Distribuir contido

Reino Unido

Distribuir

Distribuir contido

Boa parte do traballo do IGADI plásmase en numerosos artigos e colaboracións en prensa e revistas especializadas.

Para unha mellor clasificación e localización dos actuais 1825 artigos que integran a sección de Análise e Opinión, temos dividido estes nos seguintes apartados temático/xeográficos:

27/06/2016
27/06/2016
IGADI

            El Brexit evidenció la fractura del Reino Unido entre sus élites y sus sectores laborales de menores recursos, entre Londres y la provincia, entre los jóvenes y los viejos, entre su población educada y sin educación, entre Inglaterra y la periferia celta de Escocia e Irlanda del Norte. Ello dentro del marco de la  polarización entre un país volcado hacia Europa, el mundo y la globalización y otro volcado sobre sí mismo que teme a la competencia extranjera, al desfase de su identidad y a la erosión de su accionar independiente. Se trató de un nuevo episodio de la confrontación entre la aldea global y la pequeña aldea, en el cual la última triunfó. Las consecuencias de ello serán profundas y variadas. En esencia estas deben ser vistas desde la doble perspectiva del Reino Unido y del exterior.

04/06/2016
04/06/2016
Sermos Galiza

Unha opinión de Teresa Barro

A campaña do referendo británico sobre se saír ou quedar na UE, que será o 23 de xuño, entrou na fase que chaman de purdah, na que o governo xa non pode utilizar a maquinaria do estado. David Cameron utilizou esa maquinaria estatal e o diñeiro dos contribuintes para facer propaganda de quedar na UE cunha ferocidade que enraiveceu  a moitos do seu partido que queren a saída. Comparada a campaña de agora coa dos anos setenta, menos exaltada e na que Tony Benn e Jeremy Corbyn, do partido traballista, argumentaron en favor de non formar parte da futura Unión Europea frente aos conservadores europeístas, esta é unha guerra civil entre os conservadores, divididos desde hai varias décadas pola cuestión europeia. Lidera a campaña para quedar na Unión o Primeiro Ministro conservador, David Cameron,  e a de saír da Unión outro conservador,  Boris Johnson, alcalde de Londres até hai pouco. Os dous teñen case a mesma idade e educáronse en Eton e Oxford, mas, logo de se graduaren, Cameron dedicouse á política sen facer nunca outra cousa e Boris fixo carreira de xornalista, escritor e historiador:  aos vinte e tres anos empezou a traballar para The Times, logo foi corresponsal en Bruxelas do Daily Telegraph e mais adiante  director-redactor do semanario The Spectator. Aínda que os dous son Tories típicos, David é gris e Boris, vistoso.

02/05/2016
02/05/2016
Sermos Galiza

Unha opinión de Teresa Barro

Semella que a posibilidade de que os británicos voten no referendo de xuño en favor de saír da Unión Europeia é algo que as forzas neoliberais non aturan.  Á intervención descarada de institucións como o FMI avisando do desastroso que sería o BREXIT para o país, para Europa e para o mundo enteiro, ou a da raíña do Reino Unido en favor de seguir na UE aínda que se supón que ela non se mete na política, ou a dalgúns bispos católicos que saen predicando en favor da unión e dando como exemplo de virtude os esforzos que se están facendo para conseguir a unión das igrexas cristianas (sempre que os protestantes admitan a superioridade dos católicos e obedezan ao Papa), hai que sumar agora a da esquerda estadounidense.  Ao coro de beatos e apolípticos que falan da Unión Europea como se ese modelo de ditadura neoliberal e disfuncional ofrecese estabilidade e prosperidade eterna, uniuse estes días a voz de Obama, que avisou que se o Reino Unido marchaba da UE non contase con facer negocios cós Estados Unidos e que á hora de firmar tratados comerciais sería o último na cola. Respondéronlle os partidarios da saída que os EUA non admitirían para eles a falta de democracia e a perda de soberanía que supuña a Unión Europeia para as nazóns que a integraban.  E como tamén dixeron que eran as palavras dun presidente nos últimos meses do seu mandato e que xa non contaba, saíu ao día seguinte Hillary Clinton a apoialo como ¨futura¨ presidente e a ratificar que o Reino Unido sería castigado se ousaba independizarse.

11/04/2016
11/04/2016
IGADI

Como miembro de la Unión Europea el Reino Unido parecía haber asumido un matrimonio a largo plazo con el continente europeo. No obstante un referéndum a celebrarse el próximo 23 de junio determinará si el matrimonio sigue o si las partes se divorcian. Ello constituye un capítulo más de la inmensa ambivalencia que los ingleses han tenido frente a sus vecinos del continente y que ha conformado una historia signada por flujos y reflujos.

14/03/2016
13/03/2016
Sermos Galiza

Unha análise de Teresa Barro

David Cameron, o Primeiro Ministro da Grá Bretaña, prometeu nas últimas eleicións un referendo sobre se sair ou non da Unión Europeia, e esa foi seguramente unha das razóns polas que o partido conservador gañou esas eleicions cando ninguén o prevía.   O que levou a Cameron a prometer ese referendo foi o medo a que o antieuropeísta UKIP (United Kingdom Independence Party) lle tirase votos e políticos ao seu partido.  O referendo será o 23 de xuño deste ano, e xa empezou unha campaña que será moi intensa e na que o partido conservador entra dividido pola metade, con Cameron a frente dos partidarios de seguir na Unión Europeia e figuras moi coñecidas e de peso que queren a saída, o BREXIT.

23/12/2015
23/12/2015
IGADI

Unha análise de Daniel Arias (estudante en prácticas da USC)

A de Irlanda do Norte foi sempre unha historia xenerosa en conflitos, sobre todo durante o convulso final do século XX. O territorio da rexión do Ulster converteuse no punto de choque entre o republicanismo irlandés e o imperialismo británico. Diversas foron as razóns que propiciaron este clima sociopolítico, non pouco relevantes precisamente. Os “troubles”, que duraron case 30 anos, dividiron e marcaron a sangue e fogo a sociedade norirlandesa levándose por diante as vidas de case 3.600 persoas de ambos bandos, a maioría civís. Hoxe en día ,a situación é moito mais calmada pese a que aínda queden os rescaldos do conflito.

14/09/2015
14/09/2015
IGADI

Acaba de suceder lo que hace unos meses atrás lucía imposible. Un connotado representante del sector más de izquierda del Partido Laborista británico se hizo con el control de esa tolda política. Con un respaldo que rozó al sesenta por ciento de los votos emitidos, un socialista que por más de tres décadas se encontró marginado dentro del partido y confinado a uno de sus extremos, derrotó a la heredera política de Tony Blair y a dos reputados ex ministros. En síntesis, el “outsider” que doblega a las fuerzas del sistema.  

07/09/2015
03/09/2015
Sermos Galiza

Unha reflexión de Teresa Barro

Moi axiña será a eleición na Grá Bretaña de líder do partido traballista, logo da dimisión de Ed Milliband pola derrota nas eleicións xerais.  O que fai esa eleición de líder muito mais interesante do que cabia esperar é que un dos candidatos que se apresentou a última hora, Jeremy Corbyn, un laborista ¨dos de antes¨ e certamentes non blairista, estálles pasando a todos por diante e obtendo unha popularidade coa que ninguén no partido contaba e que os ten desconcertados. É cuase cómico observar como o ¨vello laborista¨ fai que os outros tres candidatos (duas mulleres e un home) resulten insulsos e monótonos e que, de tanto querer quedar ben con todo o mundo, den a impresión de politiquear e de que a política de verdade lles da medo.

13/07/2015
13/07/2015
Sermos Galiza

Unha reflexión de Teresa Barro

As pesquisas de opinión non acertaron nas eleccións xerais do Reino Unido e non acertaron tampouco no referendo da Grecia. No Reino Unido a única que acertou, e con exactitude, foi a que se fixo a pé de urna. Esa foi a que usou a BBC para o seu programa de seguimento das eleccións, e aquela noite os comentaristas políticos da propia BBC e dos demais mídia non podían acreditar que fora saír o resultado que esa pesquisa anunciaba, que lles parecía impensábel e que, porén, revelou un electorado intelixente e que non se deixou manexar. O mesmo sucedeu có referendo da Grecia: segundo as pesquisas de opinión, os do si e os do non andaban empatados, mas non foi así e o resultado deixou sobresaltados aos valentóns da Unión Europea que nunca pensaron que perderían a xogada.

04/05/2015
06/05/2015
Diario El Correo

Tras varios meses de protesta, reflexión y una amplia consulta pública, el debate sobre la reforma electoral en Hong Kong vuelve de nuevo a la carga. El gobierno local presentó su propuesta definitiva, que sigue muy alejada de la planteada por la oposición en el curso de las protestas de la denominada revolución de los paraguas, es decir, una elección sin restricciones en el número de candidatos a presentar. Así las cosas, el consenso resulta materialmente imposible, y los escenarios de aprobación y rechazo siguen abiertos.

19/04/2015
18/04/2015
Sermos Galiza

Unha reflexión de Teresa Barro

Faltan poucos dias para as eleccions xerais no Reino Unido, que serán o sete de maio e son das mais imprevisíveis da história do país. Visto que nas pesquisas de opinión os dous grandes partidos tradicionais, o conservador e o traballista, van igualados, espérase que o partido que gañe non consiga a maioria precisa para governar e teña que entrar en coalicion cun dos partidos pequenos, como xa sucedeu nas anteriores eleicions, en que o Partido Conservador se coligou có Partido Liberal Democrata. Desta vez as posíveis coalicions van pesar algo talvez na mente dos votantes. Hai a posibilidade de que os conservadores, se gañan sen maioría, se alien có UKIP, o partido antieuropeísta, e de que os traballistas, se gañan, se alíen có partido nacionalista escocés. Os nacionalistas escoceses non queren coligarse oficialmente porque temen que lles suceda o que lles sucedeu aos Liberal Demócratas, desprezados en xeral desde que governaron, mas estan mui interesados nunha alianza non oficial e en governar no Reino Unido. Dáse por feito que o partido traballista, que até hai pouco tiña seguros os votos na Escocia, non os conseguirá e que eses votos irán para os nacionalistas escoceses, mas nisto, como en tudo o demais, pode haber surpresas.

17/01/2015
17/01/2015
Sermos Galiza

Unha reflexión de Teresa Barro

O 2015 vai ser un ano interesante na Union Europeia.  Que vai pasar coa Grécia?  Alemaña lanzou sinais de que non importaria muito se a Grécia saíse da eurozona e até da UE.  Esas sinais estan destinadas a facerlles saber aos gregos que van ter que pagar as dívidas, que son muitas, sobretudo cós bancos e as empresas alemás, e que non se lles vai permitir que sigan có de aproveitar que a UE non quera que se vaian para non pagar.  A realidade semella ser que, governe ou non Syriza, Grécia non vai pagar, porque non ten con que, e aí ven a cuestion fundamental:  se a UE permítelle que non pague, outros países faran depois igual.  E se non llo permite, Grécia terá que sair da eurozona ou da UE, e outros países depois sentiranse tentados a facelo tamben.  O efeito dominó poderia darse de calquer maneira, con consecuencias que dan pánico ás elites da UE e aos políticos dos países que a integran.  

20/04/2013
20/04/2013
Viento Sur

Margaret Thatcher, la ex hija de un pequeño comerciante del centro de Londres, nombrada en 1992 baronesa y calificada por Ronald Reagan como “la mejor hombre de Europa”, recibirá honores militares en un funeral digno de un emperador.

Tempo exterior: Revista de análise e estudos internacionais