Distribuir contido

galeguismo

Distribuir

Distribuir contido

Boa parte do traballo do IGADI plásmase en numerosos artigos e colaboracións en prensa e revistas especializadas.

Para unha mellor clasificación e localización dos actuais 1858 artigos que integran a sección de Análise e Opinión, temos dividido estes nos seguintes apartados temático/xeográficos:

09/12/2015
01/01/2016
ECO

É indubidable que Galicia conta cun capital humano substancial. Como certo tamén é que non somos quen de dignificalo colectiva e adecuadamente. Aquí, no mellor dos casos, cada un reivindica os seus. Os que non son de ninguén quedan no anonimato. Lembro, a propósito de Pérez-Barreiro, que alguén lamentou non saber del a tempo. A gloria chegaría da man da súa ubicación nunha das beiras do río piñeirista. De non ser así, cabe pensar que a moitos non interesaría. Pero por fortuna Fernando era, e é, moito mais ca iso. Como tamén Ramón Lugrís, contemporáneo da outra beira, que nos acaba de deixar. E só resta dicir que Galicia precisa de moitos anónimos así, de tanta valía, para facer país, anónimos que descrén das capelas e acreditan na transpartidirización e na independencia. Pero o respecto, a crenza sincera na súa necesidade polos valores positivos que incorpora –nada que ver co rexeitamento do compromiso– segue sendo aquí motivo de fonda desconfianza.

03/12/2015
03/12/2015
La Voz de Galicia

Onte, de maneira inesperada, faleceu en Ciudad Real Ramón Lugrís. Con el e con outros rapaces, no inicio dos anos cincuenta, unha nova mocidade galeguista comezou a lumbrigar no ceo escurecido deste país. Con Mourullo, Beiras, Baliñas, Vidán Torreira, Rubal, e logo Méndez Ferrín, Ramón Lorenzo e outros, constituíase o primeiro grupo galeguista mozo posterior á guerra civil. Lugrís tiña por entón uns catro ou cinco anos máis ca nós, razón pola que aparecía como o irmán maior que, ás veces, se sentía lexitimado para berrarnos, se ben sempre con cordialidade.

03/12/2015
03/12/2015
Praza

Faleceu Ramón Lugrís. Nacido no Ferrol en 1932, Lugrís  é unha desas voces ignoradas e que, non obstante, non pode faltar en calquera aproximación ao galeguismo da posguerra. Lugrís mantivo sempre un especial interese polos asuntos europeos e internacionais que encarou cunha aptitude extraordinaria para a análise e a interpretación, desenvolvidas cunha destreza e finura peculiares.

21/10/2015
21/10/2015
Galicia Digital

Plácido Castro foi detido na Coruña nos primeiros días que seguiron ao alzamento. Dende o cárcere insistiu en ver ao secretario da Falange, Pepe Trillo, a quen coñecía. Trillo non sabía quen era Plácido Castro pero si coñecía a Pachuco. Sabedor do perigo que corría naqueles momentos primeiros, pediu ao seu propio irmán Felipe que o metera nun coche e levarao a Carballo e de aí, cambiando de vehículo, a Muxía, para a casa do médico Alejandro Abella, de Izquierda Republicana. Un sopro levou á detención posterior de Felipe, pero Plácido xa estaba a salvo. Aquela rápida reacción e o apoio da rede de vínculos familiares, probablemente, salvouno. Así foi. Pero a partir de entón a súa vida sería outra e ben distinta á que imaxinara nos seus anos de estudo primeiro en Scarborough e despois en Glasgow onde agromara a súa vocación galeguista.

08/08/2013
08/08/2013
Grial

A propósito de "Outra política para outros tempos" de Xosé Luís Franco Grande

Varias ideas fundamentan este novo ensaio de Franco Grande. A primeira, a reivindicación do carácter integrador e inclusivo do nacionalismo galego nun contexto no que sistematicamente se lle acusa de todo o contrario. Reivindica tamén a súa dimensión máis fonda, a defensa da cultura propia, a que nos sinala e identifica como país, transcendendo polo seu calado calquera outra manifestación por forza sempre conxuntural. O académico de Tebra desautoriza de plano aquelas opcións, nacionalistas ou non, que pasan por alto esta obriga, consubstancial á nosa existencia e lamenta a perda dun consenso elemental que bota raíces con disparatadas políticas baseadas na autodestrución. Afonda Franco Grande na actitude histórica do nacionalismo e no seu talante de apertura ao exterior, entendendo sempre, no dicir de Plácido Castro, que a súa é unha proposta para superar o noso largo incomodo histórico con novas formas de unión, circunstancia e imperativo moito máis evidente á luz das interdependencias do noso tempo.

Tempo exterior: Revista de análise e estudos internacionais