Distribuir contido

Democracia

Distribuir

Distribuir contido

Boa parte do traballo do IGADI plásmase en numerosos artigos e colaboracións en prensa e revistas especializadas.

Para unha mellor clasificación e localización dos actuais 1835 artigos que integran a sección de Análise e Opinión, temos dividido estes nos seguintes apartados temático/xeográficos:

16/01/2017
16/01/2017
IGADI

Nunca antes las corporaciones multinacionales habían alcanzado su dimensión actual.  Tal como refería Noreena Hertz en su obra The Silent Takeover, publicada en 2001, de las cien mayores economías del mundo, cuarenta y nueve eran estados-naciones y cincuenta y uno corporaciones multinacionales. Desde entonces la balanza se ha inclinado cada vez más en la dirección de estas últimas, gracias a un proceso sistemático de megafusiones empresariales.

15/01/2017
15/01/2017
IGADI

Nun mundo de incertezas como o actual, os pequenos Estados teñen maiores dificultades para ter éxito que os de maior tamaño. Para a súa supervivencia e prosperidade teñen que ser abertos e estar conectados ao mundo, mais á vez fainos vulnerables aos choques externos. A pesares deste paradoxo, non teñen practicamente outra opción nun mundo interdependente e onde ningún Estado pode ter éxito por si mesmo.

04/11/2016
04/11/2016
IGADI

Na actualidade, en numerosas sociedades do mundo estase abrindo o debate sobre a necesidade do afondamento na democracia directa. Nos estudos sobre este tipo de democracia, esta é habitualmente definida como o proceso no que os cidadáns toman decisións por eles mesmos sen institucións representativas (Hague, Harrop e Breslin, 1998, 21). Así mesmo, nos estudos sobre a democracia tense valorado o tamaño dos países como un determinante importante sobre a calidade da democracia (Diamond e Tsalik, 1999); menos se di sobre a democracia directa, como se verá a continuación.

04/06/2016
04/06/2016
Sermos Galiza

Unha opinión de Teresa Barro

A campaña do referendo británico sobre se saír ou quedar na UE, que será o 23 de xuño, entrou na fase que chaman de purdah, na que o governo xa non pode utilizar a maquinaria do estado. David Cameron utilizou esa maquinaria estatal e o diñeiro dos contribuintes para facer propaganda de quedar na UE cunha ferocidade que enraiveceu  a moitos do seu partido que queren a saída. Comparada a campaña de agora coa dos anos setenta, menos exaltada e na que Tony Benn e Jeremy Corbyn, do partido traballista, argumentaron en favor de non formar parte da futura Unión Europea frente aos conservadores europeístas, esta é unha guerra civil entre os conservadores, divididos desde hai varias décadas pola cuestión europeia. Lidera a campaña para quedar na Unión o Primeiro Ministro conservador, David Cameron,  e a de saír da Unión outro conservador,  Boris Johnson, alcalde de Londres até hai pouco. Os dous teñen case a mesma idade e educáronse en Eton e Oxford, mas, logo de se graduaren, Cameron dedicouse á política sen facer nunca outra cousa e Boris fixo carreira de xornalista, escritor e historiador:  aos vinte e tres anos empezou a traballar para The Times, logo foi corresponsal en Bruxelas do Daily Telegraph e mais adiante  director-redactor do semanario The Spectator. Aínda que os dous son Tories típicos, David é gris e Boris, vistoso.

26/03/2016
26/03/2016
IGADI

Unha reflexión de Ricardo Antunes, Professor Titular de Sociologia na UNIVERSIDADE DE CAMPINAS (UNICAMP/BRASIL)

Os governos do PT (Lula e Dilma) foram forte exemplo de representação dos interesses das classes dominantes, articulado a um projeto de melhoras pontuais, como o Bolsa-Família, para os assalariados e setores mais pobres. Enquanto o cenário econômico foi favorável, o pais parecia caminhar bem, mas com o agravamento da crise econômica, social e política, seu futuro é imprevisível. Já nas eleições de outubro de 2014 era possível perceber uma redução em seu apoio junto às frações burguesas, uma vez que o quadro recessivo antecipava a necessidade de mudanças profundas em sua política econômica para ajustar-se ao novo cenário.

31/10/2015
31/10/2015
IGADI

Unha análise de Daniel Arias (estudante en prácticas da USC)

No país galo atopamos unha rica diversidade cultural por mor da existencia de diferentes pobos e culturas que cohabitan coa cultura “nacional” francesa. O goberno francés caracterizouse ao longo da súa historia recente por ser defensor arduo dunha cultura e lingua nacionais uniformes. Esta dinámica política devén da Revolución Francesa, que sempre primou a unidade e indivisibilidade da nación gala asociada aos valores republicanos do xacobinismo. Esta política centralista fai que tódalas diferentes culturas e minorías existentes no territorio francés síntanse ignoradas e desprezadas por un Estado, por outra banda, considerado por non poucos paradigma de democracia. En pleno século XXI podemos constatar como nunha das democracias mais importantes e consolidadas do mundo, idiomas de gran importancia cultural como o Bretón, o Galó, o Occitano, o Corso ou o Alsaciano viven á marxe das leis estatais, sen gozar de ningún recoñecemento por parte das institucións.

16/10/2015
16/10/2015
IGADI

Unha análise de Martín Boado Carro (estudante en prácticas da USC)

O pasado domingo 4 de outubro celebráronse as eleccións máis democráticas e competitivas ata a data en Asia Central. Os cidadáns kirguises elixiron deste xeito un novo parlamento baixo as regras establecidas na nova Constitución do ano 2010. 

O partido do carismático presidente Almazbek Atambayev – Partido Social Demócrata (SDPK, en adiante) – revalidou goberno nunhas eleccións nas que, case por primeira vez dende a independencia do país, ían contar con una oposición forte e ben organizada. O 27,4% dos votos obtidos polo SDPK tradúcense en 38 asentos sobre os 120 cos que conta o Parlamento, polos 28 escanos (20% dos votos) obtidos polo principal partido da oposición, Respublika-Ata Jurt. Catro partidos máis conformarán un Parlamento no que o Ar-Namys non puido superar o albor do 7% para obter novamente representación. O Kyrgyzstan Party (12,8%) será a terceira forza, seguida por Onuguu-Progress (9,3%), Bir Bol (8,5%) e Ata Meken Socialist Party (7,7%).

13/07/2015
13/07/2015
La Voz de Galicia


Que está pasando en Europa para que xa nin maneiras teñamos? Non falamos agora de capacidade política nin doutras capacidades hoxe tamén ausentes. Só nos referimos a ese mínimo e indispensable saber estar esixido a todo dirixente, sexa político ou de calquera outra índole.

13/07/2015
13/07/2015
Sermos Galiza

Unha reflexión de Teresa Barro

As pesquisas de opinión non acertaron nas eleccións xerais do Reino Unido e non acertaron tampouco no referendo da Grecia. No Reino Unido a única que acertou, e con exactitude, foi a que se fixo a pé de urna. Esa foi a que usou a BBC para o seu programa de seguimento das eleccións, e aquela noite os comentaristas políticos da propia BBC e dos demais mídia non podían acreditar que fora saír o resultado que esa pesquisa anunciaba, que lles parecía impensábel e que, porén, revelou un electorado intelixente e que non se deixou manexar. O mesmo sucedeu có referendo da Grecia: segundo as pesquisas de opinión, os do si e os do non andaban empatados, mas non foi así e o resultado deixou sobresaltados aos valentóns da Unión Europea que nunca pensaron que perderían a xogada.

13/07/2015
13/07/2015
IGADI

En enero de este año la organización internacional Oxfam, basada en Oxford, Reino Unido, difundió un reporte titulado “Riqueza: Tenerlo todo y querer más” donde proporcionaba una cifra  espeluznante: A partir de 2016 la riqueza de 1% de la humanidad superará a la del 99% restante. Esta disparidad comienza en los predios mismos de los países ricos que es donde el incremento de la desigualdad se hace más notorio. El mejor ejemplo en tal sentido lo representa Estados Unidos, donde la riqueza poseída por el 0,1% de arriba resulta igual al del 90% de su población contada a partir de abajo (Angela Monaghan, The Guardian, 13 noviembre, 2014).

06/07/2015
06/07/2015
La Voz de Galicia


Os poderes financeiros europeos, que só se senten a gusto fóra da democracia, puxeron os seus berros máis alá dos ceos pola consulta de onte de Tsipras ao pobo grego. Porque a medida, á marxe mesmo da vitoria do non, pon en cuestión as esixencias da troika, e os dogmas, como cuestión que son de fe, non se poden discutir.

09/06/2015
01/07/2015
ECO

A axenda do cumio bávaro do G7, en Alemaña, baixo a presidencia de Ángela Merkel, incluíu tanto o fomento dos acordos de libre comercio, en particular o TTIP ou o TPP, un para Europa e outro para Asia-Pacífico e ambos os dous baixo a éxida de EUA excluíndo aos BRICS, como a crise de Ucraína ou o Estado Islámico, Grecia ou a tensión nos mares da China. Os líderes reunidos en Schloss Elmau dixeron avogar por eliminar a fame e a pobreza absoluta en 2030, pero ao tempo son os auténticos campións do fomento da desigualdade no mundo, valedores dunhas políticas neoliberais que están propiciando autenticas bancarrotas sociais en numerosos países.

05/06/2015
05/06/2015
El Periódico

Animado por un artículo del profesor estadounidense David Shambaugh, el debate sobre un más o menos inminente colapso del Partido Comunista de China (PCCh) arrecia entre especialistas, observadores y estrategas. Para Shambaugh hay cinco evidencias de la próxima e inevitable crisis: la huida de las elites chinas, el aumento de la represión interna, la pérdida de impulso de la persuasión, la debilidad del régimen expresada en la campaña anticorrupción y la incapacidad sistémica para reformar la economía. Para el antiguo editor de la revista China Quaterly, solo unas reformas políticas de signo occidentalizador serían capaces de completar la modernización pero la maquinaria política deviene el principal obstáculo para las reformas que el PCCh quiere liderar.

04/03/2015
05/03/2015
OPCh

Visto desde fuera, la primera nota que sobresale de las sesiones parlamentarias anuales que discurren estos días en China es la consolidación de un nuevo ritmo. En efecto, aquí se dan cita mil y un temas en una especie de brainstorming que difícilmente puede aportar soluciones absolutas e incontestables, pero si logra transmitir cada vez mejor una idea general y sucinta sobre el momento político que vive el país a través del prisma oficial. Dicho esto, una mayor vivacidad en su desarrollo y una mejor gestión de los mensajes le otorga una imagen a cada paso más alejada del viejo ritualismo.

01/09/2014
01/09/2014
IGADI

En 1802 Hegel escribió uno de los libros más importantes del siglo XIX: La Constitución Alemana. En él, hacía un llamado a la formación de un Estado unitario, como requisito para que los germanos se adentrasen en los tiempos modernos. Para ese momento, en efecto, Alemania se encontraba dividida en diversos reinos, principados, ducados y territorios eclesiásticos.

Tempo exterior: Revista de análise e estudos internacionais