IGADI

Axenda

Noticias

 

Galerias

Memorias da Actividade

Ogalus

Observatorio Galego da Lusofonía (Ogalus)

O Ogalus constitúe unha iniciativa do Igadi cuxa misión esencial consiste en manter unha atención constante aos países e rexións de lingua oficial portuguesa(1), a fin de promover o maior aproveitamento posíbel da afinidade lingüística que Galicia ten con estes territorios. 

Trátase, por outras palabras, de contribuír para atinxir a maior rendibilidade da vantaxe comparativa que supón a facilidade con que as persoas galegas poden entenderse e facerse entender nos territorios lusófonos. Unha vantaxe comparativa que constitúe unha inefábel oportunidade para o desenvolvemento galego.

Obxectivos estratéxicos. Estímase conveniente, nun primeiro momento, definir uns obxectivos estratéxicos de elevado grao de abstracción que, de entrada, non fechen ningunha porta, esperando que a acumulación de experiencia e coñecemento permita, no futuro, determinar obxectivos estratéxicos máis concretos á vez que firmes:

  1. Chamar a atención de Galicia sobre a lusofonía: procúrase conseguir que a sociedade galega tome consciencia da existencia da lusofonía e das oportunidades que da afinidade lingüística que Galicia ten con estes territorios se derivan.
  2. Chamar a atención da lusofonía sobre Galicia: procúrase conseguir que as sociedades lusófonas tomen consciencia da existencia de Galicia e das oportunidades que Galicia lles pode ofrecer.
  3. Promover contactos, a todos os niveis, entre Galicia e a lusofonía: procúrase pór en contacto persoas, físicas ou xurídicas, para facilitar a colaboración e o intercambio.

(1) Isto inclúe os estados de Angola, Brasil, Cabo Verde, Guiné-Bissau, Moçambique, Portugal, São Tomé e Príncipe e Timor Leste, alén da rexión china de Macau.

Observatório Galego da Lusofonia (Ogálus)

O Ogalus constitui uma iniciativa do Igadi cuja missão essencial consiste em manter uma atenção constante aos países e regiões de língua oficial portuguesa(1), visando provomer o maior aproveitamento possível da afinidade linguística que a Galiza tem com estes territórios.

Trata-se, por outras palavras, de contribuir para atingir o maior rendimento da vantagem comparativa que resulta da facilidade com que as pessoas galegas podem entender-se e fazer-se entender nos territórios lusófonos. Uma vantagem comparativa que constitui uma inefável oportunidade para o desenvolvimento galego.

Objectivos estratégicos. Considera-se conveniente, em um primeiro momento, definir uns objectivos estratégicos de elevado grau de abstracção que, deste modo, não fechem qualquer porta, esperando que o amontoamento de experiência e conhecimento permita, no futuro, determinar objectivos estratégicos mais concretos e firmes:

  1. Chamar a atenção da Galiza para a Lusofonia: procura-se conseguir que a sociedade galega tome consciência da existência da Lusofonia e das oportunidades que envolve a afinidade linguística que a Galiza tem com estes territórios.
  2. Chamar a atenção da Lusofonia para a Galiza: procura-se conseguir que as sociedades lusófonas tomem consciência da existência da Galiza e das oportunidades que esta lhes pode oferecer.
  3. Promover contactos, a todos os níveis, entre a Galiza e a Lusofonia: procura-se pôr em contacto pessoas, físicas ou jurídicas, para facilitar a colaboração e a parceria.

(1) Isto inclui os Estados de Angola, Brasil, Cabo Verde, Guiné-Bissau, Moçambique, Portugal, São Tomé e Príncipe e Timor Leste, além da região china de Macau.

 

Orbalia

Igadi e o Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia promoven a creación dunha Rede Galega de Xornalistas para a Información Internacional, entre outros obxectivos, para dar maior visibilidade nos medios de comunicación á información e análise internacional e a centrala nos intereses exteriores galegos.

Considerando o escaso peso e atención que o internacional recibe nas redaccións dos diferentes medios, o que contrasta coa naturaleza do tempo que vivimos, caracterizado por unha presenza cotiá do internacional que afecta directamente ás nosa vidas e unha esixencia de internacionalización crecente da propia sociedade a todos os niveis, o Igadi quere sumar a xornalistas e comunicadores que de forma individual ou como grupo e/ou asociación comparten o desexo de promover unha maior atención nos medios ás cuestións internacionais, especialmente aquelas relacionadas coas áreas e temáticas de maior interese estratéxico para Galicia.

A Rede pretende xerar e apoiar campañas en temas que nos unan e fortalezan como rede, fomentar a presenza de xornalistas especializados nas redaccións e nos cargos directivos dos medios, situar o tema internacional na axenda informativa de forma estable, e buscar fontes de financiamento para proxectos comúns.

Tamén procura fomentar a creación de suplementos, de programas radiais e televisivos sobre esta temática, potenciando a información e análise internacional para darlle unha maior visibilidade.

A Rede pode promover a organización e a coordinación de encontros.

Obxectivos:

Estrutura:

O Igadi asumirá a responsabilidade de ser un mecanismo/instancia de enlace e comunicación da Rede, e promoverá unha lista de correo electrónico.

A Rede disporá dun espazo na web do Igadi e do Observatorio Galego dos Medios do Colexio Profesional de Xornalistas.

A Rede conta coa colaboración do Observatorio Galego dos Medios (OM) e do grupo de investigación CIDACOM da Facultade de Ciencias da Comunicación.

Contacto: info@igadi.org

Arredalia

Arredalia é un grupo de antigos alumnos en prácticas no IGADI (Instituto Galego de Análise e documentación internacional) de diferentes países do mundo (Alemaña, Austria, Irlanda, italia, Polonia, Portugal, Xapón, ademais de Galicia e outros territorios do estado español). A través desta nova rede formada neste ano, que é o do 20 aniversario do IGADI, ademais de manter a relación co IGADI e os antigos membros do centro, discutimos sobre o noso porvir. o futuro será construido por nós mesmos, por iso, temos que reflexionar sobre aquelas orientacións e liñamentos que poden facelo mellor.

Para ver os boletíns publicados accede á zona de publicacións desta web (http://www.igadi.org/web/publicacions/arredalia).

Que é

Ideas e ideais para ser nós no Mundo

IGADI
Centro Cívico Sur
Rúa Luís Braille, 40

36003 Pontevedra
Galicia – España
Tel. (+34) 986 84 34 36
www.igadi.org
info@igadi.org

O Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (IGADI) é un think tank independente que nace en 1991 cun dobre propósito: reflexionar sobre os problemas e tendencias da sociedade internacional contemporánea e pular por unha maior inserción de Galicia no mundo a todos os niveis.

 


Visión

Continuador da tradición universalista e fondamente humanista do galeguismo histórico, o IGADI promove un sistema internacional baseado na democracia, na distribución equitativa dos recursos planetarios entre persoas e pobos, na súa utilización responsable e sustentable, no respecto aos Dereitos Humanos, no compromiso coa defensa da diversidade e na busca de fórmulas de coexistencia que aseguren o diálogo integrador de todas as identidades.

Misión

O IGADI é un colectivo que desempeña o seu labor cunha clara vocación de servizo público, en condicións de plena autonomía, indispensable para fomentar unha actividade plural e transpartidaria, apostando por asentarse como un espazo de encontro no que todas as sensibilidades e disciplinas poidan desenvolverse de forma leal e eficiente. As institucións e a sociedade en xeral teñen no IGADI un instrumento colaborador das súas estratexias de acción exterior.

Os nosos obxectivos

Os nosos instrumentos

Ámbitos de actividade

A nosa actividade desenvólvese en 4 ámbitos preferentes

Documentación

O Centro de Información e Documentación Internacional Contemporánea, único no seu xénero en Galicia, conta cunha hemeroteca especializada e recibe máis dun cento de publicacións relativas a asuntos internacionais. Trimestralmente, edita un Boletín de Sumarios.

Análise e Investigación

Os programas de investigación (Paradiplomacia; Seguridade, Conflitos e Pacificación; e Cooperación Internacional ao Desenvolvemento) permiten afondar na dimensión analítica e regularizar a colaboración dos investigadores asociados ao centro, radicados en diferentes países. En Paradiplomacia analizamos o cadro teórico sobre o que se sustenta a paradiplomacia mundial definindo os eixes específicos prioritarios da paradiplomacia galega. En Seguridade, Conflitos  e Pacificación, analizamos tanto as tendencias globais como algúns estudos de caso aínda que procurando transcender a conxuntura.  En Cooperación Internacional ao Desenvolvemento analizamos o modelo galego suxerindo vías e fórmulas para o seu enriquecemento permanente.

As análises fornecidas polo IGADI aspiran a desempeñar un papel útil na toma de decisións e a significar un nivel de especialización internacionalmente recoñecido nos eidos preferentes de investigación. A tal efecto, presta especial atención á interacción co mundo académico e universitario.

Difusión

Plásmase na elaboración e publicación de numerosas tribunas e espazos de opinión sobre problemas, conflitos e tendencias internacionais en numerosos medios de comunicación (de prensa, radio e televisión) e revistas especializadas, tanto de Galicia como de fóra dela.

Ademais da colección Texturas Internacionais, no eido das publicacións destaca a revista semestral de estudos internacionais, Tempo exterior, creada en 1997 e refundada no ano 2000. Tempo exterior, que conta cun amplo Consello Académico, é un  lugar de encontro para a reflexión e o debate, co obxecto de ir perfilando as bases comúns de actuación da sociedade galega no mundo. Publica tamén o Igadi Annual Report e o We in the World, informe sobre a acción exterior de Galicia. En 2011 iniciou a publicación do Informe Mundial sobre Estados de Feito.

A rede ORBALIA, de periodistas interesados na información internacional (en colaboración co Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia), organizada e dinamizada polo IGADI, ten por obxecto dar maior visibilidade nos medios de comunicación á información e análise internacional e a centrala nos intereses exteriores galegos.

O IGADI forma e proporciona expertos en asuntos internacionais.

Xestión

O IGADI promoveu en 1997 a creación do Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade (www.fondogalego.org) e hoxe exerce a Secretaría Técnica desta asociación de municipios e deputacións. O Fondo Galego agrupa a máis dun cento de entidades locais que poñen en común as súas accións de cooperación ao desenvolvemento.

O Observatorio de la Política China (www.politica-china.org), é un proxecto promovido polo IGADI que conta co apoio de Casa Asia. O seu obxectivo consiste en efectuar un seguimento permanente da evolución política no mundo chinés prestando atención ao seu sistema político e legal, a política exterior, Taiwán, as nacionalidades minoritarias, os dereitos humanos, ou a seguridade e defensa. O IGADI tamén promoveu e xestiona a Rede Iberoamericana de Sinoloxía na que participan máis de vinte especialistas dunha ducia de países. O OPCh publica o Informe Anual de la Política China e organiza o Simposio Electrónico Internacional sobre Política China.

O Observatorio Galego da Lusofonía, OGALUS, pon o acento na lingua ao promover o seguimento analítico da actualidade xeral dos países integrantes da lusofonía xerando propostas de sensibilización e dinamización da cooperación galego-lusófona a todos os niveis.

A creación e impulso da Fundación Plácido Castro (2001), coa participación dos concellos de Cambados, Corcubión e Vilagarcía de Arousa, ademais da Asociación de Tradutores Galegos, serve para reivindicar a obra e o pensamento dunha figura singular do galeguismo histórico. A Fundación organiza unha Conferencia Anual e un Premio de Tradución, entre outras actividades.

Somos un equipo

A estrutura do IGADI inclúe un equipo básico permanente no que se inclúen analistas, webmaster e persoal de administración, complementado cunha rede de colaboradores e investigadores asociados.

O Consello Reitor, plural a todos os niveis, achega un complemento de alta significación para a avaliación, mellora e actualización permanente dos seus obxectivos e actividades.

O IGADI acolle a estudantes en réxime de prácticas tuteladas e fomenta o intercambio de investigadores. Arredalia é a rede que agrupa aos antigos alumnos en prácticas.

Prioridades destacadas para o período 2011-2016

Profundar nas principais áreas xeopolíticas de estudo: América Latina, Mundo Chinés, Oriente Medio, Países da Lusofonía, Europa –con especial atención ao mundo celta e o Leste- e o espazo da antiga URSS.

Integrar a formación como un ámbito de interese específico fomentando a participación en cursos organizados por diferentes Universidades ou centros de estudo, tanto públicos como privados, así como por outras entidades preocupadas pola obtención dunha suficiencia académica cualificada. Tamén mediante a promoción de cursos e iniciativas propias.

Mellorar a difusión do discurso e os documentos do IGADI procurando que cheguen con maior fluidez ás persoas e colectivos interesados, moi especialmente ao entorno das entidades afíns no ámbito europeo e internacional.

Alargar o abano de persoas e institucións implicadas nas nosas actividades, moi particularmente nos eidos empresarial, político e asociativo.

Consolidar o IGADI como referente en Galicia do debate, a reflexión plural e o intercambio intercultural capaz de xerar ideas innovadoras e de incidir de modo efectivo no tecido social en cuestións internacionais.

Pular o establecemento de sinerxías e a potenciación de converxencias con entidades que, dentro de Galicia ou fóra dela, compartan obxectivos semellantes, formalizando alianzas e asegurando a integración en diferentes redes globais.

 

Idee ed Ideali per matenere la nostra indentitá nel Mondo

IGADI
Centro Cívico Sur
Rúa Luís Braille, 40

36003 Pontevedra
Galicia – España
Tel. (+34) 986 84 34 36
www.igadi.org
info@igadi.org

L’Isituto Galiziano di Analisi e Docuemtnazione Internazionale (IGADI) è un think tank indipendente, che nasce nel 1991 con un doppio proposito: riflettere sui problemi e le tendenze della società internazionale contemporanea e promuovere una maggiore Inclusione della Galizia nel mondo.

 


Visione

Ideas e ideales para ser nosotros en el Mundo

Seguace della tradizione universalistica e umanistica del “galleguismo histórico”, l’IGADI promuove un sistema internazionale basato sulla democrazia, sulla distribuzione equa delle risorse planetarie tra gli individui e i popoli, su un uso responsabile e sostenibile delle stesse, sul rispetto dei diritti umani, sull'impegno per la difesa della diversità e la ricerca di formule di convivenza, che garantiscano il dialogo di tutte le identità.

Missione

L’ IGADI è un collettivo, che svolge il suo lavoro con una chiara vocazione di servizio pubblico e in piena autonomia, indispensabile per poter promuovere un’attività pluralistica. Sceglie di stabilirsi come luogo di incontro, in cui ogni sensibilità e disciplina può svilupparsi equamente ed efficientemente. I’IGADI è per le istituzioni e la società, in generale, uno strumento di strategia d’azione esterna.

I Nostri obiettivi

  • Affermarsi come soggetto capace di influenzare l’azione esterna de diversi enti internazionali sia nella sua definizione e che attivitá. È con questi soggetti, che instaura un dialogo diretto e capace di creare opinione tanto direttamente che attraverso i mass media.
  • Proporsi come punto di riferimento indipendente per quegli individui,  istituzioni e aziende interessate all’internazionalizzazione della Galizia; e come centro specializzato per le relazioni internazionali, con il fine di creare punti di connessione tra distinte tendenze politiche e socio-culturali.
  • Consolidarsi come ente d’eccellenza, relazionato ai grandi dibattiti internazionali, e capace di stimolare osservazioni critiche e un riconoscimento tanto locale come globale.
  • Plasmare un’alleanza capace di promuovere un dibattito plurale e convergente su un concetto d’internalizzazione, che vede la Galizia come un’autonomia nel mondo.

I Nostri Strumenti

  • Elaborare iniziative e analisi capaci di generare un’informazione di qualità, e che permetta la comprensione delle tendenze globali e che ci possa posizionare all’avenguardia sullo studio dei problemi internazionali.
  • Incoraggiare la ricerca in settori di interesse strategico sia per la Galizia che in ambito internazionale, promuovendo l'interdisciplinarietà e una prospettiva visiva capace di agevolare l'identificazione delle nuove tendenze e la definizione delle politiche pubbliche.
  • Il consolidamento di un’area in cui tanto i singoli come le istituzioni interessate a temi  internazionali possano dibattere, e creare alleanze basate sullo spirito di collaborazione e di cambio.
  • Il coinvolgimento diretto nella rivitalizzazione di proposte specifiche volte ad incoraggiare un maggiore impegno esterno delle amministrazioni, degli operatori e degli altri attori della società civile.

Ambito Attivitá

La nostre attività si sviluppano principalmente in quattro ambiti:

Documentazione

Centro di Informazione e Documentazione Internationale Contemporaneo (CIDIC), unico in Galizia e con una emeroteca specializzata, riceve più di cento pubblicazioni relative a temi internazionali. Trimestralmente, pubblica una Newletter de Sumarios.

Analisi e Ricerca

I programmi di ricerca (ParaDiplomazia, Sicurezza, Conflitti e Pacificazione, e Cooperazione Internazionale allo Sviluppo) vogliono approfondire l’aspetto analitico e normalizzare la collaborazione dei ricercatori associati al centro, con sede in diversi paesi. In Paradiplomacia si analizza lo schema teorico sul quale poggia la paradiplomazia mondiale, definendo la linea specifica della paradiplomazia galiziana. In Seguridad, Conflictos y Pacificación, si analizzano sia le tendenze globali che casi specifici, cercando di  oltrepassare la situazione contingente. In  Cooperación Internacional al Desarrollo si analizza il modello galiziano, suggerendo modalità e formule per una crescita permanente.

Le analisi fornite dall’IGADI vogliono svolgere un ruolo efficace nella presa di posizione, ed esprimere un livello di specializzazione nei principali campi di ricerca, riconosciuto internazionalmente. Da qui la sua attenta cura alle relazioni con il mondo accademico ed universitario.

Diffusione

Prende forma attraverso l’elaborazione e la pubblicazione di numerose tribune e spazi opinionistici su problematiche, conflitti e tendenze internazionali nei mezzi di comunicazione (stampa, radio e televisione) nonché riviste specializzate, tanto galiziane come nazionali.

Oltre alla collezione  Texturas Internacionais, tra le publicazioni va messa in evidenza la rivista semestrale di studi internazionali, Tempo exterior, creata nel 1997 e rifondata nel 2000. Tempo exterior, con un ampio Consiglio Accademico, è il punto di incontro per la riflessione e il dibattito, con l’obiettivo di delineare le comuni basi di azione della società galiziana nel mondo. Igadi Annual Report e il We in the World sono altre delle sue publicazioni, che informano sull’azione esteriore della Galizia. Nel 2011 è quando si è cominciato a pubblicare Informe Mundial sobre Estados de Hecho.

ORBALIA, rete di giornalisti interessati a notizie internazionali (in collaborazione con il Collegio Professionale di Giornalisti della Galizia), organizzata dall’IGADI, vuole dare visibilità all’informazione e alle analisi internazionali attraverso i mass media, indirizzandole verso gli interessi esterni dei Galiziani.

L’IGADI forma e offre esperti in affari internazionali.

Direzione

L’IGADI promosse nel 1997 la creazione del Fondo Galiziano per la Cooperazione e la Solidarietà (www.fondogalego.org) ed attualmente detiene il Segretariato Tecnico dell'associazione di comuni e deputazioni. Il Fondo Galiziano rappresenta a più di un centinaio di enti locali, che mettono in comune le loro attività di cooperazione allo sviluppo.

L’Osservatorio della Politica Cinese (OPCh) (www.politica-china.org) è un progetto promosso dall’ IGADI con il sostengo di Casa Asia. Il suo scopo è quello di un monitoraggio continuo degli sviluppi politici della Cina, con particolare attenzione al suo sistema politico e giuridico, alla politica estera, a Taiwan, alle minoranze etniche, ai diritti umani, o alla sicurezza e difesa. L’ IGADI é stato anche il promotore della Rete Iberoamericana di Sinologia, che attualmente gestione e della quale fanno parte specialisti provenienti da differenti paesi. L’OPCh pubblica la relazione annuale della politica della Cina e la rivista digitale trimestrale Jiexi Zhongguo. Inoltre organizza il Simposio Elettronico Internazionale sulla Politica Cinese.

Il Observatorio Galego da Lusofonía (OGALUS), vuole sottolinea l’importanza della lingua e promuovere l’osservazione analitica della attualità dei paesi lusofoni, dando vita a proposte di sensibilizzazione e rendere più viva la cooperazione galiziano-lusofona su grande scala. La creazione e la promozione della Fondazione Placido Castro (2001), con la partecipazione dei comuni di Cambados, Corcubión e Villagarcia de Arousa, oltre che dell’Associazione dei Traduttori Galiziani, serve a rivendicare l’opera e il pensiero del galleguismo historico. Tra le altre attivitá, la Fondazione organizza una Conferenza Annuale e un Premio di Traduzione.

Siamo una squadra

La struttura dell’IGADI è composta da un gruppo centrale fisso nel quale sono compresi gli analisti, il webmaster e il personale amministrativo, integrati da una rete di collaboratori e ricercatori associati.

Il Consiglio Direttivo è un complemento imporantente per l’evoluzione, il miglioramento e l’aggiornamento continuo dei suoi obiettivi e delle sue attivitá.

L’IGADI offre un programma di tirocinio per studenti universitari e incoraggia lo intercambio di ricercatori. ARREDALIA è il network che riunisce gli ex tirocinanti.

Obiettivi per il quinquennio 2011-2016

Approfondire le principali aree geopolitiche di studio: America Latina, Cina, Medio Oriente, Paesi Lusofoni, l'Europa - con particolare attenzione al mondo celtico e al Est – e lo spazio dell'ex URSS.

Introdurre l'insegnamento come area di interesse, promovendo la partecipazione ai corsi organizzati da diverse università o centri di ricerca, sia pubblici che privati​​, nonché  da altri soggetti interessati ad avere una competenza accademica qualificata. Anche attraverso la promozione di corsi e iniziative proprie.

Migliorare la diffusione della parola e dei documenti dell’ IGADI facendo in modo che arrivino alle persone e alle parti interessate con una maggiore facilità, in particolare a quelle istituzioni legate ad ambienti affini tanto in ambito europeo che internazionale.

Ampliare la varietà di persone da coinvolgere nelle nostre attività, in particolare in ambito imprenditoriale, politico e associativo.

Potenziare la figura dell’IGADI in Galizia, come punto di riferimento nel dibattito, la riflessione e lo scambio interculturale,  in grado di generare idee innovative e di essere in grado di incidere sul tessuto sociale delle questioni internazionali.

Incoraggiare la creazione di sinergie e migliorare la convergenza con quelle entità, che tanto dentro del territorio galiziano che al suo interno, condividano gli stessi obiettivi, formalizzando alleanze e assicurando l’integrazione in diverse reti sociali.

 

Versión de Nunzia Acanfora 

Idee i ideały, aby pozostać sobą w świecie

IGADI
Centro Cívico Sur
Rúa Luís Braille, 40

36003 Pontevedra
Galicja – Hiszpania
Tel. (+34) 986 84 34 36
www.igadi.org
info@igadi.org

Galicyjski Instytut Analizy i Dokumentacji Międzynarodowej (IGADI) jest niezależnym think tankiem powstałym w 1991 roku w dwojakim celu: prowadzenia refleksji dotyczącej problemów i tendencji obserwowalnych we współczesnym społeczeństwie międzynarodowym oraz stymulacji międzynarodowej aktywności Galicji we wszystkich sferach.

 


Wizja

Ideas e ideales para ser nosotros en el Mundo

IGADI, kontynuator uniwersalistycznej i głęboko humanistycznej tradycji galicjanizmu historycznego, wspiera system międzynarodowy oparty o demokrację, równą dystrybucję zasobów pomiędzy osoby i ludy oraz ich wykorzystywanie w rozsądny i zrównoważony sposób, w poszanowaniu praw człowieka, stojąc na straży różnorodności i poszukując form współpracy zapewniających dialog między różnymi tożsamościami.

Misja

IGADI jest kolektywem, który działa z powołaniem pełnienia służby publicznej, w warunkach całkowitej niezależności, niezastąpionej w wspieraniu działalności pluralistycznej i ponadpartyjnej, stawiając na stworzenie przestrzeni porozumienia, w której wszelkie dyscypliny mogłyby rozwijać się w sposób efektywny. Instytucje społeczne i społeczeństwo pojmowane jako całość odnajdują w IGADI partnera w opracowywaniu swoich strategii działań zewnętrznych.

Nasze cele

  • Umocnić się jako podmiot mający wpływ na definiowanie i dynamizację stosunków zewnętrznych podmiotów instytucjonalnych wszelkich szczebli z naciskiem na prowadzenie bezpośredniego dialogu z wymienionymi instytucjami i działalność opiniotwórczą, zarówno o charakterze bezpośrednim, jak i prowadzoną za pośrednictwem środków komunikacji masowej.
  • Stać się niezależnym łącznikiem dla osób, instytucji i przedsiębiorstw zainteresowanych umiędzynarodawianiem Galicji i centrum specjalizującym się w stosunkach międzynarodowych, dążącym do budowania mostów między różnymi opcjami politycznymi oraz socjokulturowymi.
  • Umocnić swoją pozycję uczestnika ważnych debatach międzynarodowych, zdolnego do wzbudzenia krytycznej refleksji i rozpowszechniania wiarygodnych informacji zarówno na poziomie lokalnym, jak i globalnym.
  • Stworzyć porozumienie wspierające proces zmierzający do budowania międzynarodowej tożsamości Galicji opartej na uznaniu jej autonomii w porządku światowym.

Instrumenty naszych działań

  • Opracowywanie inicjatyw i analiz zawierających wiarygodne informacje, które pozwalają na zrozumienie globalnych tendencji i stawiają Instytut na czele innych podmiotów zajmujących się refleksją nad problemami międzynarodowymi.
  • Stymulacja badań na polach zainteresowań strategicznych zarówno dla Galicji, jak i w perspektywie międzynarodowej, kładąc nacisk na interdyscyplinarność i perspektywiczną identyfikację nowych tendencji oraz definicję polityki publicznej.
  • Konsolidacja przestrzeni dialogu wszystkich osób i instytucji zainteresowanych kwestiami o charakterze międzynarodowym, wyrażających wolę do dążenia do porozumienia w duchu współpracy i otwarcia na zmiany.
  • Bezpośrednie zaangażowanie w dynamizację konkretnych propozycji premiujących bliższe porozumienie administracji, biznesu i innych aktorów społeczeństwa obywatelskiego.

Pola działania

Nasza aktywność skupia się na 4 polach zainteresowań.

Dokumentacja

Centrum Informacji i Współczesnej Dokumentacji Międzynarodowej (CIDIC), jedyne w swoim rodzaju na terenie Galicji, dysponuje wyspecjalizowaną czytelnią czasopism oraz otrzymuje ponad sto publikacji związanych z zagadnieniami międzynarodowymi. Co kwartał wydaje biuletyn (Boletín de Sumarios).

Analiza i badania

Programy badawcze (Paradyplomacja; Bezpieczeństwo, konflikty i działania pokojowe oraz Międzynarodowa współpraca dla rozwoju) pozwalają pogłębić działania analityczne Instytutu i porządkują pracę zlokalizowanych w różnych krajach badaczy współpracujących z IGADI. Program Paradyplomacja analizuje teoretyczne ramy paradyplomacji światowej, definiując szczegółowe cele paradyplomacji galicyjskiej. W programie Bezpieczeństwo, konflikty i działania pokojowe analizujemy zarówno tendencje globalne, jak i konkretne przypadki, starając się wykroczyć poza aktualną sytuację. Międzynarodowa współpraca dla rozwoju analizuje model galicyjski w poszukiwaniu dróg i formuł dla jego wzbogacenia.

Analizy dostarczane przez IGADI aspirują do odgrywania istotnej roli przy podejmowaniu decyzji instytucjonalnych i dążą do zaznaczania swojego miejsca w porządku międzynarodowym wysokim poziomem specjalizacji na polach szczególnych zainteresowań Instytutu. W tym celu, Instytut zwraca szczególną uwagę na interakcję ze środowiskiem akademickim.

Udostępnianie dorobku naukowego

Dążenie do udostępniania efektów działalności Instytutu szerokiej publiczności wyraża się w opracowywaniu, a następnie rozpowszechnianiu w mediach różnego rodzaju (prasie, radiu i telewizji), jak również w specjalistycznych czasopismach, zarówno w Galicji, jak i poza jej granicami,  licznych wystąpień i komentarzy dotyczących problemów, konfliktów i tendencji międzynarodowych.

Poza cyklem Texturas Internacionais wśród publikacji wyróżnia się założony w 1997 roku i wznowiony w 2000 roku półrocznik Tempo exterior poświęcony zagadnieniom międzynarodowym. Czasopismo, za którym stoi szeroka rada naukowa, stanowi miejsce refleksji i debaty, mających na celu określenie wspólnych ram działania społeczeństwa galicyjskiego. Instytut wydaje również coroczne raporty Igadi Annual Report oraz We in the World, dotyczący stosunków zewnętrznych Galicji. W 2011 roku zainicjowano publikację Informe Mundial sobre Estados de Hecho, raportu dotyczącego państw nieuznanych na arenie międzynarodowej.

Sieć ORBALIA, zrzeszająca dziennikarzy zainteresowanych informacjami międzynarodowymi (we współpracy z Zawodowym Kolegium Dziennikarzy Galicyjskich), założona i stymulowana przez IGADI, ma na celu zapewnienie częstszej obecności w środkach masowego przekazu informacji i analiz o charakterze międzynarodowym oraz skupienie ich na zewnętrznych interesach Galicji.

IGADI kształci również i dostarcza ekspertów w sprawach międzynarodowych.

Sieć powiązań

W 1997 roku IGADI zainicjowało stworzenie Galicyjskiego Funduszu Współpracy i Solidarności (www.fondogalego.org) i obecnie pełni funkcję Sekretariatu Technicznego tego stowarzyszenia gmin i prowincji. Organizacja ta zrzesza ponad setkę lokalnych podmiotów, które wspólnym wysiłkiem i współpracą dążą do rozwoju.

Obserwatorium Polityki Chińskiej (OPCh) (www.politica-china.org) jest projektem promowanym przez IGADI, który cieszy się również wsparciem Casa Asia. Jego celem jest ciągłe śledzenie zmian politycznych w Chinach, a w szczególności skupianie uwagi na systemie politycznym i prawnym, polityce zagranicznej, Tajwanie, mniejszościach narodowych, prawach człowieka, bezpieczeństwie i obronie. IGADI zainicjowało i kieruje również Iberoamerykańską Siecią Sinologii, do której należy ponad dwudziestu specjalistów z tuzina krajów. Obserwatorium wydaje raport Informe Anual de la Política China oraz kwartalnik elektroniczny Jiexi Zhongguo, jak również organizuje Sympozjum Elektroniczne dotyczące Polityki Chińskiej.

Galicyjskie Obserwatorium Luzofonii (OGALUS), wspierając ogólną analizę bieżącej sytuacji w krajach z portugalskiego kręgu  kulturowego, w kładzie nacisk na język, stymulując w ten sposób propozycje współpracy galicyjsko-luzofońskiej na wszystkich poziomach.

Stworzenie Fundacji im. Placido Castro (2001), przy udziale gmin Cambados, Corcubión i Vilagarcía de Arousa oraz Stowarzyszenia Tłumaczy Galicyjskich, miało na celu przypomnienie o dorobku tej kluczowej dla galicjanizmu historycznego postaci. Fundacja organizuje m. in. doroczną konferencję oraz przyznaje nagrodę za tłumaczenie.

Jesteśmy grupą

Strukturę bazową IGADI tworzy stała grupa pracowników, w której skład wchodzą analitycy, webmaster i pracownicy administracyjni, wspierani przez sieć zaprzyjaźnionych współpracowników i badaczy.

Ważną rolę odgrywa również wszechstronna Rada Programowa, która umożliwia ewaluację, poprawę i ciągłą aktualizację celów i działań IGADI.

IGADI umożliwia studentom odbywanie praktyk w Instytucie oraz wspiera wymianę ekspercką. ARREDALIA jest grupą, która zrzesza byłych stażystów Instytutu.

Szczegółowe cele na lata 2011-2016

Pogłębić badania dotyczące głównych obszarów zainteresowań Instytutu: Ameryki Łacińskiej, Chin, Środkowego Wschodu, krajów portugalskiego kręgu kulturowego, Europy – ze szczególnym uwzględnieniem krajów o tradycji celtyckiej oraz krajów wschodnich – a także obszaru byłego ZSRR.

Położyć większy nacisk na kształcenie jako na pole zainteresowania Instytutu, wzmagając udział w zajęciach organizowanych przez różne uniwersytety oraz ośrodki naukowe, zarówno publiczne, jak i prywatne, a także inne podmioty zainteresowane jakością kształcenia akademickiego przy jednoczesnej promocji kursów i inicjatyw własnych.

Poprawić rozpowszechnianie dyskursu i dokumentów IGADI, sprawiając by z większą łatwością docierały do zainteresowanych osób i grup, w szczególności w środowisku instytucji powiązanych w środowisku europejskim i międzynarodowym.

Rozszerzyć wachlarz osób i instytucji zaangażowanych w działalność Instytutu, w szczególności na polach biznesu, polityki i pokrewnych.

Umocnić pozycję IGADI jako łącznika dla debaty, globalnej refleksji i wymiany międzykulturowej zdolnej do artykułowania innowacyjnych pomysłów oraz efektywnego oddziaływania społecznego w zakresie kwestii międzynarodowych.

Dostarczyć impulsu dla synergii i wzmożenia działań dla osiągnięcia konwergencji z podmiotami, które na terytorium Galicji lub poza nim dzielą wspólne cele, tworzą sojusze i zapewniają integrację w sieci powiązań o charakterze globalnym.

Versión de Katarzyna Araczewska

Idees i Ideals per ser Nosaltres mateixos al Món

IGADI
Centro Cívico Sur
Rúa Luís Braille, 40

36003 Pontevedra
Galicia – España
Tel. (+34) 986 84 34 36
www.igadi.org
info@igadi.org

L'Instituto Galego de Análise i Documentación Internacional (IGADI) és un think tank independent que neix el 1991 amb un doble propòsit: reflexionar sobre els problemes i tendències de la societat internacional contemporània i impulsar una major inserció de Galícia al món a tots els nivells.

 


Visió

Ideas e ideales para ser nosotros en el Mundo

Continuador de la tradició universalista i profundament humanista del galleguisme històric, l'IGADI promou un sistema internacional basat en la democràcia, la distribució equitativa dels recursos planetaris entre persones i pobles, en la seva utilització responsable i sostenible, en el respecte als Drets Humans, en el compromís amb la defensa de la diversitat i la recerca de fórmules de coexistència que assegurin el diàleg integrador de totes les identitats.

Missió

L'IGADI és un col·lectiu que exerceix la seva labor amb una clara vocació de servei públic, en condicions de plena autonomia, indispensable per fomentar una activitat plural i transpartidària, apostant per establir-se com un espai de trobada en el qual totes les sensibilitats i disciplines puguin desenvolupar-se de forma lleial i eficient. Les institucions i la societat en general tenen en l'IGADI un instrument col·laborador de les seves estratègies d'acció exterior.

Els nostres objectius

  • Afirmar-se com una entitat influent en la definició i dinamització de l'acció exterior dels diferents actors institucionals a tots els nivells amb interlocució directa amb tots ells i amb capacitat per crear opinió, tant directament com a través dels mitjans de comunicació.
  • Erigir-se com un referent independent per les persones, institucions i empreses interessades en la internacionalització de Galícia i en un centre especialitzat en relacions internacionals amb acceptada vocació per estendre ponts entre diferents tendències polítiques i socioculturals.
  • Consolidar-se com una entitat d'excel·lència connectada amb els grans debats internacionals, capaç de generar reflexió crítica i coneixement reconeguts localment i global.
  • Plasmar una aliança que fomenti un procés plural i convergent d'internacionalització amb identitat sobre la base de la consideració de Galícia com una autonomia al món.

Els nostres instruments

  • La formulació d'iniciatives i anàlisis, generant informació de qualitat que permeti la comprensió de les tendències globals i ens situï a l'avantguarda de la reflexió i l’estudi dels problemes internacionals.
  • L'estímul a la investigació en àmbits d'interès estratègic tant per a Galícia com internacionalment, afavorint la interdisciplinarietat i una visió prospectiva que faciliti la identificació de noves tendències i la definició de les polítiques públiques.
  • La consolidació d'un espai de debat de totes les persones i institucions interessades en les qüestions internacionals amb voluntat de generar aliances amb un esperit de col·laboració i transformador.
  • La implicació directa en la dinamització de propostes concretes que afavoreixin un major compromís exterior de les administracions, els agents econòmics i altres actors de la societat civil.

Àmbits d'activitat

La nostra activitat es desenvolupa en 4 àmbits preferents

Documentació

El Centre d'Informació i Documentació Internacional Contemporània (CIDIC), únic en el seu gènere a Galícia, compta amb una hemeroteca especialitzada i rep més d'un centenar de publicacions relatives a assumptes internacionals. Trimestralment, edita un Butlletí de Sumaris.

Anàlisi i Investigació

Els programes d'investigació (Paradiplomàcia; Seguretat, Conflictes i Pacificació; i Cooperació Internacional al Desenvolupament) permeten aprofundir en la dimensió analítica i regularitzar la col·laboració dels investigadors associats al centre, radicats en diferents països. A Paradiplomàcia analitzem el quadre teòric sobre el qual se sustenta la paradiplomàcia mundial, definint els eixos específics prioritaris de la paradiplomàcia gallega. A Seguretat, Conflictes i Pacificació, analitzem tant les tendències globals com alguns estudis de cas, procurant transcendir la conjuntura. A Cooperació Internacional al Desenvolupament analitzem el model gallec, suggerint vies i fórmules per al seu enriquiment permanent.

Les anàlisis subministrades per l'IGADI aspiren a exercir un paper útil en la presa de decisions i significar un nivell d'especialització internacionalment reconegut als camps preferents d'investigació. A aquest efecte, presta especial atenció a la interacció amb el món acadèmic i universitari.

Difusió

Es plasma en l'elaboració i publicació de nombroses tribunes i espais d'opinió sobre problemes, conflictes i tendències internacionals en nombrosos mitjans de comunicació (de premsa, ràdio i televisió) així com revistes especialitzades, tant de Galícia com de fora.

A més de la col·lecció Texturas Internacionais, en el camp de les publicacions destaca la revista semestral d'estudis internacionals, Tempo exterior, creada el 1997 i refundada l'any 2000. Tempo exterior, que compta amb un ampli Consell Acadèmic, és un lloc de trobada per la reflexió i el debat, amb l'objectiu d'anar perfilant les bases comunes d'actuació de la societat gallega al món. Publica també l'Igadi Annual Report i el We in the World, informe sobre l'acció exterior de Galícia. Al 2011 va iniciar la publicació de l'Informe Mundial sobre Estados de Hecho.

La xarxa ORBALIA, de periodistes interessats en la informació internacional (en col·laboració amb el Col·legi Professional de Periodistes de Galícia), organitzada i dinamitzada per l'IGADI, té per objecte donar major visibilitat als mitjans de comunicació a la informació i l'anàlisi internacional i centrar-la en els interessos exteriors gallecs.

L'IGADI forma i proporciona experts en assumptes internacionals.

Gestió

L'IGADI va promoure el 1997 la creació del Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade (www.fondogalego.org) i actualment exerceix la Secretaria Tècnica d'aquesta associació de municipis i diputacions. El Fons Galego agrupa a més d'un centenar d'entitats locals que posen en comú les seves accions de cooperació al desenvolupament.

L'Observatorio de la Política China (OPCh) (www.politica-china.org), és un projecte promogut per l'IGADI que compta amb el suport de Casa Àsia. El seu objectiu consisteix en efectuar un seguiment permanent de l'evolució política al món xinès prestant atenció al seu sistema polític i legal, la política exterior, Taiwan, les nacionalitats minoritàries, els drets humans, o la seguretat i defensa. L'IGADI també va promoure i gestiona la Red Iberoamericana de Sinología en la qual participen més de vint especialistes d'una dotzena de països. L'OPCh publica l'Informe Anual de la Política China i la revista digital trimestral Jiexi Zhongguo. També organitza el Simposio Electrónico Internacional sobre Política China.

L'Observatorio Galego da Lusofonía (OGALUS), posa l'accent en la llengua al promoure el seguiment analític de l'actualitat general dels països integrants de la lusitanofonia, generant propostes de sensibilització i dinamització de la cooperació gallego-lusitana a tots els nivells.

La creació i impuls de la Fundación Plácido Castro (2001), amb la participació dels municipis de Cambados, Corcubión i Vilagarcía de Arousa, a més de l'Associació de Traductors Gallecs, serveix per reivindicar l'obra i el pensament d'una figura singular del galleguisme històric. La Fundació organitza una Conferencia Anual i un Premio de Traducción, entre d’altres activitats.

Som un equip

L'estructura de l'IGADI es concentra en un equip bàsic permanent en el qual s'inclouen analistes, webmaster i personal d'administració, complementat amb una xarxa de col·laboradors i investigadors associats.

El Consell Rector, plural a tots els nivells, aporta un complement d'alta significació per l'avaluació, millora i actualització permanent dels seus objectius i activitats.

L'IGADI acull a estudiants en règim de pràctiques tutelades i fomenta l'intercanvi d'investigadors. ARREDALIA és la xarxa que agrupa els antics alumnes en pràctiques.

Prioritats destacades pel període 2011-2016

Aprofundir en les principals àrees geopolítiques d'estudi: Amèrica Llatina, Món Xinès, Orient Mitjà, Països de la Lusitanofonia, Europa –amb especial atenció al món cèltic i a l'Est- i l'espai de l'antiga URSS.

Integrar la formació com un àmbit d'interès específic, fomentant la participació en cursos organitzats per diferents Universitats o centres d'estudi, tant públics com privats, així com per altres entitats preocupades per l'obtenció d'una suficiència acadèmica qualificada. També mitjançant la promoció de cursos i iniciatives pròpies.

Millorar la difusió del discurs i els documents de l'IGADI procurant que arribin amb major fluïdesa a les persones i col·lectius interessats, molt especialment a l'entorn de les entitats afins a l'àmbit europeu i internacional.

Ampliar el ventall de persones i institucions implicades en les nostres activitats, molt particularment en els camps empresarial, polític i associatiu.

Consolidar l'IGADI com a referent a Galícia del debat, la reflexió plural i l'intercanvi intercultural capaç de generar idees innovadores i d'incidir de manera efectiva en el teixit social en qüestions internacionals.

Impulsar l'establiment de sinergies i la potenciació de convergències amb entitats que, dins o fora de Galícia comparteixin objectius semblants, formalitzant aliances i assegurant la integració en diferents xarxes globals.

Versión de Gemma Artigas Téllez

 

Ідеї та ідеали, що дозволяють мати своє обличчя в світі

IGADI
Centro Cívico Sur
Rúa Luís Braille, 40

36003 Pontevedra
Галісія - Іспанія
Tel. (+34) 986 84 34 36
www.igadi.org
info@igadi.org

Галісійська інститут міжнародного аналізу та документації (IGADI) являє собою незалежний аналітичний центр, заснований в 1991 році з подвійною метою: осмислення проблем і тенденцій сучасного міжнародного співтовариства та сприяння ширшому залученню Галісії до міжнародного життя на всіх рівнях.

 


Бачення

Продовжуючи універсалістські та глибоко гуманістичні традиції історії галісійського національного руху, IGADI виступає за створення міжнародної системи, заснованої на демократії, справедливому розподілі ресурсів планети між людьми й народами, на їх відповідальному і сталому використанні, на повазі прав людини, на прихильності захисту різноманітності й пошуку форм співіснування, що забезпечують діалог в інтересах інтеграції всіх ідентичностей.

Завдання

IGADI являє собою колектив, який здійснює свою діяльність з ясним покликанням до служіння суспільству в умовах повної самостійності, без якої є неможливим розвиток діяльності в дусі не обмеженого партійною приналежністю плюралізму, в прагненні утвердитися як місце, де б могли чесно і ефективно розвиватися всі точки зору і дисципліни. Установи та суспільство в цілому мають в особі IGADI інструмент для співпраці в їхній стратегії діяльності за кордоном.

Наші цілі

  • Утвердитися як організація, що впливає на визначення та активізацію діяльності за кордоном різних офіційних суб'єктів на всіх рівнях, безпосередньо взаємодіючи з ними усіма та маючи здатність формувати думку, як безпосередньо, так і через засоби масової інформації.
  • Висунутись як незалежний компетентний партнер для осіб, установ та компаній, зацікавлених в більшій активності Галісії в міжнародному житті, та як центр, що спеціалізується в галузі міжнародних відносин з визнаним прагненням до наведення мостів між різними політичними та соціокультурними тенденціями.
  • Утвердитись як одна з передових установ, що бере участь у великих міжнародних дискусіях, здатного генерувати критичне осмислення і пізнання, що користуються визнанням на місцевому та глобальному рівнях.
  • Домогтися з'єднання сил, що сприяє в умовах різноманіття і зближення процесові інтернаціоналізації, відмінною основою якого був би розгляд Галісії як самостійної одиниці в світі.

Наші інструменти

  • Формування ініціатив та аналізу, будучи джерелом якісної інформації, яка дозволяє розуміти глобальні тенденції і ставить нас в авангард осмислення і вивчення міжнародних проблем.
  • Стимулювання досліджень в галузях, що представляють стратегічний інтерес, як для Галісії, так і в міжнародному плані, сприяння при цьому міждисциплінарності та перспективному баченню, яке дозволяє виявляти нові тенденції і визначати політику офіційних установ.
  • Консолідація як місце для дискусій для всіх осіб та організацій, що мають зацікавленість до міжнародних питань з бажанням створювати союзи в дусі співробітництва та перетворення.
  • Безпосередня участь в активізації конкретних пропозицій, що сприяють ширшому залученню до міжнародної діяльності адміністрації, суб'єктів економічної діяльності та інших представників громадянського суспільства.

Сфери діяльності

Наша діяльність проводиться в чотирьох пріоритетних галузях

Документація

Центр сучасної міжнародної інформації та документації (CIDIC), єдиний в Галісії, має спеціалізований фонд періодичних видань та отримує понад ста публікацій з міжнародних справ. Щоквартально видається інформаційний Бюлетень оглядів.

Аналіз та дослідження

Програми досліджень (Парадипломатія, Безпека, конфлікти і миротворча діяльність, Міжнародне співробітництво для розвитку) дозволяють поглибити аналітичні характеристики та впорядкувати співпрацю дослідників, що пов'язані з центром і знаходяться в різних країнах. В Парадіпломатіі ми аналізуємо теоретичні основи, на які спирається світова парадипломатія, визначаючи конкретні пріоритетні осі парадипломатіі Галісії. В Безпеці, конфліктах і миротворчій діяльності ми аналізуємо як глобальні тенденції, так і досліджуємо конкретні ситуації, намагаючись вийти за рамки кон'юнктури. У Міжнародній співпраці для розвитку ми аналізуємо галісійську модель, пропонуючи шляхи і форми для її постійного збагачення.

Аналітичні роботи, підготовлені IGADI, прагнуть виконувати роль, що приносить користь при прийнятті рішень, і представляти рівень спеціалізації з міжнародним визнанням у пріоритетних сферах досліджень. З цією метою приділяється особлива увага взаємодії з науковим та університетським середовищем.

Ознайомлення

Здійснюється шляхом розроблення та опублікування численних трибун і програм, що містять думки щодо міжнародних проблем, конфліктів і тенденцій у численних засобах масової інформації (преса, радіо і телебачення), а також спеціалізованих журналах, як Галісії, так і за її межами.

Поряд із серією Texturas Internacionais у сфері публікацій слід відзначити піврічний журнал міжнародних досліджень Tempo exterior, заснований в 1997 році і перетворений в 2000 році. Tempo exterior,   який має велику Вчену раду, є місцем зустрічі для роздумів і дискусій з метою надання обрисів загальним основам для виступів галісійського суспільства на світовій арені. Також публікуються Igadi Annual Report і We in the World - огляд міжнародної діяльності Галісії. У 2011 році почалася публікація Informe Mundial sobre Estados de Hecho (Всесвітній огляд держав де-факто).

ORBALIA - мережа журналістів, зацікавлених у міжнародній інформації (у співпраці з Професійною колегією журналістів Галісії), організована і стимулюється IGADI, має на меті розширити висвітлення в засобах масової інформації відомостей та аналізу міжнародного життя, а також сфокусувати його на зовнішньополітичних інтересах Галісії.

IGADI готує і надає експертів з міжнародних справ.

Управління

IGADI був ініціатором у 1997 році створення Галісійського фонду співпраці і солідарності (www.fondogalego.org) і зараз виконує роль Технічного секретаріату цієї асоціації муніципалітетів і провінцій Галісії. В Галісійському фонді об'єдналися понад ста місцевих установ, що складають воєдино свої зусилля зі співробітництва в інтересах розвитку.

Observatorio de la Política China (OPCh - Огляд китайської політики) (www.politica-china.org) є проектом, ініційованим IGADI і користується підтримкою Дому Азії. Його метою є здійснення постійного моніторингу політичного розвитку в китайському світі, при цьому приділяється особлива увага його політичній та правовій системі, зовнішній політиці, Тайваню, національним меншинам, правам людини та безпеці й обороні. IGADI також ініціював створення і управляє Ібероамериканською мережею китаєзнавства, в якій беруть участь понад двадцять фахівців з більш ніж десяти країн. OPCh публікує Річний звіт про політику Китаю і щоквартальний цифровий журнал Jiexi Zhongguo. Він також організовує Міжнародний електронний симпозіум з політики Китаю.

Галісійський центр огляду країн португальської мови (OGALUS), роблячи акцент на мові, сприяє аналітичному відстеженню сучасного розвитку в цілому країн поширення португальської мови та розробляє пропозиції щодо залучення уваги та активізації співпраці Галісії з країнами португальської мови на всіх рівнях.

Створення та просування Фонду Пласідо Кастро (2001), в якому беруть участь муніципалітети Камбадос, Коркубіон і Вілагарсія де Ароуса, а також Асоціація галісійських перекладачів, служить пропаганді робіт та ідей цього видатного діяча в історії галісійської руху. Фонд організовує Щорічну конференцію та присуджує Премію за переклад поряд з іншими видами діяльності.

Ми є командою

Ядро структури IGADI становить постійна основна команда, що включає аналітиків, веб-майстра і адміністративний персонал, що доповнюється мережею позаштатних співробітників і дослідників.

Керівна рада, що відрізняється плюралізмом на всіх рівнях, утворює доповнення надзвичайної важливості для постійного оцінювання, вдосконалення та оновлення його цілей та видів діяльності.

IGADI приймає студентів на стажування з куратором та сприяє обміну дослідниками. ARREDALIA - мережа, що об'єднує колишніх студентів-стажерів.

Основні пріоритети на період 2011-2016 рр.

Поглиблення по основних геополітичних сферах досліджень: Латинська Америка, китайський світ, Близький Схід, португаломовні країни, Європа - з особливою увагою до кельтського світу та Сходу континенту - і простір колишнього СРСР.

Інтеграція навчання як сфери, що становить особливий інтерес, за допомогою сприяння участі в курсах, організованих різними університетами або дослідницькими центрами, як державними, так і приватними, а також іншими організаціями, пов'язаними з отриманням кваліфікованих академічних знань. Також за допомогою просування своїх власних курсів та ініціатив.

Поліпшення ознайомлення з ідеями і документами IGADI, щоб вони швидше ставали надбанням зацікавлених людей і організацій, особливо, оточення споріднених установ в Європі та світі.

Розширення кола осіб та установ, що беруть участь у нашій діяльності, зокрема, зі сфери бізнесу, політики і асоціацій.

Консолідація IGADI в Галісії як компетентного партнера для обговорення, роздумів в дусі плюралізму та міжкультурного обміну, здатного генерувати новаторські ідеї і ефективним чином впливати на суспільні структури в міжнародних питаннях.

Сприяння створенню форм взаємодії та посилення зближення з організаціями, які, як усередині, так і за межами Галісії, поділяють аналогічні цілі, оформлення партнерських відносин та забезпечення інтеграції в різні глобальні мережі.

 

Versión de Alexis B. Romanov 

Идеи и идеалы, позволяющие иметь свое лицо в мире

IGADI
Centro Cívico Sur
Rúa Luís Braille, 40

36003 Pontevedra
Галисия - Испания
Tel. (+34) 986 84 34 36
www.igadi.org
info@igadi.org

Галисийский институт международного анализа и документации (IGADI) представляет собой независимый аналитический центр, основанный в 1991 году с двойной целью: осмысление проблем и тенденций современного международного сообщества и содействие более широкому вовлечению Галисии в международную жизнь на всех уровнях.

 


Видение

Продолжая универсалистские и глубоко гуманистические традиции исторического галисийского национального движения, IGADI выступает за создание международной системы, основанной на демократии, справедливом распределении ресурсов планеты между людьми и народами, на их ответственном и устойчивом использовании, на уважении прав человека, на приверженности защите разнообразия и поиску форм сосуществования, обеспечивающих диалог в интересах интеграции всех идентичностей.

Задача

IGADI представляет собой коллектив, осуществляющий свою деятельность с ясным призванием к служению обществу в условиях полной самостоятельности, без которой немыслимо развитие деятельности в духе не ограниченного партийной принадлежностью плюрализма, в стремлении утвердиться в качестве места, где бы могли честно и эффективно развиваться все точки зрения и дисциплины. Учреждения и общество в целом имеют в лице IGADI инструмент для сотрудничества в их стратегии деятельности за рубежом.

Наши цели

  • Утвердиться в качестве организации, оказывающей влияние на определение и активизацию деятельности за рубежом различных официальных субъектов на всех уровнях, непосредственно взаимодействуя с ними всеми и обладая способностью формировать мнение, как непосредственно, так и через средства массовой информации.
  • Выдвинуться в качестве независимого компетентного партнера для лиц, учреждений и компаний, заинтересованных в большей активности Галисии в международной жизни, и в качестве центра, специализирующегося в области международных отношений с признанным стремлением к наведению мостов между различными политическими и социокультурными тенденциями.
  • Утвердиться в качестве одного из передовых учреждений, участвующего в крупных международных дебатах, способного генерировать критическое осмысление и познание, пользующиеся признанием на местном и глобальном уровнях.
  • Добиться соединения сил, содействующего в условиях многообразия и сближения процессу интернационализации, отличительной основой которого было бы рассмотрение Галисии как самостоятельной единицы в мире.

Наши инструменты

  • Формирование инициатив и анализа, будучи источником качественной информации, позволяющей понимать глобальные тенденции и ставящей нас в авангард осмысления и изучения международных проблем.
  • Стимулирование исследований в областях, представляющих стратегический интерес, как для Галисии, так и в международном плане, содействие при этом междисциплинарности и перспективному видению, позволяющему выявлять новые тенденции и определять политику официальных учреждений.
  • Консолидация в качестве места для дискуссий всех лиц и организаций, имеющих интерес к международным вопросам с желанием создавать союзы в духе сотрудничества и преобразования.
  • Непосредственное участие в активизации конкретных предложений, способствующих более широкому вовлечению в международную деятельность администрации, субъектов экономической деятельности и других представителей гражданского общества.

Сферы деятельности

Наша деятельность осуществляется в четырех приоритетных областях

Документация

Центр современной международной информации и документации (CIDIC), единственный в Галисии, располагает специализированным фондом периодических изданий и получает более ста публикаций по международным делам. Ежеквартально издает информационный Бюллетень обзоров.

Анализ и исследования

Программы исследований (Парадипломатия, Безопасность, конфликты и миротворческая деятельность, Международное сотрудничество для развития) позволяют углубить аналитические характеристики и упорядочить сотрудничество исследователей, связанных с центром и находящихся в различных странах. В Парадипломатии мы анализируем теоретические основы, на которые опирается мировая парадипломатия, определяя конкретные приоритетные оси парадипломатии Галисии. В Безопасности, конфликтах и миротворческой деятельности мы анализируем как глобальные тенденции, так и исследуем конкретные ситуации, стараясь выйти за рамки конъюнктуры. В Международном сотрудничестве для развития мы анализируем галисийскую модель, предлагая пути и формы для ее постоянного обогащения.

Аналитические работы, подготовленные IGADI, стремятся выполнять роль, приносящую пользу при принятии решений, и представлять уровень специализации с международным признанием в приоритетных сферах исследований. С этой целью уделяется особое внимание взаимодействию с ученой и университетской средой.

Ознакомление

Осуществляется путем разработки и опубликования многочисленных трибун и программ, содержащих мнения по международным проблемам, конфликтам и  тенденциям в многочисленных средствах массовой информации (пресса, радио и телевидение), а также специализированных журналах, как Галисии, так и за ее пределами.

Наряду с серией Texturas Internacionais в сфере публикаций следует отметить полугодовой журнал международных исследований Tempo exterior, основанный в 1997 году и преобразованный в 2000 году. Tempo exterior, обладающий обширным Ученым советом, является местом встречи для размышлений и дискуссий с целью придания очертаний общим основам для выступлений галисийского общества на мировой арене. Также публикуются Igadi Annual Report и We in the World - обзор международной деятельности Галисии. В 2011 году началась публикация Informe Mundial sobre Estados de Hecho (Всемирный обзор государств де-факто).

ORBALIA - сеть журналистов, заинтересованных в международной информации (в сотрудничестве с Профессиональной коллегией журналистов Галисии),  организована и стимулируется IGADI, имеет своей целью расширить освещение в средствах массовой информации сведений и анализа международной жизни, а также сфокусировать ее на внешнеполитических интересах Галисии.

IGADI готовит и предоставляет экспертов по международным делам.

Управление

IGADI был инициатором в 1997 году создания Галисийского фонда сотрудничества и солидарности  (www.fondogalego.org) и в настоящее время выполняет роль Технического секретариата этой ассоциации муниципалитетов и провинций Галисии. В Галисийском фонде объединились более ста местных учреждений, слагающих воедино свои усилия по сотрудничеству в интересах развития.

Observatorio de la Política China (OPCh - Обозрение китайской политики) (www.politica-china.org) является проектом, инициированным IGADI и пользующимся поддержкой Дома Азии. Его целью является осуществление постоянного мониторинга политического развития в китайском мире, при этом уделяется особое внимание его политической и правовой системе, внешней политике, Тайваню, национальным меньшинствам, правам человека и безопасности и обороне. IGADI также инициировал создание и управляет Ибероамериканской сетью китаеведения, в которой участвуют более двадцати специалистов из более чем десяти стран. OPCh публикует Годовой отчет о политике Китая и ежеквартальный цифровой журнал Jiexi Zhongguo. Он также организует Международный электронный симпозиум по политике Китая.

Галисийский центр обозрения стран португальского языка (OGALUS), делая акцент на языке, содействует аналитическому отслеживанию современного развития в целом стран распространения португальского языка и разрабатывает предложения по привлечению внимания и активизации сотрудничества Галисии со странами португальского языка на всех уровнях.

Создание и продвижение Фонда Пласидо Кастро (2001), в котором участвуют муниципалитеты Камбадос, Коркубион и Вилагарсия де Ароуса, а также Ассоциация галисийских переводчиков, служит пропаганде работ и идей этого выдающегося деятеля в истории галисийского движения. Фонд организует Ежегодную конференцию и присуждает Премию за перевод наряду с другими видами деятельности.

Мы являемся командой

Ядро структуры IGADI составляет постоянная основная команда, включающая аналитиков, веб-мастера и административный персонал, дополняемый сетью внештатных сотрудников и исследователей.

Руководящий совет, отличающийся плюрализмом на всех уровнях, образует дополнение чрезвычайной важности для оценки, совершенствования и постоянного обновления его целей и видов деятельности.

IGADI принимает студентов на стажировку с куратором и содействует обмену исследователями. ARREDALIA - сеть, объединяющая бывших студентов-стажеров.

Основные приоритеты на период 2011-2016 гг.

Углубление по основным геополитических сферам исследований: Латинская Америка, китайский мир, Ближний Восток, португалоязычные страны, Европа - с особым вниманием к кельтскому миру и Востоку континента - и пространство бывшего СССР.

Интеграция обучения в качестве представляющей особый интерес сферы посредством содействия участию в курсах, организуемых различными университетами или исследовательскими центрами, как государственными, так и частными, а также другими организациями, связанных с получением квалифицированных академических знаний. Также посредством продвижения своих собственных курсов и инициатив.

Улучшение ознакомления с идеями и документами IGADI, чтобы они быстрее становились достоянием заинтересованных людей и организаций, в особенности, окружения родственных учреждений в Европе и мире.

Расширение круга лиц и учреждений, участвующих в нашей деятельности, в особенности, из сферы бизнеса, политики и ассоциаций.

Консолидация IGADI в Галисии в качестве компетентного партнера для обсуждения, размышлений в духе плюрализма и межкультурного обмена, способного генерировать новаторские идеи и эффективным образом влиять на общественные структуры в международных вопросах.

Содействие созданию форм взаимодействия и усиление сближение с организациями, которые, как внутри, так и за пределами Галисии, разделяют аналогичные цели, оформление партнерских отношений и обеспечение интеграции в различные глобальные сети.

 

Versión de Alexis B. Romanov 

 

为了在这个世界上成为我们“自己”的想法和理念

IGADI
圣西蒙岛
Centro Cívico Sur
Rúa Luís Braille, 40

36003 Pontevedra
Galicia – España
Tel. (+34) 986 84 34 36
www.igadi.org
info@igadi.org

加利西亚国际分析和文档学院(IGADI)是一所独立的智囊机构,创建于1991年,其目标是:研究分析当代国际社会的国际问题和国际潮流,推动加利西亚地区积极参与各层次的国际事务。

 


我们的理念

IGADI传承了加利西亚历史中的普世价值和深植其中的人文精神,并致力于推动建立在民主、共享地球资源、合理可持续性地使用自然资源的基础上的国际体系建设,我们尊重人权,注重保护文化多样性,探求和谐共处之道,并坚信上述原则是世界各种组间展开对等交流的基础。

我们的使命

IGADI是一个始终秉承服务公众理念的集体,我们坚持在完全独立自主的条件下展开活动,因为只有确保自身的独立自主,我们才能确保不同的理念和学派的观点能够自由发挥,毫无束缚。IGADI将会是社会各类科研机构和企业开展对外战略的可靠伙伴。

我们的目标

  • 成为具有影响力的,推动各级学术机构间对外交流对话的纽带,并能直接提供,或间接地通过媒体向我们的合作机构提供建议。
  • 为加利西亚本地希望参与国际化进程的个人,科研机构和企业提供专业的国际交流平台,帮助他们与世界其他国家地区的政治思潮或社会文化思潮接轨。
  • 巩固学术地位,积极参加具有国际影响力的科研活动,能够发出具有影响力的评论,获得本地和全球范围的认可。
  • 面对国际化大潮,倡导构建以推动多样化和归一性进程,构建具有加利西亚本地特色的学术联盟。

我们的手段

  • 撰写高质量的论文和分析报告,通过学术论文和分析报告介绍世界发展趋势,并以高质量的研究水平跻身国际问题研究先锋行列。
  • 推动加利西亚地区国际化战略性问题的研究,提高跨学科研究能力,研究新的世界潮流,对新的公共政治理念做出研判。
  • 构筑面向所有学者、研究机构开放的讨论国际问题的平台,借助此平台实现合作共享。
  • 为政府机构、经济实体或其他社会团体的对外政策提供直接、具体的建议。

展开活动的领域

我们的活动主要在以下四方面展开

文档工作

当代国际信息和档案中心(CIDIC)是加利西亚唯一一家致力于提供国际信息和国际文档的机构,它拥有专业的期刊,并订阅了超过一百本关于国际问题的专业刊物。每季度出版一份《要闻概述》。

分析和研究

通过展开相关领域的研究(平行外交;安全、冲突和和平;国际发展合作等),能够提高研究分析水平,在与中心合作的不同国家的学者之间架构起合作平台。在平行外交领域我们主要致力于分析支持世界平行外交的理论依据,确定加利西亚本地实施平行外交政策的主线。在安全、冲突和和平方面,我们既分析当前世界的大趋势,也会分析具体个案,以寻求前瞻性的视角。在国际发展合作方面,我们会研究加利西亚模式,为加利西亚的持久繁荣稳定出谋划策。

IGADI所作的研究分析为政策研判提供可靠的判断依据,在国际问题研究学界享有极高的声誉。我机构一贯重视研究界和大学等教育机构的互动。

传播

我们借助加利西亚大区内外的多种传媒平台(报纸,广播和电视)和专业杂志发布关于国际问题、国际冲突和国际发展趋势的意见和见解。

除了我们出版的Texturas Internacionais文集之外,我们出版研究国际问题的半年刊Tempo exterior,该刊创刊于1997年,复刊于2000年。Tempo exterior拥有覆盖面广泛的专业学术机构作为其理事会,在本刊中各方面的学者能够自由发表观点,通过发表他们的文章我们能够勾勒出当前加利西亚社会在世界舞台中的概貌。我们还出版《Igadi年报》 和《世界中的我们》,介绍加利西亚所参与国际社会活动的情况。自2011年起我们出版了《世界事实国家报告》。

我们的传播网络ORBALIA是由IGADI创建的,面向对国际问题研究感兴趣的媒体人士的网站(与加利西亚记者学院合作)。该网络的宗旨是促进加利西亚地区的媒体传播更多的国际问题的评论分析,提高加利西亚地区受众的国际视野。

IGADI致力于培养国际问题专家。

运营

IGADI在1997年推动了加利西亚合作基金会(www.fondogalego.org)的建立,目前是该加利西亚城市及城市议会间组织的技术秘书单位。该基金由超过一百个加利西亚本地机构组成,其目的是共同推动加利西亚地区的发展。

中国政策研究院(OPCh)(www.politica-china.org)是IGADI的重要项目之一,由IGADI在亚洲之家的协助下推动实施。该机构的目标是长期关注并研究中华文化圈的发展,致力于关注中华文化圈国家的政治体制,法律体系,对外政策,台湾问题,少数民族问题,人权问题,安全问题或国防问题。IGADI还负责推动和管理伊比利亚美洲汉学研究网络的建设,目前有十余个国家超过二十名汉学家加入此计划。中国政策研究院出版有《中国政策年报》和数字季刊《解析中国》。该研究院还负责组织“中国政策国际网络论坛”。

葡萄牙语世界研究院(OGALUS)主要致力于葡萄牙语国家国情的研究,并以研究成果为基础为加利西亚地区与葡语国家的各层次合作提出建议。

普拉希多·卡斯特罗基金会创建于2001年,是由坎巴多斯市、科库比翁市、维拉加尔西亚·德阿罗莎市与加利西亚翻译者协会和IGADI共同创建的。该基金会的目的旨在推动加利西亚思想史上一位重要人物的研究。该基金会每年组织一场研讨会,并举行翻译竞赛以及其他学术活动。

我们的团队

IGADI拥有一支稳定的核心团队,包括分析评论专家,网络管理员和行政管理人员,此外还拥有大批合作专家和合作研究人员。

各层级的理事会实施对各项活动的管理,确保各相关活动能够达成目标。

IGADI接收实习的学生,并致力于推动研究人员之间的互相交流。ARREDALIA是IGADI历年实习生的组织。

2011-2016年工作重点

深化主要地缘政治地区的研究,如:拉丁美洲,中华世界,中东地区,葡语国家,欧洲——尤其是关注凯尔特欧洲和东欧——以及前苏联地区。

组织专题培训,推动成员参与各大学或公立、私立研究机构以及其他相关机构举办的培训课程,提高学术水平。同时积极推动本机构自身的培训课程建设和研究水平的提高。

提高IGADI的论文及研究成果的普及,以便它们能够快速迅捷地到达相关受众或受众群体,尤其将注重在欧洲和世界范围内的传播效果。

扩大参与我们活动的研究人员和专门机构在企业界、政界和学术界的影响力。

巩固IGADI作为加利西亚地区国际问题研究机构的领军地位,提高跨文化交流水平,鼓励创新研究理念,进一步扩大在国际问题研究方面的社会知名度。

推动与加利西亚地区和世界其他国家国际问题研究机构的合作,发挥协同效应,加强合作,构建研究同盟,深化与世界其他国际问题研究网络的融合。

 

Versión en chino de Wang Lu 

 

Ideas and Ideals to be Ourselves in the World

IGADI
Centro Cívico Sur
Rúa Luís Braille, 40

36003 Pontevedra
Galicia – España
Tel. (+34) 986 84 34 36
www.igadi.org
info@igadi.org

The Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (IGADI) is an independent think tank, founded in 1991 with a two-fold purpose: to reflect upon the problems and trends present in contemporary international society and to promote the greater international incorporation of Galicia at all levels.

 


Vision

Ideas e ideales para ser nosotros en el Mundo

A follower of the universalist and profoundly humanist tradition of historical Galicianism (galleguismo), IGADI promotes an international system based on democracy, equitable distribution of the world’s resources among peoples and nations, and their responsible and sustainable usage, on the respect for Human rights, on the promise of the defence of diversity and on the search for methods of coexistence that insure complete constituent dialogue among those of all identities.

Mission

IGADI is a collective that carries out its duties with a clear vocation of public service, in conditions of complete self-determination - indispensable to the fostering of  pluralistic and transpartisan action - vying to establish itself as a meeting place in which all sensibilities and disciplines may develop themselves in a loyal and efficient manner.  Any and all institutions and society writ large may find in IGADI a collaborative instrument in their strategies for international engagement.

Our Objectives

  • To assert ourselves as an influential entity in the definition and dynamisation in the international engagement of different institutional actors at all levels, through direct interaction, and with a capacity to create opinion, both directly and through the media.
  • To establish ourselves as an independent think tank of reference for interested people, institutions and businesses in the internationalisation of Galicia and as a research centre specialised in international relations with an accepted calling to build intellectual bridges among distinct political and socio-cultural trends.
  • To strengthen our role as an organisation of excellence linked to relevant present-day international debates, capable of generating critical reflection and knowledge, recognised both locally and globally.
  • To create an alliance that fosters a pluralistic and convergent process of internationalisation with an identity built on the foundation of the consideration of Galicia as an autonomous actor in the world.

Our Tools

  • The formulation of initiatives and analyses, generating quality information that facilitates the understanding of global trends that situate us in the vanguard of the observation and study of international affiars.
  • The stimulus of research in areas of strategic interest to Galicia and the rest of the world, favouring interdisciplinarity and a vision that facilitates the identification of new trends and the definition of public policy.
  • The consolidation of a space, a “room for debate,” for all of those persons and institutions interested in international matters with the willingness to create alliances in a collaborative and transformative spirit.
  • Direct involvement in the development of concrete proposals that favour a greater international engagement on the part of governments, economic actors and other participants within civil society.

Areas of Activity

Our efforts are carried out in four main areas

Documentation

The Centro de Información y Documentación Internacional Contemporánea (CIDIC), or Centre for Contemporary International Documentation and Information, one of its kind in Galicia, relies upon a specialised periodicals library and receives more than one hundred publications relating to international affairs. Three times per year the CIDIC publishes a Boletín de Sumarios (Summary Bulletin).

Analysis and Research

Through our research programmes (Paradiplomacia; Seguridad, Conflictos y Pacificación; and Cooperación Internacional al Desarrollo) we study in-depth the analytic and normative dimensions via the contributions of the Centre’s research associates, based in various countries throughout the world. In Paradiplomacia we analyse the theoretical frameworks which uphold global paradiplomacy, defining the specific axes of priority for Galician paradiplomacy. In Seguridad, Conflictos y Pacificación (“Security, Conflicts and Conflict Resolution”) we consider global trends and case studies, endeavouring to move beyond the obvious circumstances. In Cooperación Internacional al Desarrollo (“International Development Aid”) we analyse the Galician model of development aid, suggesting the ways and means for the model’s permanent growth and development.

The analyses provided by IGADI seek to play a useful part in the decision-making process and carry with them a level of internationally recognised specialisation in these preferred areas of research. To that end, IGADI pays special attention to its interaction with the academic world.

Dissemination

We develop and publish via numerous platforms and fora for opinion on international problems, conflicts and trends in various media (press, radio and television) as well as in specialised journals, both in Galicia and abroad.

In addition to our Texturas Internacionais collection, we must highlight our semi-annual journal of international studies, Tempo exterior, created in 1997 and refounded in 2000. Tempo exterior relies upon an extensive Academic Council and is a metaphorical meeting point for reflection and debate, with the goal of outlining the common bases for action for Galician society and the world. Every year we also publish the Igadi Annual Report and We in the World, a report on Galician international engagement. In 2011 we initiated our Informe Mundial sobre Estados de Hecho (World Report on de facto States).

The ORBALIA network, which consists of journalists interested in international news (in collaboration with the Professional Association of Journalists of Galicia), organised and supported by IGADI, seeks to enhance the visibility of Galicia within the mass media and to focus said visibility on news and analysis in the international interests of Galicia.

IGADI develops and provides experts on international affairs.

Project Management

In 1997 IGADI promoted the creation of the Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade (The Galician Fund for Development and Solidarity; www.fondogalego.org) and currently serves as the Technical Secretary for Municipalities and Regional Governments (diputaciones, at the sub-province level of governance) of the Fund. The Fondo Galego brings together more than one hundred local governmental entities that they unite their development aid efforts.

The Observatorio de la Política China (OPCh) (Observatory of Chinese Politics; www.politica-china.org) is a project promoted by IGADI that relies on the support of Casa Asia. Its objective consists of permanently following the evolution of Chinese politics, paying special attention to China’s legal and political system, foreign policy, Taiwan, ethnic minorities, human rights, and security and defence. IGADI also promotes and manages the Red Iberoamericana de Sinología (the Iberoamerican Network of Chinese Studies) in which more than twenty specialists in a dozen countries participate. The OPCh publishes an Informe Anual de la Política China (Annual Report on Chinese Politics) and the quarterly on-line journal Jiexi Zhongguo. IGADI also organises the Simposio Electrónico Internacional sobre Política China (International Electronic Symposium on Chinese Politics).

The Observatorio Galego da Lusofonía (OGALUS) (The Galician Observatory of the Portuguese-Speaking World) accentuates language in the promotion of the analysis of news coming out of the various countries of the Portuguese-Speaking world and seeks to raise awareness of the relations between Galicia and the Lusophone world at all levels.

The creation for and impetus behind the Fundación Plácido Castro (Plácido Castro Foundation) in 2001, with the participation of the municipalities of Cambados, Corcubión and Vilagarcía de Arousa, in addition to the Asociación de Traductores Gallegos (Association of Galician Translators), serves to recognise and restore the opus and thought of this one-of-a-kind figure of Galician nationalist history. Among its activities, the Foundation organises an annual conference and awards a prize for translation.

We are a Team

The structure of IGADI brings together a permanent core group that includes analysts, a webmaster and administrative staff that is supplemented by a network of contributors and research associates.

The Governing Council (Consejo Rector), a pluralist body at all levels, provides unique insight of great importance in the evaluation, betterment and permanent renovation of IGADI’s objectives and activities.

IGADI oversees and administers internships of university students and fosters the exchange of researchers. ARREDALIA is a network that unites former student interns.

Key Priorities for 2011-2016

To delve deeper into our principal geopolitical areas of study: Latin America, China, the Middle East, the countries of the Lusophone world, Europe – with special focus on the Celtic world and Eastern Europe – and the former countries of the USSR

To integrate education and training as an area of specific interest, encouraging participation in courses and conferences organised by diverse universities and research centres, both public and private, as well as by any other entities concerned with securing sufficient academic qualifications and through the promotion of our own courses and initiatives.

To improve the dissemination of IGADI’s analytic discourse and publications, in hopes that they reach interested persons and groups with greater ease, especially similar entities in throughout Europe and the rest of the world.

To widen the spectrum of people and institutions involved in our activities, particularly those in the areas of business, politics and civil society.

To strengthen IGADI’s place as a key reference in Galicia for the debate, plural reflection and intercultural exchange capable of generating innovative ideas and having an effective bearing on the social fabric of international affairs.

To promote the establishment of synergies among and the encouragement of collaboration with entities that share similar objectives with us, both within Galicia and beyond, formalising alliances and assuring integration in diverse global networks.

Versión de Jared D. Larson 

Idées et idéaux pour nous affirmer dans le monde

 

IGADI
Centro Cívico Sur
Rúa Luís Braille, 40

36003 Pontevedra
Galicia – España
Tel. (+34) 986 84 34 36
www.igadi.org
info@igadi.org

L'Institut galicien d'analyse et de documentation internationale (IGADI) est un think tank indépendant né en 1991 avec un double objectif : réfléchir sur les problèmes et tendances de la société internationale contemporaine et agir pour une plus grande insertion de la Galicie dans le monde à tous les niveaux.

 


Notre vision

Ideas e ideales para ser nosotros en el Mundo

Perpétuant la tradition universaliste et profondément humaniste du galeguisme historique, l'IGADI appuie la création d'un système international basé sur la démocratie, la distribution équitable des ressources planétaires entre les personnes et les peuples (ainsi que leur utilisation responsable et insérée dans une perspective de développement durable), le respect des droits de l'Homme passant par un engagement à la défense de la diversité et la recherche de formules de coexistence qui assurent un dialogue intégrateur de toutes les identités.

Notre mission

L'IGADI est une entité collective dont l'activité s'oriente clairement vers une vocation de service public, dans des conditions de complète autonomie indispensables afin d'encourager une activité pluraliste et indépendante des partis politiques. Cette activité vise à renforcer sa place en tant qu'espace de rencontre au sein duquel toutes les sensibilités et spécialités puissent se développer dans un esprit de collaboration et d'efficience. Les institutions et la société en générale disposent ainsi, au travers de l'IGADI, d'un instrument de collaboration dans la préparation de leurs stratégies d'action extérieure.

Nos objectifs

  • Affirmer notre influence dans la définition et la dynamisation de l'action extérieure des différents acteurs institutionnels à tous les niveaux, en favorisant un dialogue direct avec eux et la capacité de générer une opinion — aussi bien directement qu'à travers les médias.
  • Servir de référence indépendante au service des personnes, des institutions et des entreprises intéressées par l'internationalisation de la Galice, et comme un centre spécialisé dans les relations internationales ayant vocation à établir des ponts entre les diverses tendances politiques et socioculturelles.
  • Consolider un rôle d'agence d'excellence liée aux grands débats internationaux et apte à développer une réflexion critique et un savoir reconnu, aussi bien localement que globalement.
  • Matérialiser une alliance qui développe un processus d'internationalisation englobant un identité plurielle et convergente, basée sur le postulat de l'autonomie de la Galice dans le monde.

Nos instruments

  • La formulation d'initiatives et d'analyses, provenant d'informations de qualité qui permettent la compréhension des tendances globales et soient à la pointe de la réflexion ainsi que de l'étude des problèmes internationaux.
  • La dynamisation de la recherche dans les domaines d'intérêt stratégique aussi bien pour la Galice qu'internationalement, en favorisant l'interdisciplinarité et une vision prospective qui facilite l'identification de nouvelles tendances et la définition des politiques publiques.
  • La consolidation d'un espace de débat de toutes les personnes et institutions intéressées par les questions internationales et ayant la volonté de s'associer à nous dans un esprit de collaboration et de transformation.
  • L'engagement direct dans la dynamisation de propositions concrètes qui favorisent un plus grand compromis extérieur des administrations, des agents économiques et des autres acteurs de la société civile.

Nos domaines d'activité

Notre activité se développe dans 4 domaines préférentiels :

La documentation

Le Centre d'information et de documentation internationale contemporaine, unique en son genre en Galice, compte une hémérothèque spécialisée, et reçoit des publications relatives aux questions internationales. Trimestriellement, il édite un bulletin de synthèses (Boletín de Sumarios).

L'analyse et la recherche

Les programmes de recherche (para-diplomatie; sécurité, conflits et pacification; et coopération internationale au développement) permettent d'approfondir la dimension analytique et de sédimenter la collaboration des chercheurs associés au centre qui sont présents dans différents pays. La thématique Para-diplomatie permet d'analyser le cadre théorique qui alimente la para-diplomatie mondiale, en définissant les axes spécifiques de la para-diplomatie galicienne. Sous le thème Sécurité, conflit et pacification, nous analysons aussi bien les tendances globales que certains études de cas — en cherchant à transcender la conjoncture. Dans Coopération internationale au développement nous analysons le modèle galicien en suggérant les voies et formules permettant son enrichissement permanent.

Les analyses fournies par l'IGADI visent à jouer un rôle utile dans la prise de décision et à constituer une contribution spécialisée reconnue internationalement dans nos champs de recherche préférentiels. À cet effet, nous accordons une attention toute spéciale à l'interaction avec le monde académique et universitaire.

La diffusion

Celle-ci passe par l'élaboration et la publication de plusieurs tribunes et espaces d'opinion sur les problèmes, conflits et tendances internationales dans de nombreux médias (presse, radio et télévision) et revues spécialisées, aussi bien en Galice qu'hors de Galice.

Outre la collection Texturas Internacionais, on soulignera parmi les publications la revue semestrielle d'études internationales Tempo exterior, créée en 1997 et refondée en 2000. Tempo exterior compte sur l'appui d'un vaste comité scientifique (Consello Académico), et constitue un lieu de rencontre pour la réflexion et le débat afin d'ébaucher les bases communes d'une action de la société galicienne dans le monde. L'IGADI publie également l'Igadi Annual Report et We in the World, bulletin sur l'action extérieure de la Galice. Enfin, depuis 2011 l'IGADI publie le bulletin Informe Mundial sobre Estados de Feito (Information mondiale sur les États de choses).

Le réseau ORBALIA, composé de journalistes intéressés par l'information internationale (en collaboration avec le Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia), organisé et dynamisé par l'IGADI, a pour finalité d'accroitre la visibilité de l'information et de l'analyse internationale dans les médias, ainsi que de la centrer sur les intérêts extérieurs de la Galice.

L'IGADI forme et disponibilise des experts sur les questions internationales.

Gestion

L'IGADI a contribué à la création, en 1997, du Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade (www.fondogalego.org), et exerce aujourd'hui le Secrétariat technique de cette association de municipalités et de députations. Le Fondo Galego regroupe plus d'une centaine de collectivités locales qui mettent par ce moyen en commun leurs actions de coopération au développement.

L'Observatorio de la Política China (www.politica-china.org) est un projet promu par l'IGADI avec l'appui de la Casa Asia. Son but consiste à effectuer un suivi permanent de l'évolution politique du monde chinois en prêtant une attention particulière à son système politique et juridique, à la politique étrangère, à Taiwan, aux nationalités minoritaires, aux droits de l'Homme, ou à la sécurité et à la défense. L'IGADI anime et gère également le Réseau ibéro-américain de sinologie (Rede Iberoamericana de Sinoloxía) au sein duquel participent plus de vingt spécialistes d'une douzaine de pays. L'OPCh publie l'Informe Anual de la Política China (Bulletin annuel de la politique chinoise) et la revue digitale trimestrielle Jiexi Zhonngguo. Il organise également le Simposio Electrónico Internacional sobre Política China (Symposium électronique sur la politique chinoise).

L'Observatoire galicien de la lusophonie (Observatorio Galego da Lusofonía — OGALUS) met l'accent sur la langue en promouvant le suivi analytique de l'actualité générale des pays intégrant la lusophonie, générant des propositions de sensibilisation et de dynamisation de la coopération galicienne-lusophone à tous les niveaux.

La création et l'impulsion de la Fundación Plácido Castro (2001), avec la participation des conseils de Cambados, Corcubión et Vilagarcía de Arousa, ainsi que l'Asociación de Tradutores Galegos, sert à revendiquer l'œuvre et la pensée d'une figure singulière du galeguisme historique. Cette Fondation organise une Conférence annuelle et un Prix de Traduction, entre autres activités.

Notre équipe

La structure de l'IGADI inclue une équipe de base permanente composée d'analystes, de webmasters et d'un personnel administratif, complétée par un réseau de collaborateurs et de chercheurs associés.

Le Consello Reitor, pluraliste à tous les niveaux, apporte un complément de grande relevance pour l'évaluation, l'amélioration et l'actualisation permanente de nos objectifs et de notre activité.

L'IGADI accueille des étudiants en régime de stage accompagné et encourage les échanges entre chercheurs. Arredalia est le réseau qui regroupe les anciens étudiants stagiaires.

Sélection de priorités pour la période 2011-2016

Approfondir les principales zones d'étude géopolitiques: Amérique latine, monde chinois, pays lusophones, Europe — en accordant une attention toute spéciale au monde celte et à l'espace de l'ex-URSS.

Intégrer la formation comme un domaine d'intérêt spécifique, en encourageant la participation au sein de formations organisées par différentes universités ou centres d'études, aussi bien publics que privés, ainsi que par d'autres entités se consacrant à la transmission de compétences scientifiques de haut niveau. Cet aspect passe aussi par la promotion de formations et d'initiatives propres.

Améliorer la diffusion du discours et des documents de l'IGADI en renforçant leur fluidité auprès des personnes et des collectivités intéressées, et plus spécifiquement des organisations similaires au niveau européen et international.

Élargir l'éventail des personnes et des institutions impliquées dans nos activités, plus particulièrement dans les domaines du monde de l'entreprise, du monde politique et du monde associatif.

Consolider l'IGADI en tant que référence en Galice en vue du débat, de la réflexion pluraliste et d'un échange interculturel capable de générer des idées innovatrices et de toucher de forme effective le tissu social sur les questions internationales.

Agir en vue d'établir des synergies et de faire émerger des convergences avec les entités qui, en Galice ou hors de Galice, partagent des objectifs semblables, en formalisant des accords et en assurant notre intégration à différents réseaux internationaux.

 

Versión de Joao Casqueira Cardoso

Ideias e Ideais para ser Nós no Mundo

IGADI
Centro Cívico Sur
Rúa Luís Braille, 40

36003 Pontevedra
Galicia – España
Tel. (+34) 986 84 34 36
www.igadi.org
info@igadi.org

Instituto Galego de Análise e Documentação Internacional (IGADI) é um think tank independente que nasce em 1991 com um duplo objetivo: refletir sobre os problemas e tendências da sociedade internacional contemporânea, e incentivar uma maior inserção da Galiza no mundo a todos os níveis.

O IGADI tem a sua sede no lugar privilegiado que representa o arquipélago de San Simón, quadro histórico, artístico e natural de reconhecido valor e poderoso estímulo para o desenvolvimento das suas atividades.


Visão

Ideas e ideales para ser nosotros en el Mundo

Continuador da tradição universalista e profundamente humanista do galeguismo histórico, o IGADI promove um sistema internacional baseado na democracia, na distribuição equitativa dos recursos planetários entre pessoas e povos (e na sua utilização responsável e sustentável), no respeito dos Direitos Humanos baseado num compromisso com a defesa da diversidade e na busca de fórmulas de coexistência que asseguram o diálogo integrador de todas as identidades.

Missão

O IGADI é um coletivo que desempenha o seu trabalho com uma clara vocação de serviço público, tendo uma plena autonomia — condição indispensável para fomentar uma atividade plural e transpartidária — e apostando em afirmar-se como um espaço de encontro no qual todas as sensibilidades e disciplinas possam desenvolver-se de forma leal e eficiente. As instituições e a sociedade em geral encontram no IGADI um instrumento ao serviço das suas estratégias de ação exterior.

Os nossos objetivos

  • Afirmar-se como uma entidade influente na definição e dinamização da ação exterior dos diferentes atores institucionais a todos os níveis, em diálogo com todos os que têm capacidade para criar opiniões, tanto diretamente como através dos meios de comunicação.
  • Tornar-se um referente independente para as pessoas, instituições e empresas interessadas na internacionalização da Galiza, e num centro especializado em relações internacionais com reconhecida vocação para construir pontes entre diferentes tendências políticas e socioculturais.
  • Consolidar-se como uma entidade de excelência conectada com os grandes debates internacionais e capaz de gerar reflexões críticas e conhecimento reconhecido local e globalmente.
  • Concretizar uma aliança que fomente o processo plural e convergente de uma internacionalização ligada à identidade, partindo da consideração essencial de que a Galiza é uma autonomia no mundo.

Os nossos instrumentos

  • A formulação de iniciativas e análises, facultando informações de qualidade que permitam a compreensão das tendências globais, e nos situa na vanguarda da reflexão e dos estudos dos problemas internacionais.
  • O estímulo à investigação em âmbitos de interesse estratégico, tanto para a Galiza como internacionalmente, favorecendo a interdisciplinariedade e uma visão prospetiva que facilite a identificação de novas tendências e a definição das políticas públicas.
  • A consolidação dum espaço de debate de todas as pessoas e instituições interessadas  nas questões internacionais, com a vontade de gerar alianças num espírito de colaboração e de transformação social.
  • A implicação direta na dinamização de propostas concretas que favoreçam um maior compromisso exterior das administrações, dos agentes económicos e de outros atores da sociedade civil.

Âmbitos de atividade

A nossa atividade desenvolve-se em quatro âmbitos preferenciais:

Documentação

O Centro de Informação e Documentação Internacional Contemporânea, único no seu género na Galiza, conta com uma hemeroteca especializada e recebe mais de uma centena de publicações relativas aos assuntos internacionais. Trimestralmente, edita um Boletim de Sumários.

Análise e Investigação

Os programas de investigação (Paradiplomacia; Segurança, Conflitos e Pacificação; Cooperação Internacional ao Desenvolvimento) permitem aprofundar a dimensão analítica e tornar regular a colaboração dos investigadores de diferentes países associados ao centro. Na Paradiplomacia analisamos o quadro teórico sobre o qual se apoia a paradiplomacia mundial, definindo os eixos específicos e prioritários da paradiplomacia galega. Na Segurança, Conflitos e Pacificação, analisamos tanto as tendências globais como alguns estudos de caso, procurando sempre transcender a conjuntura. Na Cooperação Internacional ao Desenvolvimento analisamos o modelo galego, sugerindo caminhos e fórmulas para o seu enriquecimento permanente.

As análises fornecidas pelo IGADI aspiram a desempenhar um papel útil na tomada de decisões e a marcar um nível de especialização internacionalmente reconhecido nos campos preferenciais de investigação. Para tal efeito, presta-se especial atenção à interação com o mundo académico e universitário.

Difusão

Materializa-se na elaboração e publicação de numerosas tribunas e espaços de opinião sobre problemas, conflitos e tendências internacionais em vários meios de comunicação (imprensa, rádio e televisão) e em revistas especializadas, tanto na Galiza como de fora dela.

Para além da coleção Texturas Internacionais, no campo das publicações destaca-se a revista semestral de estudos internacionais Tempo exterior, criada em 1997 e refundada no ano 2000. Tempo exterior, que conta com um amplo Conselho Académico, é um  lugar de encontro para as reflexões e o debate, com o objeto de tecer as bases comuns de atuação da sociedade galega no mundo. Publica-se também Igadi Annual Report e We in the World, documentos informativos sobre a ação exterior de Galiza. Em 2011, iniciou ainda a publicação do Informe Mundial sobre Estados de Feito.

A rede ORBALIA de periodistas interessados na informação internacional (em colaboração com o Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia), organizada e dinamizada pelo IGADI, tem por objeto dar maior visibilidade nos meios de comunicação à informação e análise internacional, e centrá-la nos interesses exteriores galegos.

O IGADI forma e proporciona especialistas em assuntos internacionais.

Gestão

O IGADI promoveu em 1997 a criação do Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade (www.fondogalego.org) e hoje exerce a Secretaria Técnica desta associação de municípios e de eleitos da comunidade autónoma. O Fondo Galego agrupa mais de uma centena de entidades locais que põem em comum as suas ações de cooperação para o desenvolvimento.

O Observatorio de la Política China (www.politica-china.org), é um projeto promovido pelo IGADI que conta com o apoio da Casa Asia. O seu objetivo consiste em efetuar um seguimento permanente da evolução política no mundo chinês, prestando atenção ao seu sistema político e jurídico, à política exterior, à Taiwan, as nacionalidades minoritárias, aos direitos humanos, bem como à segurança e à defesa. O IGADI promoveu e gere igualmente a Rede Iberoamericana de Sinoloxía, na qual participam mais de vinte especialistas de uma dúzia de países. O OPCh publica o Informe Anual de la Política China e a revista digital trimestral Jiexi Zhonngguo. Organiza também o Simposio Eletrónico Internacional sobre Política China.

O Observatorio Galego da Lusofonía, OGALUS, põe o acento na língua ao promover o seguimento analítico da atualidade geral dos países integrando a Lusofonia, gerando propostas de sensibilização e dinamização da cooperação galego-lusófona a todos os níveis.

A criação e o impulso da Fundación Plácido Castro (2001), com a participação dos concelhos de Cambados, Corcubión e Vilagarcía de Arousa, bem como da Asociación de Tradutores Galegos, serve para reivindicar a obra e o pensamento de uma figura singular do galeguismo histórico. A Fundación organiza uma Conferencia Anual e um Premio de Tradución, entre outras atividades.

Somos uma equipa

A estrutura do IGADI inclui uma equipa básica permanente na qual se incluem analistas, webmasters e pessoal de administração, completados por uma rede de colaboradores e investigadores associados.

O Consello Reitor, plural a todos os níveis, junta um complemento de alta significado para a avaliação, melhoria e atualização permanente dos seus objetivos e atividades.

O IGADI acolhe estudantes em regime de estágios tuteladas e fomenta o intercambio de investigadores. Arredalia é o nome da rede que agrupa os antigos alunos em estágio.

Prioridades destacadas para o período 2011-2016

Aprofundar as principais áreas geopolíticas de estudo: América Latina, Mundo Chinês, Médio Oriente, Países da Lusofonia, Europa – com especial atenção para o mundo celta, para a Europa Central e Oriental, e para o espaço da antiga URSS.

Integrar a formação como um eixo de interesse específico, fomentando a participação em cursos organizados por diferentes Universidades ou centros de estudos, tanto públicos como privados, assim como por outras entidades preocupadas pela obtenção de aptidões académica qualificadoras. Esse aspeto passa também pela promoção de cursos e iniciativas próprias.

Melhorar a difusão da mensagem e dos documentos do IGADI, procurando chegar com maior fluidez às pessoas e coletivos interessados, e mais especialmente ao encontro das entidades afins no âmbito europeu e internacional.

Alargar o leque de pessoas e instituições implicadas nas nossas atividades, mais particularmente nos campos empresarial, político e associativo.

Consolidar o IGADI como referente na Galiza no que diz respeito ao debate, à reflexão plural e a um intercambio intercultural capaz de gerar ideias inovadoras e de incidir de modo efetivo no tecido social em questões de relevância internacional.

Incentivar o estabelecimento de sinergias e a potenciação de convergências com entidades que, dentro de Galiza ou fora dela, compartilham objetivos semelhantes, formalizando alianças e assegurando a integração em diferentes redes globais.

 

Versión de Joao Casqueira Cardoso

Ideas e ideales para ser nosotros en el Mundo

IGADI
Centro Cívico Sur
Rúa Luís Braille, 40

36003 Pontevedra
Galicia – España
Tel. (+34) 986 84 34 36
www.igadi.org
info@igadi.org

El Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (IGADI) es un think tank independiente que nace en 1991 con un doble propósito: reflexionar sobre los problemas y tendencias de la sociedad internacional contemporánea e impulsar una mayor inserción de Galicia en el mundo a todos los niveles.


Visión

Ideas e ideales para ser nosotros en el Mundo

Continuador de la tradición universalista y profundamente humanista del galleguismo histórico, el IGADI promueve un sistema internacional basado en la democracia, la distribución equitativa de los recursos planetarios entre personas y pueblos, en su  utilización responsable y sostenible, en el respeto a los Derechos Humanos, en el compromiso con la defensa de la diversidad y la búsqueda de fórmulas de coexistencia que aseguren el diálogo integrador de todas las identidades.

Misión

El IGADI es un colectivo que desempeña su labor con una clara vocación de servicio público, en condiciones de plena autonomía, indispensable para fomentar una actividad plural y transpartidaria, apostando por asentarse como un espacio de encuentro en el que todas las sensibilidades y disciplinas puedan desarrollarse de forma leal y eficiente. Las instituciones y la sociedad en general tienen en el IGADI un instrumento colaborador de sus estrategias de acción exterior.

Nuestros objetivos

  • Afirmarse como una entidad influyente en la definición y dinamización de la acción exterior de los diferentes actores institucionales a todos los niveles con interlocución directa con todos ellos y con capacidad para crear opinión, tanto directamente como a través de los medios de comunicación.
  • Erigirse como un referente independiente para las personas, instituciones y empresas interesadas en la internacionalización de Galicia y en un centro especializado en relaciones internacionales con aceptada vocación para tender puentes entre distintas tendencias políticas y socioculturales.
  • Consolidarse como una entidad de excelencia conectada con los grandes debates internacionales, capaz de generar reflexión crítica y conocimiento reconocidos local y globalmente.
  • Plasmar una alianza que fomente un proceso plural y convergente de internacionalización con identidad sobre la base de la consideración de Galicia como una autonomía en el mundo.

Nuestros instrumentos

  • La formulación de iniciativas y análisis, generando información de calidad que permita la comprensión de las tendencias globales y nos sitúe en la vanguardia de la reflexión y estudio de los problemas internacionales.
  • El estímulo a la investigación en ámbitos de interés estratégico tanto para Galicia como internacionalmente, favoreciendo la interdisciplinariedad y una visión prospectiva que facilite la identificación de nuevas tendencias y la definición de las políticas públicas.
  • La consolidación de un espacio de debate de todas las personas e instituciones interesadas en las cuestiones internacionales con voluntad de generar alianzas con un espíritu de colaboración y transformador.
  • La implicación directa en la dinamización de propuestas concretas que favorezcan un mayor compromiso exterior de las administraciones, los agentes económicos y otros actores de la sociedad civil.

Ámbitos de actividad

Nuestra actividad se desarrolla en 4 ámbitos preferentes

Documentación

El Centro de Información y Documentación Internacional Contemporánea (CIDIC), único en su género en Galicia, cuenta con una hemeroteca especializada y recibe más de un centenar de publicaciones relativas a asuntos internacionales. Trimestralmente, edita un Boletín de Sumarios.

Análisis e Investigación

Los programas de investigación (Paradiplomacia; Seguridad, Conflictos y Pacificación; y Cooperación Internacional al Desarrollo) permiten profundizar en la dimensión analítica y regularizar la colaboración de los investigadores asociados al centro, radicados en diferentes países. En Paradiplomacia analizamos el cuadro teórico sobre el que se sustenta la paradiplomacia mundial, definiendo los ejes específicos prioritarios de la paradiplomacia gallega. En Seguridad, Conflictos y Pacificación, analizamos tanto las tendencias globales como algunos estudios de caso, procurando transcender la coyuntura. En Cooperación Internacional al Desarrollo analizamos el modelo gallego, sugiriendo vías y fórmulas para su enriquecimiento permanente.

Los análisis suministrados por el IGADI aspiran a desempeñar un papel útil en la toma de decisiones y significar un nivel de especialización internacionalmente reconocido en los  campos preferentes de investigación. A tal efecto, presta especial atención a la interacción con el mundo académico y universitario.

Difusión

Se plasma en la elaboración y publicación de numerosas tribunas y espacios de opinión sobre problemas, conflictos y tendencias internacionales en numerosos medios de comunicación (de prensa, radio y televisión) así como revistas especializadas, tanto de Galicia como fuera de ella.

Además de la colección Texturas Internacionais, en el campo de las publicaciones destaca la revista semestral de estudios internacionales, Tempo exterior, creada en 1997 y refundada en el año 2000. Tempo exterior, que cuenta con un amplio Consejo Académico, es un lugar de encuentro para la reflexión y el debate, con el objetivo de ir perfilando las bases comunes de actuación de la sociedad gallega en el mundo. Publica también el Igadi Annual Report y el We in the World, informe sobre la acción exterior de Galicia. En 2011 inició la publicación del Informe Mundial sobre Estados de Hecho.

La red ORBALIA, de periodistas interesados en la información internacional (en colaboración con el Colegio Profesional de Periodistas de Galicia), organizada y dinamizada por el IGADI, tiene por objeto dar mayor visibilidad en los medios de comunicación a la información y el análisis internacional y centrarla en los intereses exteriores gallegos.

El IGADI forma y proporciona expertos en asuntos internacionales.

Gestión

El IGADI promovió en 1997 la creación del Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade (www.fondogalego.org) y actualmente ejerce la Secretaría Técnica de esta asociación de municipios y diputaciones. El Fondo Galego agrupa a más de un centenar de entidades locales que ponen en común sus acciones de cooperación al desarrollo.

El Observatorio de la Política China (OPCh) (www.politica-china.org), es un proyecto promovido por el IGADI que cuenta con el apoyo de Casa Asia. Su objetivo consiste en efectuar un seguimiento permanente de la evolución política en el mundo chino prestando atención a su sistema político y legal, la política exterior, Taiwán, las nacionalidades minoritarias, los derechos humanos, o la seguridad y defensa. El IGADI también promovió y gestiona la Red Iberoamericana de Sinología en la que participan más de veinte especialistas de una docena de países. El OPCh publica el Informe Anual de la Política China y la revista digital trimestral Jiexi Zhongguo. También organiza el Simposio Electrónico Internacional sobre Política China.

El Observatorio Galego da Lusofonía (OGALUS), pone el acento en la lengua al promover el seguimiento analítico de la actualidad general de los países integrantes de la lusofonía, generando propuestas de sensibilización y dinamización de la cooperación gallego-lusófona a todos los niveles.

La creación e impulso de la Fundación Plácido Castro (2001), con la participación de los municipios de Cambados, Corcubión y Vilagarcía de Arousa, además de la Asociación de Traductores Gallegos, sirve para reivindicar la obra y el pensamiento de una figura singular del galleguismo histórico. La Fundación organiza una Conferencia Anual y un Premio de Traducción, entre otras actividades.

Somos un equipo

La estructura del IGADI se concentra en un equipo básico permanente en el que se incluyen analistas, webmaster y personal de administración, complementado con una red de colaboradores e investigadores asociados.

El Consejo Rector, plural a todos los niveles, aporta un complemento de alta significación para la evaluación, mejora y actualización permanente de sus objetivos y actividades.

El IGADI acoge a estudiantes en régimen de prácticas tuteladas y fomenta el intercambio de investigadores. ARREDALIA es la red que agrupa a los antiguos alumnos en prácticas.

Prioridades destacadas para el período 2011-2016

Profundizar en las principales áreas geopolíticas de estudio: América Latina, Mundo Chino, Oriente Medio, Países de la Lusofonía, Europa –con especial atención al mundo celta y al Este- y el espacio de la antigua URSS.

Integrar la formación como un ámbito de interés específico, fomentando la participación en cursos organizados por diferentes Universidades o centros de estudio, tanto públicos como privados, así como por otras entidades preocupadas por la obtención de una suficiencia académica cualificada. También mediante la promoción de cursos e iniciativas propias.

Mejorar la difusión del discurso y los documentos del IGADI procurando que lleguen con mayor fluidez a las personas y colectivos interesados, muy especialmente al entorno de las entidades afines en el ámbito europeo e internacional.

Ampliar el abanico de personas e instituciones  implicadas en nuestras actividades, muy particularmente en los campos empresarial, político y asociativo.

Consolidar el IGADI como referente en Galicia del debate, la reflexión plural y el intercambio intercultural capaz de generar ideas innovadoras y de incidir de modo efectivo en el tejido social en cuestiones internacionales.

Impulsar el establecimiento de sinergias y la potenciación de convergencias con entidades que, dentro de Galicia o fuera de ella compartan objetivos semejantes, formalizando alianzas y asegurando la integración en diferentes redes globales.

 

Versión de Roberto Mansilla Blanco

世界における「私たち」になるための主義主張

IGADI
Centro Cívico Sur
Rúa Luís Braille, 40

36003 Pontevedra
Galicia – España
Tel. (+34) 986 84 34 36
www.igadi.org
info@igadi.org

IGADI1991年に創設された独立系シンクタンクである。その目的は、現代の国際社会の問題や傾向を考察し、また、世界においてガリシアの存在を向上させることである。

 


ビジョン

Ideas e ideales para ser nosotros en el Mundo

ガリシア主義の普遍主義的・人文主義的伝統の後継者として、IGADIは民主主義・資源の公平な分配・持続可能で責任ある資源の利用・人権の尊重・多様性保護の約束・すべてのアイデンティティーの共存を追求する。

 

任務

IGADIは公共サービスを担い、多様な活動を行うため、完全に独立したシンクタンクである。それにより、すべての感性と規律が忠実かつ効果的な方法で発展することを可能にする。IGADIは諸機関の海外戦略を実現するために協力する手段を持っている。

 

私たちの目的

  • さまざまな機関が海外戦略を決める際に、彼らと直接またはメディアを通じて、対話・提案することで、彼らの意思決定に影響力を及ぼすことのできる地位を確立する。
  • ガリシアの国際化に関心のある個人・機関・企業に参照される。また、異なる政治・社会文化の懸け橋となる資質を備えた国際関係の専門機関となる。
  • 国際的な議論の場とのつながりを強化し、地域や世界の批判的な意見・知識を生み出す。
  • ガリシアが世界の中の一つの自治体であるということを前提に、国際化に向けての多様なプロセスを促進するための結びつきを形成する。

私たちの手段

  • 世界情勢を理解し、国際問題に関する議論・研究の前衛となることを可能にする情報を提供しながら、イニシアティブを発揮し、その情報を分析すること。
  • ガリシアや世界にとって戦略的に有益となる分野に関する研究のインセンティブとなること。また、公共政治の新しい傾向と定義の識別を容易にする学際性と将来のビジョンを提供すること。
  • 国際問題に関心があり、「協力と変化」の精神の下に結びつきを形成する意志のあるすべての個人または機関のための議論の場を形成すること。
  • 行政、経済、市民社会の主要な対外的取り決めに関する具体的な提案の活性化に直接的に関与すること。

私たちの活動

私たちは以下の分野について重点的に活動をしています。

文書考証

現代国際情報文書センター(CIDIC)はガリシアにおけるその分野の唯一の機関であり、国際関係の定期刊行物を数多く保存している。

分析

3つの研究プログラム(平行外交・安全保障、紛争および平和・国際開発協力)は、各国の研究者の協力を定常化し、より高度な分析を可能にしている。「平行外交プログラム」では、ガリシアの平行外交の軸を定義づけながら、世界の平行外交を支える理論を分析している。「安全保障、紛争および平和プログラム」では、世界情勢の変化についての情報を提供しながら、グローバルな傾向や個別の事案を分析している。「国際開発協力プログラム」では、ガリシアのモデルを分析している。

IGADIが提供する分析は、国際的に知られている研究分野の専門的知識を提供し、意志決定する上で重要な役割を担うことを目指している。そのために、学界・大学の相互作用に注力している。

普及(広報)

IGADIは、問題・紛争・国際情勢に関する意見発表の場をガリシア内外のさまざまなメディア(新聞・ラジオ・テレビ)や専門雑誌を通じて提供している。「Texturas Internacionais(国際構造)」に加え、1997年に創刊し、2000年に改訂した国際研究に関する雑誌「Tempo Exterior(海外事情)」を年2回刊行している。学術会議を擁する「Tempo Exterior」は、意見や議論を呼ぶ場であり、ガリシア社会を世界に示すことを目的としている。また、ガリシアの対外行動に関する報告書である「Igadi Annual Report(IGADIアニュアルレポート)」や「We in the World(世界における我ら)」も発行している。2011年には、「Informe Mundial sobre Estados de Hecho(実質的国家に関する世界報告)」の刊行も開始した。

国際情報に関心のあるジャーナリストの組織であるORBALIAもIGADIによって運営されている(ガリシアジャーナリスト専門学校と連携)。この組織は国際情報・分析を、メディアを通じて可視化し、ガリシア人の関心を呼ぶことを目的としている。

IGADIは国際関係の専門家を形成し、提供している。

運営

IGADIは、1997年に「Fondo Galego de Cooperación e Solidaridade(協力と連帯のためのガリシア財団)」(www.fondogalego.org)を創設し、現在も当該財団の事務局を運営している。ガリシア財団は開発協力に係る数多くのローカル団体をまとめている。

「Observatorio de la Política China(中国政治ウォッチャー)」(www.politica-china.org)は、Casa Asiaの援助の下、IGADIによって運営されているプロジェクトである。その目的は、中華圏の政治・法律・外国・台湾・マイノリティー・人権・安全保障・防衛といった政治の進展をフォローアップすることである。また、IGADIは12カ国・20名以上の専門家が参加する「Red Iberoamericana de Sinología(中南米中国研究ネットワーク)」も運営している。「Observatorio de la Política China」は「Informe Anual de la Política China(中国政治年次報告書)」および四半期ごとの電子雑誌「解析中国」を発行している。また、中国政治国際電子シンポジウムも主催している。

「Observatorio Galego da Lusofonía(ポルトガル語圏ウォッチャー)」は、ガリシアとポルトガル語圏のあらゆるレベルにおける協力を形成しながら、ポルトガル語圏の現状について分析的フォローアップに注力している。

カンバードス市・コルクビオン市・ビラガルシアデアロウサ市、ガリシア翻訳者協会が参加する「Fundación Plácido Castro(プラシド・カストロ財団)」は、歴史的ガリシア主義の作品や考えを取り戻すために活動している。財団は年次会議や翻訳表彰を開催している。

私たちは一つのチーム

IGADIの組織は、アナリスト、ウェブマスター、管理担当、また協力者や提携研究者を含む永続的なチームである。Rector会議はIGADIの目的および活動を進化・改善するために貴重な助言を与えている。IGADIは習練中の学生を迎え入れ、また、研究交流も促進している。ARREDALIAは過去にインターンとして受け入れた学生のネットワークである。

2011年~2016年に注力すること

IGADIは、ラテンアメリカ、中華圏、中東、ポルトガル語圏、ヨーロッパ(特にケルト語圏と東欧)旧ソ連の研究に注力する。

公立・私立を問わず、さまざまな大学や研究機関が主催するコースやその他学術的能力の獲得を求める機関へ参加する。

IGADIにおける議論や文書が流動的に個人や団体に(とりわけ、ヨーロッパや世界に向けて)届くよう広報を改良する。

私たちの活動の対象を広げる。特に、企業や政治、連合に広げる。

IGADIをガリシアにおけるさまざまな議論・意見・相互文化交流の立役者となるべく強化し、国際問題に関する社会組織となる。

ガリシア内外の目的を共にする団体と連携して、相乗効果を促進し、さまざまなグローバルネットワークを統合し、連携を強化する。

 

Versión de Masashi Oki

Ideen und Ideale, um in dieser Welt wir selbst zu sein


IGADI
Centro Cívico Sur
Rúa Luís Braille, 40

36003 Pontevedra
Galizien – Spanien
Tel. (+34) 986 84 34 36
www.igadi.org
info@igadi.org

Das galizische Institut für internationale Analyse und Dokumentation (IGADI) ist ein unabhängiger Think-Tank, der 1991 gegründet wurde und zwei Hauptziele verfolgt: über die Probleme und Tendenzen der aktuellen internationalen Gesellschaft nachzudenken und die verstärkte Eingliederung Galiziens weltweit auf allen Ebenen voranzutreiben.

 


Perspektive

Ideas e ideales para ser nosotros en el Mundo

Die universalistische und zutiefst humanistische Tradition des historischen Galicismus fortsetzend, fördert IGADI die Existenz eines internationalen Systems, das auf  Demokratie, der gerechten Verteilung der weltweiten Ressourcen zwischen Menschen und Völkern, ihrer verantwortlichen und nachhaltigen Verwendung, dem Respekt für die Menschenrechte und der Verpflichtung, Diversität zu verteidigen und nach Formen der Koexistenz, die den integrativen Dialog aller Identitäten sichern, zu suchen, basiert.

Aufgabe

IGADI ist ein Kollektiv, das seine Arbeit mit der klaren Berufung ausführt, dies für die Öffentlichkeit zu tun, unter der Bedingung der vollständigen Autonomie, die für seine vielfältigen und über die politischen Parteien hinausgehenden Aktivitäten unentbehrlich ist. IGADI stellt einen Raum der Begegnung dar, in dem sich verschiedene Ansichten und Disziplinen auf eine loyale und effiziente Weise entfalten können. Die Institutionen, aber auch die Gesellschaft im Allgemeinen, verfügen dadurch über ein hilfreiches Mittel für die Strategien ihrer externen Handlungsweise.

Unsere Ziele

  • Sich als einflussreiche Entität in der Definition und Dynamisierung der externen Handlungsweise verschiedener institutioneller Akteure auf allen Niveaus im direkten Austausch mit ihnen und durch die Kapazität, Meinungen zu schaffen, sowohl direkt als durch die Medien, zu bestätigen.
  • sich als unabhängige Referenz für Bevölkerung, Institutionen und Unternehmen, die sich für die Internationalisierung von Galizien und ein spezialisiertes Zentrum internationaler Beziehungen von anerkanntem Ruf interessieren, das Brücken zwischen den verschiedenen politischen und soziokulturellen Tendenzen schlägt, zu etablieren.
  • sich als qualitativ hochwertige Entität zu festigen, die in Verbindung mit den großen internationalen Debatten steht, und in der Lage ist, kritische Reflexionen, die sowohl auf lokalem als auch globalem Niveau anerkannt sind, hervorzurufen.
  • ein Bündnis zu erstellen, das einen pluralistischen und konvergierenden Prozess der Internationalisierung schürt, und dessen Identität auf der Basis beruht, dass Galizien in der Welt als autonom angesehen wird.

Unsere Herangehensweise

  • Das Kreieren von Initiativen und Analysen, um qualitativ hochwertige Informationen zu erzeugen, die das Verstehen globaler Tendenzen erlauben und uns zum Vorreiter in der Reflexion und dem Studium internationaler Probleme machen.
  • Der Anreiz, in Gebieten von strategischem Interesses (sowohl für Galizien als auch  international) zu forschen, wobei ein interdisziplinärer Zugang und und eine prospektive Vision, die die Identifizierung neuer Tendenzen und die Definition von öffentlicher Politik erleichtert, gefördert wird.
  • Die Bereitstellung eines Raumes zur Debatte für alle Menschen und Institutionen, die sich für internationale Fragen interessieren und gewillt sind, Allianzen im Sinne von Zusammenarbeit und Wandel zu erzeugen.
  • Die direkte Einbindung in der Dynamisierung konkreter Vorschläge, die ein größeres externes Engagement von den Verwaltungen, den wirtschaftlichen Playern und anderer Akteure der Zivilgesellschaft unterstützt.

Aktivitätsbereiche

Unsere Aktivitäten entwickeln sich vorrangig in vier Bereichen:

Dokumentation

Das internationale zeitgenössische Zentrum für Information und Dokumentation (CIDIC), das in seiner Art ein Unicum in Galizien darstellt, verfügt über ein spezialisiertes Zeitungsarchiv und erhält über hundert - zu internationalen Themen relevante - Veröffentlichungen. Vierteljährlich veröffentlicht es dazu einen Bulletin mit Zusammenfassungen.

Analyse und Forschung

Die Forschungsprogramme (Paradiplomatie; Sicherheit, Konflikte und Frieden; und Internationale Entwicklungszusammenarbeit) erlauben es, die analytische Dimension zu vertiefen und die Zusammenarbeit von Forschern, die Mitglieder des Zentrums sind, aber in verschiedenen Ländern leben, zu regeln. In der Paradiplomatie analysieren wir den theoretischen Rahmen, auf den sich die weltweite Paradiplomatie stützt, um so die spezifischen prioritären Achsen der galizischen Paradiplomatie zu definieren. In Sicherheit, Konflikte und Frieden analysieren wir sowohl die globalen Tendenzen als auch einige Fallstudien und bemühen uns, festgefahrene Strukturen zu überschreiten. In Internationaler Entwicklungszusammenarbeit analysieren wir das galizische Modell, um Wege und Strategien für dessen Weiterentwicklung vorzuschlagen.

Die von IGADI  zur Verfügung gestellten Analysen versuchen in Entscheidungsprozessen nützlich zu sein, und ein anerkanntes Niveau internationaler Spezialisierung in den behandelten Forschungsfeldern darzustellen. Zu diesem Zweck legen wir  besondere Aufmerksamkeit auf die Interaktion mit der akademischen und universitären Welt.

Verbreitung

Die Verbreitung findet durch das Bereitstellen verschiedener Bereiche zum Meinungsaustausch statt, wobei über Probleme, Konflikte und internationale Tendenzen in verschiedenen Medien (Presse, Radio und Fernsehen) sowie spezialisierten Zeitschriften, und dies sowohl in Galizien, als auch außerhalb, diskutiert wird.

Bei den Veröffentlichungen hebt sich außer der Sammlung Internationale Texte, die halbjährliche Zeitschrift internationaler Studien, Tempo exterior, die im Jahr in 1997 geschaffen und im Jahr 2000 neu gegründet wurde, hervor. Tempo exterior, der ein  breit gefächerter akademischer Rat zur Seite steht, ist ein Ort der Begegnung für  Reflexionen und Debatten, Sie hat das Ziel, die gemeinsame Basis der Aktivitäten der galizischen Gesellschaft weltweit zu profilieren. Zudem wird der Jahresbericht des  Igadi veröffentlicht und der Bericht We in the World, der die externen Aktivitäten Galiziens beschreibt. Seit 2011 exisitiert die Veröffentlichung des Weltberichts Estados de Hecho.

Das für Journalisten, die sich für internationale Themen interessieren, von IGADI (in Zusammenarbeit mit dem Colegio Profesional de Periodistas de Galicia) organisierte Netzwerk ORBALIA hat das Ziel, der internationalen Information und Analyse größere Sichtbarkeit in den Medien zu verleihen, und das im Sinne der externen Interessen Galiziens.

IGADI bildet Experten, die sich mit internationalen Themen beschäftigen, aus.

Führungsrolle

IGADI förderte 1997 die Schaffung des Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade (www.fondogalego.org) und übt derzeit die Funktion des technischen Sekretariats dieser Vereinigung, die aus verschiedenen Gemeinden und Delegationen besteht, aus. Der Fondo gruppiert mehr als hundert lokale Gebietschaften, die gemeinsam ihre Aktivitäten in der Entwicklungshilfe betreiben.

Das Observatorio de la Política China (OPCh) (www.politica-china.org) ist ein Projekt, das von IGADI gefördert wird, und die Unterstützung des Asien-Hauses, der Casa Asia,  hat. Sein Ziel ist es, die politischen Entwicklungen in der chinesischen Welt konstant zu verfolgen, was vor allem das politische und legale System betrifft, aber auch die Aussenpolitik, Taiwán, die nationalen Minderheiten, die Menschenrechte, und Fragen von Sicherheit und Verteidigung. IGADI unterstützt und leitet heute das iberoamerikanische Netz der Sinologie, an dem mehr als zwanzig Spezialisten aus einem Dutzend verschiedener Länder teilnehmen. Das OPCh veröffentlicht dem jährlichen Bericht über die Politik Chinas und die digitale Zeitschrift Jiexi Zhongguo, die vierteljährlich erscheint. Es organisiert ebenfalls das internationale elektronische Symposium über chinesische Politik.

Das Observatorio Galego da Lusofonía (OGALUS), konzentriert sich auf den Aspekt der Sprache, indem es ein analytisches Monitoring der aktuellen Entwicklungen in den lusophonen Ländern unterstützt, und dabei Vorschläge zur Sensibilisierung und Dynamisierung der galizisch – lusophonen Kooperation macht.

Die Schaffung der Fundación Plácido Castro (2001), an der die Gemeinden von Cambados, Corcubión und Vilagarcía de Arousa und der Verband galizischer Übersetzer teilnehmen, hilft uns die Arbeit und das Denken dieser einzigartign Figur des historischen Galizismus neu aufleben zu lassen. Die Fundation organisiert unter anderem eine jährliche Konferenz und einen Übersetzungspreis, den Premio de Traducción.

Wir sind ein Team

Die Struktur von IGADI basiert auf einem permanenten Team, das aus Analysten, Webmastern und dem Verwaltungspersonal besteht, und das durch ein Netzwerk von freien Mitarbeitern und Wissenschaftlern ergänzt wird. Der pluralistische Direktionsrat trägt einen signifikativen Teil für die Evaluierung, Verbesserung und konstante Aktualisierung der Ziele und Aktivitäten des Institutes bei. IGADI nimmt Studenten in betreuten Praktika auf und unterstützt den Austausch unter Forschern und Wissenschaftlern. ARREDALIA ist das Netzwerk, das die früheren Praktikanten vereint.

Besondere Prioritäten für den Zeitraum von 2011-2016

Das Studium in den geopolitischen Prioritätsgebieten zu vertiefen: in Lateinamerika, der chinesischen Welt, im Mittleren Osten, den lusophonen Ländern, in Europa – mit speziellem Augenmerk auf den keltischen und östlichen Gebieten und den Ländern der ehemaligen Sowjetunion.

Die Aus- und Weiterbildung als ein spezifisches Hauptziel zu integrieren, und dabei die Teilnahme an speziellen Universitätsprogrammen anderer Forschungsinstitute zu fördern, was sowohl für öffentliche als auch private Einrichtungen gilt. Und zudem für jene Institutionen, die sich dafür einsetzen, dass eine ausreichend qualifizierte akademische Basis existiert, wie auch durch die Promotion von Kursen und eigenen Initiativen.

Die Verbreitung des Diskurses und der Dokumente von IGADI zu verbessern, und dabei zu versuchen, dass diese schneller und effizienter an interessierte Personen und Kollektive gelangen, vor allem was die am europäischen und internationalen Umfeld interessierten Einheiten betrifft.

Die Reichweite von Menschen und Institutionen, die in unsere Aktivitäten involviert sind, zu vergrößern, insbesondere im unternehmerischen, politischen und assoziativen Bereich.

IGADI als Referenz in der Debatte, dem pluralistischen Denken und dem interkulturellen Austausch in Galizien zu etablieren, das in der Lage ist, innovative Ideen zu kreieren und eine effektive Wirkung im sozialen Geflecht bei internationalen Fragen zu haben.

Das Entstehen von Synergien und die Stärkung von Konsens mit anderen Einheiten zu veranlassen, die, sowohl innerhalb als auch ausserhalb Galiziens, ähnliche Ziele teilen, und so Allianzen zu formalisieren, und dabei sicherzustellen, dass sie in verschiedenen globlen Netzwerken integriert werden.

Versión de Daniela Pichler 

 

Munduan Gu geu izateko Ideiak eta Gogo-asmoak

IGADI
Centro Cívico Sur
Rúa Luís Braille, 40

36003 Pontevedra
Galicia – España
Tel. (+34) 986 84 34 36
www.igadi.org
info@igadi.org

Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (IGADI)   —Galiziako Nazioarteko Analisi eta Dokumentaziorako Institutua— think tank beregain bat da, 1991n sortua  asmo bikoitz batekin: bateko, nazioarteko gizarte garaikidearen arazoei eta joerei buruzko gogoeta egitea eta, besteko, Galizia munduan maila guztietan txertatuago egon dadin bultzatzea.

 


Ikuspegia

Ideas e ideales para ser nosotros en el Mundo

Galegismo historikoaren tradizio unibertsalista eta erro-errotik humanistaren jarraitzailea izanik, IGADIk halako  nazioarteko sistema bat sustatzen du non, oinarriak baitira: demokrazia; Planetako baliabideak pertsonen eta herrien artean zuzen banatzea; haiek modu arduratsu eta jasangarrian erabiltzea; Giza Eskubideekiko errespetua eta aniztasuna defenditzeko konpromisoa, eta identitate guztien arteko elkarrizketa integratzailea ziurtatzen duten bizikidetza-formulak bilatzea.

Eginkizuna

IGADI kolektiboaren egitekoa gizartea zerbitzatzea da, argi eta garbi eta erabateko bergaintasunez jarri delarik hartara, beregaintasunaren baldintza hori ezinbestekoa  baitu jarduera anitz eta alderdiez haraindikoa sustatzeko; bere burua elkartze-gune gisa finkatu nahi du, halako eraz non, sentsibilitate eta diziplina guztiek  modu leial eta eraginkorrean garatzerik izan dezaten. Instituzioek eta, oro har, Gizarteak IGADI kolektiboan  tresna laguntzaile bat dute euren kanpo-ekintzako estrategietarako.

Gure helburuak

  • Instituzioetako eragileen kanpo-ekintza definitzerakoan eta dinamizatzerakoan   eragina duen erakunde gisa sendotzea, maila guztietan eta haiekin  guztiekin zuzenean hitz eginez, eta iritzia sortzeko gaitasunarekin, hala zuzenean nola hedabideen bitartez .
  • Erreferente beregain bat bihurtzea, Galizia nazioartekotzea interesatzen zaien pertsonentzat, instituzioentzat eta enpresentzat, eta halaber,  nazioarteko harremanetan espezializatutako zentro bat, joera politiko eta soziokultural desberdinen arteko zubi-eraikitzaile izateko bokazio onartuarekin berori.
  • Nazioarteko debate handiekin lotutako bikaintasun-erakunde gisa sendotzea, tokiko aitormena nahiz globala duten hausnarketa kritikoa eta ezagutzak sorrarazteko gaitasunarekin.
  • Identitatedun nazioartekotze-prozesu anitz eta bateratzaile bat sustatuko duen aliantza bat eratzea, Galizia munduan autonomia-erkidegotzat estea oinarri.

Gure tresnak

  • Ekimenak eta analisiak formulatzea, joera globalak ulertzea ahalbidetuko duen  eta nazioarteko arazoen gaineko gogoetaren eta azterlanaren abangoardian kokatuko gaituen kalitateko informazioa sorraraziz.
  • Bai Galiziarentzat bai nazioartean interes estrategikoa duten esparruetan ikerketak egin daitezen sustatzea, diziplinartekotasunaren eta joera berriak identifikatzea eta politika publikoak erraztuko dituen ikuspen prospektibo baten alde eginez.
  • Debate-gune bat finkatzea nazioarteko kontuetan interesaturik dauden pertsona eta erakunde guztientzat, lankidetza-asmo eraldatzailea duketen aliantzak sortzea helburu.
  • Zuzen-zuzenean inplikatzea, administrazioek, eragile ekonomikoek eta gizarte zibileko beste arizale batzuek kanpo-konpromiso handiagoa izatea bidera dezaketen proposamen zehatzak dinamizatzerako zereginean.

Jardun-esparruak

Gure jarduera 4 esparrutan  garatuko da nagusiki

Dokumentazioa

Nazioarteko Informazio eta Dokumentazio Garaikideko Zentroa (CIDIC) bakarra da arlo horretan Galizian, hemeroteka espezializatu bat du eta nazioarteko gaiei buruzko ehundik gora agerkari jasotzen ditu. Hiru hilerik behin “Sumarioen Aldizkari” bat argitaratzen du.

Analisia eta ikerketa

Ikerketa-programek (Paradiplomazia; Segurtasuna, Gatazkak eta Bakegintza, eta Nazioarteko Garapenerako Lankidetza) izari analitikoan sakontzea eta, zenbait herrialdetan bizi direla, zentroari elkartuta dauden ikertzaileen lankidetza erregularizatzea ahalbidetzen du. Paradiplomazia programan munduko paradiplomazia oinarritzen den koadro teorikoa aztertzen dugu, galiziar paradiplomaziaren lehentasunezko ardatz espezifikoak  ere definituz. Segurtasuna, Gatazkak eta Bakegintza programan joera globalak nahiz  kasuan kasuko azterlan batzuk analizatzen ditugu, abaguneaz haraindi joaten saiatzen garelarik. Nazioarteko Garapenerako Lankidetzan Galiziako eredua aztertzen dugu, eta berori eten gabe aberasten joateko bideak eta formulak iradokitzen

IGADIk hornitutako analisien asmoa da, erabakiak hartzerakoan eginkizun erabilgarria betetzea eta ikerketaren lehentasunezko arloetan nazioarteko aitormendun  espezializazio maila bat edukitzea. Ondorio horietarako, arreta berezia  ezartzen du ikaskuntza- eta unibertsitate-eremuarekiko eragin-elkartrukean.  

Hedapena

Nazioarteko arazo, gatazka eta joerei buruzko tribuna eta iritzi-gune asko eratu eta argitaratzen ditu Galiziako nahiz hortik kanpoko hedabide ugaritan (prentsa, irratia eta telebista) eta aldizkari espezializatuetan.

Texturas Internacionais (Nazioarteko ehundurak)  bildumaz gain,  argitalpenez denaz bezainbatean nabarmentzekoa da Tempo exterior  (Kanpo debora) nazioarteko azterlanetarako aldizkari seihilabetekaria; 1997an sortu zelarik, 2000n birsortu zen. Tempo exterior aldizkaria, zeinek Kontseilu Akademiko zabala baitu, gogoeta eta debaterako elkargune bat da, eta beraren helburua, galiziar gizarteak munduan jarduteko oinarri erkideak taxutzen joatea da.  Orobat, Igadi Annual Report eta We in the World deritzenak argitaratzen ditu, Galiziaren kanpo-ekintzari buruzko txostenak. 2011n Informe Mundial sobre Estados de Hecho (Egitezko Estatuei buruzko Mundu Txostena) argitaratzen hasi zen.

Nazioarteko informazioan interesatutako hainbat kazetarik (Galiziako Kazetarien Elkargoaren lankidetzarekin) osatutako ORBALIA sareak, zein IGADIk antolatu eta dinamizatzen duen, hedabideetan nazioarteko informazioari eta analisiari ikusgaitasun handiagoa eman eta Galiziaren kanpoko interesetara zuzentzea du helburu. 

IGADI institutuak nazioarteko gaien gaineko adituak trebatu eta hornitzen ditu.

Kudeaketa

IGADIk 1997an Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade (Galiziar Lankidetza eta Elkartasun Funtsa) elkartearen (www.fondogalego.org) sorrera sustatu zuen,  eta gaur egun udalerri eta  aldundien elkarte horretako Idazkaritza Teknikoan dihardu. Fondo Galego  funtsera ehundik gora toki-entitate daude bilduta, euren garapenerako lankidetza-ekintzak bateratzea xede.

Txinako Politikagintzaren Behatokia (OPCh) (www.politica-china.org) IGADIk sustatutako egitasmo bat da, eta Asia Etxearen sostengua ere badu. Aipatu behatokiaren helburua,  txinatar munduaren bilakaera politikoaren jarraipen iraunkorra egitea da, arreta ipiniz hango sistema politikoan eta legeetan, kanpo-politikan, Taiwán-en gaian, gutxiengodun nazionalitateetan, giza eskubideetan edo segurtasun eta defentsa kontuetan. IGADI institutuak Red Iberoamericana de Sinologia (Sinologiaren gaineko Sare Iberoamerikarra) sustatu zuen, eta orain berak kudeatzen du hamabi bat herrialdetako hogeitik gora espezialistak parte hartzen duten erakunde hori. OPCh behatokiak Txinako Politikagintzari buruzko Urteko Txostena  eta Jiexi Zhongguo aldizkari digital hiruhilabetekaria argitaratzen ditu. Orobat, Txinatar Politikagintzari buruzko Nazioarteko Sinposio Elektronikoa antolatzen du.

Observatorio Galego da Lusofonía (OGALUS) behatokiak  hizkuntzan ipintzen du ahalegina; lusofonia osatzen duten herrialdeetako gertaera orokorren jarraipen  analitikoa sustatzen du, galizieraren eta lusofoniaren arteko maila guztietako lankidetzari buruz sentsibilizatzeko eta berori dinamizatzeko proposamenak sorraraziz.

Cambados, Corcubión eta Vilagarcía de Arousa udalerriek parte hartuta eta Galiziako Itzultzaileen Elkartearekin elkarlanean Fundación Plácido Castro fundazioa (2001) sortu eta bultzatzeak galegismo historikoko figura nabarmen baten obra eta pentsamendua errebindikatzeko bitarteko bat da. Fundazioak bere jardueren artean, besteak beste, “Urteroko Konferentzia” eta Itzulpen Sariketa antolatzen ditu.

Lantaldea gara

IGADIren egituraren erdigunea oinarrizko lantalde iraunkor bat da, analista zenbaitek, webmasterrak eta administrazio-langileek osatua, eta gainera, haren osagarri, kolaboratzaile eta ikertzaile atxikien sare bat badu.

Kontseilu Artezkariak —anitza maila guztietan—  garrantzi handiko ekarpena  hornitzen du, Institutuaren helburuak eta jarduerak ebaluatu, hobetu eta eguneratzeaz denaz bezainbatean.

IGADIk tutoretzadun praktikak egiten ari diren ikasleak hartzen ditu eta ikertzaileen elkartrukea ere sustatzen du. ARREDALIA da praktiketako ikasle ohien sarea.

2011-2016 epealdirako nabarmentzen diren lehentasunak

Aztergai ditugun eremu geopolitiko nagusiak hobeto ezagutzea: Latinoamerika, Txinatar mundua, Ekialde Hurbila, Lusofoniako herrialdeak, Europa —arreta berezia ipinita Eremu zeltan eta Ekialdean— eta SESB ohiaren eremua.

Prestakuntza interes espezifikoko esparru gisa integratzea, unibertsitateek, ikasketa-zentroek, publikoak zein pribatuak izan, eta gaitasun maila bateko nahikotasun akademikoa lortzeaz arduratzen diren beste erakunde batzuek antolatutako ikastaroetan parte hartzea sustatuz. Baita norberaren ikastaroak eta ekimenak sustatuz ere. 

IGADIren diskurtsoa eta dokumentuak hobeto ezagutaraztea, interesaturik dauden pertsonengana eta kolektiboengan jariotasun handiagoz iritsi daitezen saiatuz, Europar nahiz nazioarteko esparruetako kideko erakundeen ingurunera bereziki.

Geure jardueretan inplikatutako pertsonen eta erakundeen multzoa zabaltzea, bereziki enpresa, politikagintza eta elkartze arloetan.

IGADI  bera Galizian erreferentziazko gisa sendotzea  bai debaterako, bai gogoeta anitzerako eta kultur arteko trukerako, zehazki, ideia berritzaileak sorrarazteko eta nazioarteko kontuetan gizarte-ehunean benetako eragina izateko gauza izanik.  

Sinergiak ezartzen eta, Galizia barruan nahiz kanpoan, antzeko helburuak dituzten beste erakunde batzuekiko konbergentziak bultzatzen laguntzea, aliantzak eginez eta sare global zenbaitetan integratzea ziurtatuz.

 

Versión de Mikel Burzako (Fundación Sabino Arana)

Socios/as

 

Datos a cumprimentar

 

Nome e apelidos:

Enderezo:

Poboación:

Código Postal:

País:

Teléfono particular:

Teléfono profesional:

Fax:

e-mail:

 

 

Convenios

O Igadi desenvolve a súa actuación en estreita relación con diferentes entidades e organismos, tanto públicos como privados. Boa mostra delo son os CONVENIOS, instrumentos de carácter formal que permiten establecer un marco cooperativo para a realización de programas e proxectos de interese común.

 

Acordo de colaboración entre o Instituto de Estudos de América Latina (Academia de China de Ciencias Sociais) e o Igadi

Acordo de colaboración entre o Instituto de Estudos de América Latina (Academia de China de Ciencias Sociais) e o IGADI

Reunidos en Beijing, a 28 de abril de 2008.

Dunha parte, Zheng Bingwen, director do Instituto de Estudos de América Latina da Academia de China de Ciencias Sociais, en nome e representación da mesma e en virtude das atribucións que lle foron conferidas e, doutra, Xulio Ríos Paredes, director do Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional,

Recoñecéndose mutuamente a capacidade legal para outorgar o presente

Acordo de colaboración
MANIFESTAN

Tendo en conta que ambas entidades sinalan como unha das súas preocupacións comúns o estudo da evolución socioeconómica, política e cultural da rexión latinoamericana.

Considerando que o fomento dos intercambios entre ambas entidades e a diversos niveis poden contribuír a reforzar a utilidade e o interese do traballo en común.

Valorando a importancia de institucionalizar devanditos intercambios e concedendo especial atención ás iniciativas relacionadas coa influencia das respectivas diásporas e os procesos de triangulación.

Coincidindo ambas partes na necesidade de contribuír, na medida das súas posibilidades, a estimular o interese polos asuntos relacionados con América Latina nos respectivos países mediante a realización de diferentes iniciativas tendentes a afondar no mutuo coñecemento das respectivas realidades.

En virtude de canto precede, as dúas partes subscriben o presente Acordo suxeito ás seguintes

CLÁUSULAS

Primeira

Establécense como obxectivos compartidos os seguintes:

a) Promover accións de reflexión e sensibilización sobre temas relacionados con América Latina de interese bilateral, tanto en termos xerais como no marco de iniciativas conmemorativas concretas.

b) Facilitar a celebración de conferencias, simposios, encontros, etc, optimizando o intercambio de visitas.

c) O desenvolvemento de liñas e proxectos de investigación conxunta.

d) O apoio a profesores e investigadores interesados na problemática de América Latina, facilitando o contacto entre os respectivos especialistas nesta área.

e) Establecer mecanismos que permitan unha eficaz coordinación con todos aqueles axentes (académicos, políticos, sociais, etc) que poidan estar interesados na consecución de similares obxectivos.

f) Organizar e impartir cursos de formación relacionados con esta temática.

g) Difusión recíproca e intercambio de artigos e publicacións que resulten de interese conforme aos criterios académicos da outra parte, asegurando a permanente fluidez de información entre ambas entidades.

Segunda

Para a eficaz implementación dos devanditos obxectivos, ambas partes elaborarán cada dous anos un Plan de actividades.

Terceira

En todas as actividades desenvolvidas ao amparo deste Acordo farase constar explicitamente a participación de ambas partes.

Cuarta

Ambas partes comprométense a procurar o financiamento adecuado para a digna realización das actividades programadas.

Quinta

Crearase unha Comisión de Seguimento formada por un representante de cada unha das partes que se reunirán, como mínimo, unha vez ao ano. Cada parte designará devanditos representantes no prazo máximo dun mes á firma do convenio, sinalando un suplente.

Sexta

As partes asinantes acordan que en caso de litixio, discrepancia ou reclamación que resulte da execución ou interpretación do presente Acordo, resolverase a través de consultas en pé de igualdade.

Sétima

A duración do Acordo é de tres anos, e entrará en vigor a partir da data da firma. A rescisión do mesmo por algunha das partes efectuarase por escrito e cunha antelación mínima de tres meses. En calquera caso, deberase garantir a finalización das actividades en curso.

E en proba de conformidade, as dúas partes asinan o presente Acordo, cuxo texto en chinés e galego é igualmente auténtico, no lugar e data do encabezamento.

Instituto de Estudos de América Latina, Zheng Bingwen.

IGADI, Xulio Ríos Paredes.

 

Acordo marco de colaboración entre o Igadi e a Universidade de Vigo

Acordo marco de colaboración entre o Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional e a Universidade de Vigo

En Vigo, a 2 de febreiro de mil novecentos noventa e seis.

REUNIDOS

Dunha parte, o rector da Universidade de Vigo, nomeado segundo o Decreto da Comunidade Autónoma de Galicia nº 69/1994, de 8 de abril, publicado no DOG nº 68 do 11 de abril de 1994 de acordo coas competencias que lle outorga o artigo 18 da LRG e o artigo 97 dos Estatutos, publicados no DOG nº 204 de outubro de 1993.

E doutra, Xulio Ríos Paredes, director do IGADI, Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional, nomeado en Asamblea Ordinaria do día 10 de setembro de 1991, segundo o procedimento indicado no artigo 10 dos seus Estatutos.

Ambas partes recoñécense entre si capacidade xurídica suficiente e poder bastante para obrigarse neste Convenio e, a tal efecto

EXPOÑEN

Que ámbalas entidades consideran de interese común promove-la a cooperación para o desenvolvemento científico e tecnolóxico de Galicia procurando unha aplicación práctica do coñecemento en proveito da nosa sociedade.

Que é o desexo de ámbalas dúas Institucións a suscripción dun Acordo Marco de Colaboración que instrumente e regule as súas relacións mediante a eventual suscripción de convenios específicos.

Por isto, ambas partes acordan suscribí-lo presente Acordo Marco de Colaboración, de acordo coas seguintes

CLÁUSULAS

PRIMERA

O obxecto do presente convenio consiste en regula-la colaboración entre a Universidade de Vigo e o IGADI.

SEGUNDA

O propósito deste convenio é realizar actividades e proxectos en forma conxunta en todo tipo de asuntos que resulten de interese para as institucións que representan entre as cales, en forma enunciativa pero non limitada, menciónanse as seguintes:

  1. Desenvolvemento de proxectos de investigación
  2. Organización e realización de todo tipo de actividades académicas, tales como: cursos, conferencias, simposios, seminarios ou clases
  3. Apoio a investigadores e estudiantes.
  4. Intercambio de publicacións, traballos de investigación e de calquera tipo de materiais académicos que resulten de interese.
  5. Intercambio e colaboración en todo tipo de proxectos culturais de interese común.
  6. Prácticas de estudiantes dos últimos cursos.
  7. Realización de actividades deportivas ,cesión de instalacións e colaboración na creación de infraestructuras deportivas.
  8. Fomento da construcción de residencias universitarias.
  9. Colaboración en materias urbanísticas e de transporte relativas ós Campus Universitarios.
  10. Cantas outras sexan consideradas de interese mutuo , dentro das dispoñibilidades das partes e segundo a legalidade establecida na lei 13/1995 de Maio ,de contratos das Administracións Públicas.

TERCEIRA

Cada unha das partes comprométense a non difundir baixo ningún aspecto as informacións científicas ou técnicas no desenvolvemento dos proxectos de investigación que se leven a cabo.

Os datos e informes obtidos durante a realización dos proxectos conxuntos, así como os resultados finais, terán carácter confidencial. Cando unha das partes desexe utiliza-los resultados paciais ou finais, en parte ou na súa totalidade, para a súa publicación como artigo, conferencia, etc deberá solicita-la conformidade da outra parte por escrito mediante carta certificada dirixida ó responsable da mesma no seguimento do proxecto.

Calquera que sexa o modo de difusión, respectarase sempre a mención dos autores no traballo. No caso de parentes, estes figurarán na calidade de inventores. En calquera caso, farase sempre referencia especial ó presente convenio.

CUARTA

No prazo de 30 días hábiles a partir da data de sinatura do presente Convenio Marco, constituirase unha Comisión Mixta
con representantes designados polos órganos rectores de ámbalas dúas partes en réxime de paridade. A dita Comisión será o órgano de planificación, seguimento e avaliación das accións derivadas do presente Convenio Marco e entenderá e resolverá tódalas cuestións relacionadas con el e cos convenios específicos. A Comisión Mixta reunirase sempre que o solicite unha das partes e, alomenos, unha vez ó ano elevará informes e propostas ós órganos rectores de ámbalas partes.

QUINTA

A celebración deste convenio marco non supón ningún gasto para ningunha das partes asinantes, é por iso que non precisa consignación presupostaria.

SEXTA

Cada un dos programas concretos de colaboración entre ámbalas dúas partes requirirá a elaboración dun Convenio Específico no que se determinará:

  1. Definición do obxecto que se persegue.
  2. Descrición do programa de traballo, con indicación das distintas fases do mesmo e correspondente programa.
  3. Formulación e aprobación do presuposto total, asignando, de se-lo caso, a conseguinte partida presupostaria.
  4. Relación das persoas que nel interveñen.
  5. No caso de investigacións conxuntas estableceranse as bases de entendemento para publicacións de resultados, recoñecementos de créditos a investigadores, así como a forma de rexistro e participación no relativo a dereitos da propiedade industrial e intelectual.
  6. Calquera outro aspecto que se considere relevante.

SÉPTIMA

O presente convenio empezará a produci-los seus efectos a partir data da súa sinatura, unha vez aprobado pola Xunta de Goberno segundo o artigo 77.e dos Estatutos de esta Universidade, e terá unha duración de catro anos, podendo ser renovado tacitamente de non manifestarse en contra ningunha das partes.

OITAVA

No caso de que calquera das partes decida rescindi-lo presente convenio, deberá anuncialo á outra con, alomenos, tres meses de antelación.

As partes conveñen que, non obstante o anterior, os proxectos específicos e actividades que de se-lo caso se estiveran desenvolvendo no momento de declararse a terminación do presente convenio, continuarán desenvolvéndose ata a súa total conclusión baixo as bases que orixinariamente se acordaron.

NOVENA

O incumprimento de calquera das obrigas contraídas polo presente convenio por unha das partes facultará á outra para rescindi-lo mesmo, quedando automáticamente anulados tódolos dereitos correspondentes sobre o proxecto do programa
realizado.

DÉCIMA

As partes poderán denunciar ou modifica-lo presente documento en calquera momento e de mutuo acordo.

UNDÉCIMA

Os acordos que se reflicten neste convenio e nos específicos que se asignen, terán sempre carácter administrativo e non se deriva deles, en ningún dos casos, dereitos ou obrigas de carácter laboral.

DUODÉCIMA

As cuestións litixiosas xurdidas verbo da interpretación, modificación, resolución e efectos do presente convenio serán resoltas en primeira instancia pola Comisión Mixta Paritaria, poñendo os seus acordos fin á vía administrativa, e podendo interpoñer contra os mesmos recurso contencioso-administrativo segundo o disposto na Lei Reguladora desta xurisdicción.

Para tales efectos o tribunal competente será o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia.

E de conformidade, asínase o presente Acordo Marco en duplicado exemplar no lugar e data indicados ó comezo.

Pola Universidade de Vigo, J.A. Rodríguez Vázquez

Polo IGADI, Xulio Ríos Paredes

 

Acuerdo de colaboración entre MERCOSUR ABC y el Igadi

Acuerdo de colaboración entre MERCOSUR ABC y el IGADI

A miércoles, 6 de febrero de 2008.

De una parte, Graciela Baquero, directora de MERCOSUR ABC, en nombre y representación del mismo en virtud de las atribuciones que le han sido conferidas y, de otra, Xulio Ríos Paredes, director del Instituto Gallego de Análisis y Documentación Internacional (IGADI).

Reconociéndose mutuamente la capacidad legal para otorgar este Acuerdo

MANIFIESTAN

Habida cuenta que desde su creación en 2003, MERCOSUR ABC ha mostrado una honda preocupación por el estudio y difusión de los problemas internacionales desde una dimensión investigadora, científica y aplicada, fomentando el intercambio de relaciones con otros centros y entidades que comparten idénticas sensibilidades.

Considerando que desde 1991, el IGADI ha desarrollado una línea de estudio sobre los cambios internacionales, con especial atención a las transiciones de economías planificadas a economías de mercado y sus repercusiones regionales y mundiales, que ha cristalizado en publicaciones y actividades diversas que denotan la existencia de un compromiso perseverante y firme con esta temática.

Valorando también la necesidad de promover un esfuerzo de aproximación y divulgación entre los estudiosos de los temas internacionales y en especial de América Latina y sus procesos de integración mediante la realización de diferentes iniciativas tendentes a profundizar en el mutuo conocimiento de la realidad iberoamericana e internacional.

Coincidiendo ambas partes en la necesidad de contribuir, en la medida de sus posibilidades, a estimular el interés por los asuntos internacionales en general, y latinoamericanos y asiáticos en particular, en las respectivas sociedades.

En virtud de cuanto precede, las dos partes subscriben el presente Acuerdo sujeto a las siguientes

CLÁUSULAS

Primera

Se establecen como objetivos compartidos los siguientes:

a) Promover acciones de reflexión y estudio sobre temas internacionales, tanto en términos generales como, en especial, relacionados con las transformaciones en el iberoamericano y en la región de Asia-Pacífico.

b) Facilitar el intercambio de publicaciones propias y de links, así como la difusión de trabajos, análisis y documentos de interés común.

c) Estimular el contacto entre especialistas.

d) El desarrollo de líneas y proyectos de investigación conjunta.

e) El apoyo mutuo y respectivo a profesores, investigadores y estudiantes interesados en los temas internacionales y, en particular, latinoamericanos o asiáticos.

Segunda

Para la eficaz implementación de los objetivos citados, ambas partes podrán elaborar un Plan de actividades.

Tercera

En todas las acciones desarrolladas al amparo de este Acuerdo se hará constar explícitamente la participación de ambas partes.

Cuarta

Se crea una Comisión de Seguimiento formada por dos representantes de cada una de las partes que se podrán reunir una vez al año para programar actividades y efectuar el balance de las mismas.

Quinta

Las partes acuerdan que en caso de litigio, discrepancia o reclamación que resulte de la ejecución o interpretación del presente Convenio, se resolverán en primera instancia a través de un árbitro de equidad.

Sexta

La duración de este Acuerdo es indefinida y entrará en vigor a partir de la fecha de la firma. Su rescisión por alguna de las partes se efectuará por escrito y con una antelación mínima de tres meses. En cualquier caso, se deberá garantir la finalización de las actividades en curso.

Y en prueba de conformidad, las dos partes firman el presente Acuerdo, en la fecha del encabezamiento.

 

MERCOSUR ABC, Graciela Baquero.

IGADI, Xulio Ríos Paredes.

 

 

 

Acuerdo de colaboración entre el Instituto de Etnología y Antropología de China y el Igadi

Acuerdo de colaboración entre el Instituto de Etnología y Antropología de China el Igadi

Reunidos en Beijing, a 14 de febrero de 2007.

De una parte, Hao Shiyuan, director del Instituto de Etnología y Antropología de la Academia de Ciencias Sociales de China, en nombre y representación de la misma y en virtud de las atribuciones que le han sido conferidas y, de otra, Xulio Ríos Paredes, director del Instituto Gallego de Análisis y Documentación Internacional,

Reconociéndose mutuamente la capacidad legal para otorgar el presente Acuerdo de colaboración

MANIFIESTAN

Habida cuenta que ambas entidades señalan como una de sus preocupaciones comunes el estudio de la problemática de las minorías y nacionalidades.

Considerando que en los intercambios entre ambas entidades realizados desde el año 2004 hasta hoy se ha podido contrastar la utilidad e interés del trabajo en colaboración.

Valorando la importancia de institucionalizar y ampliar los ámbitos de trabajo en común, concediendo especial atención al intercambio de conocimientos y experiencias en materia de autogobierno de las nacionalidades minoritarias como mecanismo para mejorar la gestión de los asuntos públicos y favorecer la afirmación y desarrollo de las identidades diferenciadas.

Coincidiendo ambas partes en la necesidad de contribuir, en la medida de sus posibilidades, a estimular el interés por los asuntos relacionados con la autonomía de las nacionalidades minoritarias en los respectivos países mediante la realización de diferentes iniciativas tendentes a profundizar en el mutuo conocimiento de las respectivas realidades.

En virtud de cuanto precede, las dos partes subscriben el presente Acuerdo sujeto a las siguientes

CLAUSULAS

Primera

Se establecen como objetivos compartidos los siguientes:

a) Promover acciones de reflexión y sensibilización sobre temas autonómicos de interés bilateral, tanto en términos generales como en el marco de iniciativas conmemorativas concretas.

b) Fomentar en las respectivas sociedades la preocupación por el ejercicio de prácticas de buen gobierno en las autonomías.

c) Facilitar la celebración de conferencias, simposios, encuentros, etc., optimizando el intercambio de visitas.

d) El desarrollo de líneas y proyectos de investigación conjunta.

e) El apoyo a profesores, investigadores y estudiantes interesados en la problemática de las nacionalidades minoritarias y su autogobierno, facilitando el contacto entre los respectivos especialistas en esta área.

f) Establecer mecanismos que permitan una eficaz coordinación con todos aquellos agentes (académicos, políticos, sociales, etc) que puedan estar interesados en la consecución de similares objetivos.

g) Organizar e impartir cursos de formación relacionados con esta temática.

h) Difusión reciproca e intercambio de publicaciones, asegurando la permanente fluidez de información entre ambas entidades.

Segunda

Para la eficaz implementación de dichos objetivos, ambas partes elaborarán cada dos años un Plan de actividades.

Tercera

En todas las actividades desarrolladas al amparo de este Acuerdo se hará constar explícitamente la participación de ambas partes.

Cuarta

Ambas partes se comprometen a procurar la financiación adecuada para la digna realización de las actividades programadas.

Quinta

Se creará una Comisión de Seguimiento formada por un representante de cada una de las partes que se reunirán, como mínimo, una vez al año. Cada parte designará dichos representantes en el plazo máximo de un mes a la firma del convenio, señalando un suplente.

Sexta

Las partes firmantes acuerdan que en caso de litigio, discrepancia o reclamación que resulte de la ejecución o interpretación del presente Acuerdo, se resolverá en primera instancia a través de un árbitro de equidad.

Séptima

La duración del Acuerdo es indefinida y entrará en vigor a partir de la fecha de la firma. La rescisión del mismo por alguna de las partes se efectuará por escrito y con una antelación mínima de tres meses. En cualquier caso, se deberá garantizar la finalización de las actividades en curso.

Y en prueba de conformidad, las dos partes firman el presente Acuerdo, cuyo texto en chino y gallego es igualmente auténtico, en el lugar y fecha del encabezamiento.

 

Hao Shiyuan, Instituto de Etnología y Antropología.

Xulio Ríos Paredes, IGADI.

 

 

 

Acuerdo de colaboración entre el OES-China, Eumed.Net y el OPCh

Acuerdo de colaboración entre el OES-China, Eumed.Net y el OPCh

Conformado en Buenos Aires, Málaga y Beijing, a 26 de enero de 2007.

De una parte, María Victoria NatalizioMaría Isabel Negre y Ya Wen Teh, en nombre y representación del Observatorio de la Economía y la Sociedad (OES) de China; Juan Carlos Martínez Coll, editor ejecutivo, en nombre y representación de Eumed.Net; y, de otra, Xulio Ríos Paredes, director del Observatorio de la Política China (OPCh).

Reconociéndose mutuamente la capacidad legal para otorgar el presente Acuerdo de colaboración

MANIFIESTAN

Habida cuenta que estas entidades señalan como una de sus preocupaciones comunes el análisis de las transformaciones en curso en el mundo chino.

Considerando que la complementariedad define el ámbito de estudio de cada uno de los respectivos Observatorios y que dicha circunstancia puede facilitar el trabajo en colaboración, que ambas partes se comprometen a estimular.

Valorando la importancia de institucionalizar los ámbitos de trabajo en común, a fin de optimizar la respectiva capacidad de análisis y evitando duplicaciones.

Coincidiendo ambas partes en la necesidad de contribuir, en la medida de sus posibilidades, a estimular el interés por los asuntos relacionados con China y su reforma mediante la realización de diferentes iniciativas tendentes a profundizar en el mutuo conocimiento de dicha realidad.

En virtud de cuanto precede, las dos partes subscriben el presente Acuerdo sujeto a las siguientes

CLÁUSULAS

Primera

Se establecen como objetivos compartidos los siguientes:

a) Promover el intercambio de textos y publicaciones.

b) Facilitar la celebración de conferencias, simposios, encuentros, etc, en temáticas de interés común.

c) El desarrollo de líneas de trabajo y proyectos de investigación conjunta.

d) El apoyo a profesores, investigadores y estudiantes interesados en estas materias, facilitando el contacto entre los especialistas en las respectivas áreas.

e) Establecer mecanismos que permitan una eficaz coordinación con todos aquellos agentes (académicos, políticos, sociales, etc) que puedan estar interesados en la consecución de similares objetivos.

f) Organizar e impartir cursos de formación relacionados con esta temática.

g) Difusión recíproca e intercambio de publicaciones, asegurando la permanente fluidez de información entre ambas entidades.

Segunda

Para la eficaz implementación de dichos objetivos, ambas partes podrán elaborar, periódicamente, un Plan de actividades.

Tercera

En todas las actividades desarrolladas al amparo de este Acuerdo se hará constar explícitamente la participación de ambas partes.

Cuarta

Se creará una Comisión de Seguimiento formada por un representante de cada una de las partes que se reunirá, como mínimo, una vez al año, ya sea en persona, mediante teleconferencia, llamada tripartita, videoconferencia u otro mecanismo a establecer oportunamente. Cada parte designará dicho representante en el plazo máximo de un mes a la firma del presente acuerdo, pudiendo señalar, adicionalmente, un suplente.

Quinta

Las partes firmantes acuerdan que en caso de litigio, discrepancia o reclamación que resulte de la ejecución o interpretación del presente Acuerdo, se resolverá en primera instancia a través de un árbitro de equidad.

Sexta

El Acuerdo tiene vigencia de un año, será renovable, y entrará en vigor a partir de la fecha de la firma. La rescisión del mismo por alguna de las partes se efectuará por escrito y con una antelación mínima de tres meses. En cualquier caso, se deberá garantizar la finalización de las actividades en curso.

Y en prueba de conformidad, las dos partes firman el presente Acuerdo, en el lugar y fecha del encabezamiento.

María Victoria Natalizio (OES),
María Isabel Negre
 (OES),
Ya Wen Teh
 (OES),
Juan Carlos Martínez Coll (Eumed.Net),
Xulio Ríos (OPCh).

 

 

Convenio Marco Igadi - UNRWA CE

Convenio Marco Igadi - UNRWA CE

En Madrid, a 19 de julio de 2006,

REUNIDOS:

De una parte, Emilio Menéndez del Valle, presidente de la Junta Directiva de la Asociación Comité Español de la Agencia de Naciones Unidas para los Refugiados de Palestina UNRWA, en nombre y representación de la misma y en virtud de las atribuciones que le han sido conferidas.

De otra, Laudelino Pellitero Ramilo, vice-director del Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional, IGADI.

Se reconocen mutuamente la capacidad legal para otorgar este Convenio Marco y

MANIFESTAN:

Habida cuenta de las nobles causas por las que se empeñan las Naciones Unidas: la paz, el respeto de los derechos fundamentales del ser humano, el desarrollo y la democracia y asumiendo la necesidad de prestarles apoyo desde todas las instancias.

Constatando que tras el conflicto árabe-israelí de 1948, la ONU estableció, por medio de la resolución 302 (IV) del 8 de diciembre de 1949, aprobada por la Asamblea General, la creación de la Agencia de Naciones Unidas para los Refugiados de Palestina (UNRWA).

Considerando de interés común el compromiso con la paz, la seguridad, el desarrollo y la democracia, estimulando para ello la formación de una nueva conciencia social a través de la cual todos seamos más solidarios en nuestra labor cotidiana y para que la palabra solidaridad nos permita de hecho ser más humanos.

Valorando que desde su creación, la Agencia de Naciones Unidas para los Refugiados de Palestina UNRWA, ha prestado sus servicios en tiempos de relativa calma en Oriente Próximo, y también en tiempos de hostilidades.

Siendo conocedores de que entre sus actividades ha proporcionado alimento, y cubierto otras necesidades básicas de decenas de miles de refugiados, al tiempo que ponía en marcha programas educativos y de atención sanitaria a cientos de miles de jóvenes víctimas del conflicto.

Sabiendo que la UNRWA es una agencia única dentro del sistema de la ONU, reconocida por su largo compromiso con un grupo específico de refugiados y por su contribución al bienestar y al desarrollo humano de cuatro generaciones de refugiados palestinos.

Siendo la UNRWA la principal agencia proveedora de servicios básicos –educación, salud, ayuda humanitaria y servicios sociales– a casi 4,5 millones de palestinos registrados como refugiados en Oriente Próximo y Medio.

Teniendo en cuenta que el Comité Español de la UNRWA ha sido constituido con el apoyo de la UNRWA con el objetivo fundamental de dar a conocer a la sociedad española la realidad de los más de 4 millones de refugiados de Palestina que viven en los 59 campos de refugiados en los que trabaja la UNRWA en Cisjordania, la Franja de Gaza, Siria, Líbano y Jordania, difundiendo el trabajo que la UNRWA realiza junto con ellos y recaudando fondos para mantener la calidad de los servicios que la UNRWA brinda a la población refugiada palestina.

Compartiendo ambas organizaciones el ideario de la UNRWA, sus propósitos y principios, y firmemente comprometidos con su resolución para promover el progreso social y el respeto de los derechos humanos y las libertades fundamentales de todos, sin hacer distinciones por motivos de raza, sexo, idioma o religión.

Considerando la necesidad de promover en Galicia un esfuerzo de aproximación y divulgación de las actividades y puntos de vista de la Agencia de Naciones Unidas para los Refugiados de Palestina (UNRWA), brindando la posibilidad de referenciar en nuestra Comunidad algunas de sus iniciativas.

Siendo el IGADI, una entidad con proyección internacional, plenamente integrada en el tejido social de Galicia, que tiene entre sus fines fundacionales las actividades de solidaridad y de cooperación internacional, en cualquiera de sus manifestaciones o modalidades, en colaboración con otras organizaciones o instituciones que tengan fines similares.

Convergiendo las entidades aquí comparecientes, en la preocupación común por facilitar la cooperación, al más amplio nivel, de quienes comparten estos principios en beneficio del conjunto de la sociedad gallega e internacional, en general, y de la palestina en particular.

En virtud de cuanto precede, las dos partes suscriben el presente Convenio sujeto a las siguientes

CLÁUSULAS:

Primera

Se establecen como objetivos compartidos los siguientes:

a) Promover acciones de reflexión y sensibilización sobre el problema palestino, tanto en términos generales como en el marco de iniciativas concretas.

b) Incorporar a la sociedad gallega a las dinámicas de la UNRWA, comprometiendo a aquellos actores (administraciones públicas, medios de comunicación, universidades, ongds, sindicatos, etc) que desarrollan labores significativas de intermediación social.

c) Estimular el interés de la ciudadanía en general por los propósitos y líneas de trabajo de la UNRWA, favoreciendo una educación y conciencia en valores que excluyan la violencia y la discriminación.

d) El desarrollo de proyectos de investigación conjunta.

e) Habilitar mecanismos que permitan una eficaz coordinación de todos aquellos agentes que en Galicia pueden estar interesados en la consecución de similares objetivos.

f) Organizar e impartir cursos de formación relacionados con los ámbitos de actuación de la UNRWA.

g) Elaboración de material didáctico sobre el problema de los refugiados palestinos.

h) Difusión en Galicia de las publicaciones de UNRWA.

i) Desarrollar actividades conjuntas de recaudación de fondos públicos y privados para la ejecución de proyectos de la UNRWA en las zonas en las que opera (Siria, Líbano, Jordania, la Franja de Gaza y Cisjordania) prestando apoyo a la población refugiada de Palestina.

j) Organizar e impartir cursos de formación relacionados con temáticas internacionales, en especial de Naciones Unidas.

Segunda

Para la eficaz implementación de dichos objetivos, ambas partes elaborarán anualmente un Plan de actividades.

Tercera

Las partes acuerdan que la gestión operativa en Galicia recaiga en el IGADI, constituido en centro de referencia de UNRWA en esta Comunidad. En todas las actividades desarrolladas al amparo de este Convenio se hará constar explícitamente la participación de ambas partes.

Cuarta

Se crea una Comisión de Seguimiento formada por un representante de cada una de las partes que se reunirán un mínimo de una vez al año para programar las actividades y efectuar el balance de las mismas.

Quinta

Las partes intervinientes acuerdan que en caso de litigio, discrepancia o reclamación que resulte de la ejecución o interpretación del presente Convenio, se resolverán en primera instancia a través de un árbitro de equidad.

Sexta

La duración del Convenio es indefinida y entrará en vigor a partir de la fecha de la firma. La rescisión del mismo por alguna de las partes se efectuará por escrito y con una antelación mínima de tres meses. En cualquier caso, se deberá garantizar la finalización de las actividades en curso.

Y en prueba de conformidad, las dos partes firman el presente Convenio, cuyo texto en castellano y gallego es igualmente auténtico, en el lugar y fecha del encabezamiento.

Emilio Menéndez del Valle, presidente de la Junta Directiva de UNRWA CE

Laudelino Pellitero, vice-director del IGADI.

 

Convenio Marco de Colaboración ANUE e Igadi para a difusión do ideario de Nacións Unidas en Galicia

Convenio Marco de Colaboración entre la ANUE y el IGADI para la difusión del ideario de Naciones Unidas en Galicia

En Baiona, a 26 de febrero de 2003,

REUNIDOS

De una parte, Ángels Mataró i Pau, directora general de la Asociación para las Naciones Unidas en España, ANUE, en nombre y representación de la misma y en virtud de las atribuciones que le han sido conferidas,

De otra, Xulio Ríos Paredes, director del Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional, IGADI,

Se reconocen mutuamente la capacidad legal para otorgar este Convenio Marco y,

MANIFESTAN

Habida cuenta de las nobles causas por las que se empeñan las Naciones Unidas: la paz, el respeto de los derechos fundamentales del ser humano, el desarrollo y la democracia y asumiendo la necesidad de prestarles apoyo desde todas las instancias.

Considerando de beneficio común compartir el interés por la paz, la seguridad, el desarrollo y la democracia, estimulando para ello la formación de una nueva conciencia social a través de la cual todos seamos más solidarios en nuestro labor cotidiano y para que la palabra solidaridad nos permita de hecho ser más humanos.

Compartiendo el ideario de Naciones Unidas, sus propósitos y principios, y firmemente comprometidos con su resolución para promover el progreso social y el respeto de los derechos humanos y las libertades fundamentales de todos, sin hacer distinciones por motivos de raza, sexo, idioma o religión.

Considerando la necesidad de promover en Galicia un esfuerzo de aproximación y divulgación de las actividades y puntos de vista de Naciones Unidas, brindando la posibilidad de referenciar en nuestra Comunidad algunas de sus iniciativas.

Convergiendo las entidades aquí comparecientes, en la preocupación común por facilitar la cooperación, al más amplio nivel, de quienes comparten estos principios en beneficio del conjunto de la sociedad gallega e internacional.

En virtud de cuanto precede, las dos partes suscriben el presente Convenio sujteo a las siguientes

CLÁUSULAS

Primera

Se establecen como objetivos compartidos los siguientes:

a) Promover acciones de reflexión y sensibilización sobre el ideario de Naciones Unidas, tanto en términos generales como en el marco de iniciativas concretas, (Años Internacionales, Cumbres Mundiales, etc).

b) Impulsar la traducción al gallego de textos internacionales de cierta relevancia, en especial de todos aquellos que guardan relación con los derechos básicos de los ciudadanos y que gozan de protección internacional.

c) Incorporar a la sociedad gallega a las dinámicas onusinas, sensibilizando a aquellos actores (administraciones públicas, medios de comunicación, ongds, sindicatos, etc) que desarrollan labores significativas de intermediación social.

d) Estimular el interés de la ciudadanía en general por los propósitos y líneas de trabajo de Naciones Unidas, favoreciendo una educación y conciencia en valores que excluyan la violencia y la discriminación.

e) Facilitar la celebración en Galicia de algunas actividades: conferencias, seminarios, encuentros, etc., optimizando las visitas a España de líderes mundiales.

f) El desarrollo de proyectos de investigación conjunta.

g) El apoyo a investigadores y estudiantes.

h) Habilitar mecanismos que permitan una eficaz coordinación de todos aquellos agentes que en Galicia pueden estar interesados en la consecución de similares objetivos.

i) Organizar e impartir cursos de formación relacionados con temáticas internacionales, en especial de Naciones Unidas.

j) Elaboración de material didáctico de educación ciudadana.

k) Difusión en Galicia de las publicaciones de ANUE y de las entidades del sistema ONU.

Segunda

Para la eficaz implementación de dichos objetivos, ambas partes elaborarán anualmente un Plan de actividades.

Tercera

Las partes acuerdan que la gestión operativa en Galicia recaiga en el IGADI, constituido en centro de referencia de ANUE en esta Comunidad. En todas las actividades desarrolladas al amparo de este Convenio se hará constar explícitamente la participación de ambas partes.

Cuarta

Se crea una Comisión de Seguimiento formada por un representante de cada una de las partes que se reunirán un mínimo de dos veces al año para programar las actividades y efectuar el balance de las mismas.

Quinta

Las partes intervinientes acuerdan que en caso de litigio, discrepancia o reclamación que resulte de la ejecución o interpretación del presente Convenio, se resolverán en primera instancia a través de un árbitro de equidad.

Sexta

La duración del Convenio es indefinida y entrará en vigor a partir de la fecha de la firma. La rescisión del mismo por alguna de las partes se efectuará por escrito y con una antelación mínima de tres meses. En cualquier caso, se deberá garantizar la finalización de las actividades en curso.

Y en prueba de conformidad, las dos partes firman el presente Convenio, cuyo texto en catalán y gallego es igualmente auténtico, en el lugar y fecha del encabezamiento.

 

 

Ángels Mataró i Pau, directora general. Xulio Ríos Paredes, director.

 

 

Convenio Marco de Colaboración entre Casa Asia e Igadi

Convenio Marco de Colaboración Casa Asia - Igadi

Acuerdo de colaboración entre Casa Asia y el Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional

Reunidos en Barcelona, a 4 de octubre de 2004.

De una parte, Ion de la Riva, director general de Casa Asia, en nombre y representación de la misma y en virtud de las atribuciones que le han sido conferidas, y de otra, Xulio Ríos Paredes, director del Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional,

Reconociéndose mutuamente la capacidad legal para otorgar este Convenio Marco

MANIFIESTAN

Habida cuenta que desde su creación en 2001, Casa Asia ha venido procurando el establecimiento de una alianza de facto entre todos los actores interesados en el estímulo de los asuntos asiáticos en España.

Considerando que desde 1994 el Igadi ha desarrollado una línea de estudio sobre las transformaciones del mundo chino que ha cristalizado en publicaciones y actividades diversas que denotan la existencia de un compromiso perseverante y firme con esta temática.

Valorando también la necesidad de promover en Galicia un esfuerzo de aproximación y divulgación de las actividades y puntos de vista de Casa Asia, brindando la posibilidad de referenciar en nuestra Comunidad algunas de sus iniciativas.

Coincidiendo ambas partes en la necesidad de contribuir, en la medida de sus posibilidades, a estimular el interés por los asuntos asiáticos en general en la sociedad española, y en particular en la sociedad gallega.

En virtud de cuanto precede, las dos partes suscriben el presente Convenio sujeto a las siguientes

CLÁUSULAS

Primera

Se establecen como objetivos compartidos los siguientes:

a) Promover acciones de reflexión y sensibilización sobre temas asiáticos, tanto en términos generales como en el marco de iniciativas conmemorativas concretas.

b) Incorporar a la sociedad gallega a las dinámicas asiáticas, sensibilizando a aquellos actores (administraciones públicas, medios de comunicación, ONGDs, sindicatos, etc) que desarrollan labores significativas de intermediación social.

c) Estimular el interés de la ciudadanía en general por los propósitos y líneas de trabajo de Casa Asia, favoreciendo una educación y conciencia en valores que estimulen el diálogo civilizatorio.

d) Facilitar la celebración en Galicia de algunas actividades: conferencias, seminarios, encuentros, etc, optimizando las visitas a España de líderes asiáticos o de especialistas en esta temática.

e) El desarrollo de líneas y proyectos de investigación conjunta.

f) El apoyo a investigadores y estudiantes interesados en los temas asiáticos.

g) Organizar e impartir cursos de formación relacionados con temáticas asiáticas.

h) Difusión en Galicia de las publicaciones de Casa Asia, asegurando el intercambio permanente de información entre ambas entidades.

i) Habilitar mecanismos que permitan una eficaz coordinación de todos aquellos agentes que en Galicia pueden estar interesados en la consecución de similares objetivos.

Segunda

Para la eficaz implementación de dichos objetivos, ambas partes elaborarán anualmente un Plan de actividades.

Tercera

Las partes acuerdan que la gestión operativa en Galicia recaiga en el Igadi, constituido en centro de referencia de Casa Asia en esta Comunidad. En todas las actividades desarrolladas al amparo de este Convenio se hará constar explícitamente la participación de ambas partes.

Cuarta

Casa Asia apoyará el Observatorio de Políticas Chinas que impulsa el Igadi con tres ámbitos principales de estudio: democratización, estado de derecho, y derechos humanos. Ambas partes se comprometen a procurar la financiación necesaria para su digna implementación y funcionamiento.

Quinta

Se crea una Comisión de Seguimiento formada por un representante de cada una de las partes que se reunirán un mínimo de dos veces al año para programar las actividades y efectuar el balance de las mismas.

Sexta

Las partes intervinientes acuerdan que en caso de litigio, discrepancia o reclamación que resulte de la ejecución o interpretación del presente Convenio, se resolverán en primera instancia a través de un árbitro de equidad.

Séptima

La duración del Convenio es indefinida y entrará en vigor a partir de la fecha de la firma. La rescisión del mismo por alguna de las partes se efectuará por escrito y con una antelación mínima de tres meses. En cualquier caso, se deberá garantizar la finalización de las actividades en curso.

Y en prueba de conformidad, las dos partes firman el presente Convenio, cuyo texto en catalán y gallego es igualmente auténtico, en el lugar y fecha del encabezamiento.

 

Ion de la Riva, Xulio Ríos Paredes,
director general de Casa Asia. director del Igadi.

 

 

Convenio de Colaboración CAEI - Igadi

Convenio de Colaboración CAEI - Igadi

Acuerdo de colaboración entre el Centro Argentino de Estudios Internacionales y el Instituto Gallego de Análisis y Documentación Internacional

Lunes, 13 de febrero de 2006.

De una parte, Ariel González, director ejecutivo y coordinador de los programas académicos del CAEI (Centro Argentino de Estudios Internacionales), en nombre y representación del mismo en virtud de las atribuciones que le han sido conferidas y, de otra, Xulio Ríos Paredes, director del Instituto Gallego de Análisis y Documentación Internacional (IGADI),

reconociéndose mutuamente la capacidad legal para otorgar este Acuerdo

MANIFIESTAN

Habida cuenta que desde su creación el CAEI ha mostrado una honda preocupación por el estudio de los problemas internacionales desde una dimensión investigadora, científica y aplicada, fomentando el intercambio de relaciones con otros centros que comparten idénticas sensibilidades.

Considerando que desde 1991, el IGADI ha desarrollado una línea de estudio sobre los cambios internacionales, con especial atención al mundo chino, que ha cristalizado en publicaciones y actividades diversas que denotan la existencia de un compromiso perseverante y firme con esta temática, ampliada con la reciente creación del Observatorio de la Política China, en colaboración con Casa Asia.

Valorando también la necesidad de promover un esfuerzo de aproximación y divulgación entre los estudiosos de los temas asiáticos de Argentina y España mediante la realización de diferentes iniciativas tendentes a profundizar en el mutuo conocimiento de la realidad asiática e internacional.

Coincidiendo ambas partes en la necesidad de contribuir, en la medida de sus posibilidades, a estimular el interés por los asuntos internacionales en general, y asiáticos en particular, en las respectivas sociedades.

En virtud de cuanto precede, las dos partes subscriben el presente Acuerdo sujeto a las siguientes

CLÁUSULAS

Primera

Se establecen como objetivos compartidos los siguientes:

a) Promover acciones de reflexión y estudio sobre temas internacionales, tanto en términos generales como, en especial, relacionados con las transformaciones en el mundo chino y en la región de Asia-Pacífico.

b) Facilitar el intercambio de publicaciones propias.

c) Estimular el contacto entre especialistas.

d) El desarrollo de líneas y proyectos de investigación conjunta.

e) El apoyo mutuo y respectivo a profesores, investigadores y estudiantes interesados en los temas internacionales y, en particular, asiáticos.

Segunda

Para la eficaz implementación de los objetivos citados, ambas partes podrán elaborar un Plan de actividades.

Tercera

En todas las acciones desarrolladas al amparo de este Acuerdo se hará constar explícitamente la participación de ambas partes.

Cuarta

Se crea una Comisión de Seguimiento formada por dos representantes de cada una de las partes que se podrán reunir una vez al año para programar actividades y efectuar el balance de las mismas.

Quinta

Las partes acuerdan que en caso de litigio, discrepancia o reclamación que resulte de la ejecución o interpretación del presente Convenio, se resolverán en primera instancia a través de un árbitro de equidad.

Sexta

La duración de este Acuerdo es indefinida y entrará en vigor a partir de la fecha de la firma. Su rescisión por alguna de las partes se efectuará por escrito y con una antelación mínima de tres meses. En cualquier caso, se deberá garantir la finalización de las actividades en curso.

Y en prueba de conformidad, las dos partes firman el presente Acuerdo, en la fecha del encabezamiento.

 

 

Ariel González, Xulio Ríos Paredes,
director ejecutivo del CAEI. director del IGADI.

 

Convenio de Colaboración Igadi - CEID

Convenio de Colaboración Igadi - CEID

Acuerdo de colaboración entre el Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional y el Centro de Estudios Internacionales para el Desarrollo

Día 9 de agosto de 2007.

De una parte, Xulio Ríos Paredes, director del Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional, IGADI, en nombre y representación del mismo en virtud de las atribuciones que le han sido conferidas y,

de otra, Marcelo Javier de los Reyes, presidente del Centro de Estudios Internacionales para el Desarrollo,

reconociéndose mutuamente la capacidad legal para otorgar este Acuerdo.

MANIFIESTAN

Habida cuenta que desde su creación el IGADI ha mostrado una honda preocupación por el estudio de los problemas internacionales desde una dimensión investigadora, científica y aplicada, fomentando el intercambio de relaciones con otros centros e instituciones que comparten idénticas sensibilidades.

Considerando que desde su fundación, el CEID tiene como principal objetivo el estudio de las relaciones internacionales y de las cuestiones globales, la investigación, la educación y la creación de una sinergia mediante la cooperación con universidades y centros de estudio argentinos y extranjeros.

Valorando la necesidad de promover un esfuerzo de aproximación y divulgación de estudios sobre las relaciones internacionales y el intercambio académico a diferentes niveles.

Las dos instituciones comparten el objetivo de realizar diferentes iniciativas tendentes a profundizar el mutuo conocimiento de la realidad de las relaciones internacionales contemporáneas.

Coincidiendo ambas partes en la necesidad de contribuir, en la medida de sus posibilidades, a estimular el interés por los procesos relacionados con el desarrollo en sus respectivos círculos profesionales y académicos.

En virtud de cuanto precede, las dos partes subscriben el presente Acuerdo sujeto a las siguientes

CLÁUSULAS

Primera

Se establecen como objetivos compartidos los siguientes:

a) Facilitar el intercambio de publicaciones propias.

b) Estimular el intercambio de contactos.

c) El apoyo a profesores, investigadores y estudiantes interesados en temas relacionados con el desarrollo y las relaciones internacionales.

d) Realización de eventos conjuntos.

e) La promoción de investigaciones en áreas de interés común.

Segunda

Para la eficaz implementación de los objetivos citados, ambas partes podrán elaborar un Plan de actividades.

Tercera

En todas las acciones desarrolladas al amparo de este Acuerdo se hará constar explícitamente la participación de ambas partes.

Cuarta

Se crea una Comisión de Seguimiento formada por un representante de cada una de las partes que se podrán reunir una o más veces al año para programar actividades y efectuar el balance de las mismas.

Quinta

Las partes acuerdan que en caso de litigio, discrepancia o reclamación que resulte de la ejecución o interpretación del presente Convenio, se resolverán en primera instancia a través de un árbitro de equidad.

Sexta

La duración de este Acuerdo es indefinida y entrará en vigor a partir de la fecha de la firma. Su rescisión por alguna de las partes se efectuará por escrito y con una antelación mínima de tres meses. En cualquier caso, se deberá garantir la finalización de las actividades en curso.

Y en prueba de conformidad, las dos partes firman el presente Acuerdo, en la fecha del encabezamiento.

Xulio Ríos, director del IGADI.

Marcelo Javier de los Reyes, presidente de CEID.

 

Convenio de Colaboración Igadi - MERCOSURASIA

Convenio de Colaboración Igadi - MERCOSURASIA

Acuerdo de colaboración entre el Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional y MERCOSURASIA

Día 17 de julio de 2007.

De una parte, Xulio Ríos Paredes, director del Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional, IGADI, en nombre y representación del mismo en virtud de las atribuciones que le han sido conferidas y,

de otra, Gonzalo Martínez, director de MERCOSURASIA,

reconociéndose mutuamente la capacidad legal para otorgar este Acuerdo,

MANIFIESTAN

Habida cuenta que desde su creación el IGADI ha mostrado una honda preocupación por el estudio de los problemas internacionales desde una dimensión investigadora, científica y aplicada, fomentando el intercambio de relaciones con otros centros e instituciones que comparten idénticas sensibilidades.

Considerando que desde su fundación MERCOSURASIA tiene como principal objetivo el contribuir a un mayor conocimiento de la actualidad y las perspectivas de la cooperación en el MERCOSUR en particular y sus relaciones con Asia en general.

A sabiendas de que el IGADI dispone de una larga trayectoria y reconocimiento en el estudio de los problemas asiáticos, en especial del mundo chino, y también de los problemas ligados a la integración latinoamericana.

Valorando también la necesidad de promover un esfuerzo de aproximación y divulgación de estudios sobre las relaciones entre el MERCOSUR y Asia.

Las dos instituciones comparten el objetivo de realizar diferentes iniciativas tendentes a profundizar el mutuo conocimiento de la realidad de los procesos de integración.

Coincidiendo ambas partes en la necesidad de contribuir, en la medida de sus posibilidades, a estimular el interés por los procesos de integración en general, y de la relación entre MERCOSUR y Asia en particular, en sus respectivos círculos profesionales.

En virtud de cuanto precede, las dos partes subscriben el presente Acuerdo sujeto a las siguientes

CLÁUSULAS

Primera

Se establecen como objetivos compartidos los siguientes:

a) Facilitar el intercambio de publicaciones propias.

b) Estimular el intercambio de contactos.

c) El apoyo a profesores, investigadores y estudiantes interesados en temas relacionados con la Integración.

d) Realización de eventos conjuntos.

e) La promoción de investigaciones en áreas de interés común.

Segunda

Para la eficaz implementación de los objetivos citados, ambas partes podrán elaborar un Plan de actividades.

Tercera

En todas las acciones desarrolladas al amparo de este Acuerdo se hará constar explícitamente la participación de ambas partes.

Cuarta

Se crea una Comisión de Seguimiento formada por un representante de cada una de las partes que se podrán reunir una o más veces al año para programar actividades y efectuar el balance de las mismas.

Quinta

Las partes acuerdan que en caso de litigio, discrepancia o reclamación que resulte de la ejecución o interpretación del presente Convenio, se resolverán en primera instancia a través de un árbitro de equidad.

Sexta

La duración de este Acuerdo es indefinida y entrará en vigor a partir de la fecha de la firma. Su rescisión por alguna de las partes se efectuará por escrito y con una antelación mínima de tres meses. En cualquier caso, se deberá garantir la finalización de las actividades en curso.

Y en prueba de conformidad, las dos partes firman el presente Acuerdo, en la fecha del encabezamiento.

Xulio Ríos, director del IGADI.

Gonzalo Martínez, director de MERCOSURASIA.

 

Convenio de Colaboración entre a Coordinadora Galega de ONGDs e o IGADI para a difusión de actividades e estudos relacionados coa cooperación internacional ao desenvolvemento

Convenio de Colaboración entre a Coordinadora Galega de ONGDs e o IGADI para a difusión de actividades e estudos relacionados coa cooperación internacional ao desenvolvemento

Día 20 de xaneiro de 2010.

Dunha banda, Xulio Ríos Paredes, director do Instituto Galego de Análise e ocumentación Internacional, IGADI, en nome e representación do mesmo en virtude  das atribucións que lle foron conferidas e, doutra, Xosé María Torres Bouza, presidente da Coordinadora Galega de ONGDs, con CIF C-15369002, e domicilio na rúa dos Basquiños, 33-1º A, de Santiago de Compostela (15704-A Coruña), en nome e representación da mesma en virtude das facultades otorgadas polos seus Estatutos Recoñecéndose mutuamente a capacidade legal para subscribir este Acordo.

MANIFESTAN

Habida conta que a Coordinadora Galega de ONGDs asume entre as súas preocupacións e obxectivos o fomento da reflexión e a investigación sobre a problemática da cooperación internacional ao desenvolvemento.

Tendo en conta que o IGADI, centro de análise e estudos sobre os problemas internacionais, contempla, desde os seus inicios, a análise da cooperación internacional ao desenvolvemento como unha das súas áreas de estudo principais, cristalizada na existencia dun Programa de Investigación específico e estable, en funcionamento dende 2005. 

Valorando que a revista semestral do IGADI, Tempo exterior, dedica habitualmente espazo nos seus contidos a temáticas relacionadas, directa ou indirectamente, coa cooperación internacional ao desenvolvemento.

Interesadas ambas as dúas partes no fomento de sinerxías que faciliten a mellora da calidade do estudo, a formación, a capacitación e as actividades que connotan o sistema galego de cooperación. 

Valorando a necesidade de promover un maior esforzo para divulgar entre o público obxectivamente interesado os estudos relacionados coa cooperación internacional ao desenvolvemento e o intercambio a diferentes niveis.
Visto que as dúas entidades comparten o obxectivo de alentar diferentes iniciativas tendentes a profundar no coñecemento da realidade da cooperación internacional ao desennvolvemento, tanto no marco galego como global.

Coincidindo ambas partes na necesidade de contribuir, na medida das súas posibilidades, a estimular o interese pola investigación e o estudo sobre os procesos relacionados coa cooperación internacional ao desenvolvemento nos seus respectivos círculos profesionais e académicos.

En virtude de canto precede, as dúas partes subscriben o presente Acordo suxeito ás seguintes

CLÁUSULAS

Primeira 

Establécense como obxectivos compartidos os seguintes:
a) Facilitar o intercambio de publicacións propias.
b) A promoción de investigacións en áreas de interese común.
c) O fornecemento de apoio a aquelas persoas interesadas en reflexionar sobre temas relacionados coa cooperación internacional ao desenvolvemento.
d) A divulgación dos estudos e actividades relacionados coa cooperación internacional ao desenvolvemento e xerados en Galicia, con especial atención á revista Tempo exterior.

Segunda

Para a eficaz implementación dos obxectivos citados, ambas partes poderán elaborar un Plan de actividades.

Terceira

O IGADI facilitará a Coordinadora un determinado número de exemplares de cada edición da revista Tempo exterior para a súa difusión entre os asociados.
Os membros das ONGDs integradas na Coordinadora Galega gozarán de beneficios e descontos na subscrición á revista Tempo exterior e na adquisición das demais publicacións do IGADI.

Cuarta

A Coordinadora Galega de ONGDs difundirá nos seus eventos a publicación Tempo exterior, conforme ao procedemento a acordar entre ambas partes. Na mesma liña, o IGADI fará o propio coas publicacións da Coordinadora.
Igualmente, intercambiaranse enlaces nas respectivas páxinas web.

Quinta

Ambas as partes intercambiarán ideas sobre as prioridades da investigación no eido da cooperación internacional ao desenvolvemento que redunden nunha maior eficiencia do sistema galego de cooperación.

Sexta

Creáse unha Comisión de Seguimento formada por un representante de cada unha das partes que se poderán reunir unha ou máis veces ao ano para programar actividades e efectuar o balance das mesmas.

Sétima

As partes acordan que en caso de litixio, discrepancia ou reclamación que resulte da execución ou interpretación do presente Convenio, resolveranse en primeira instancia a través dun árbitro de equidade.

Oitava

A duración deste Acordo é indefinida e entrará en vigor a partires da data da sinatura. A súa rescisión por algunha das partes efectuarase por escrito e cunha antelación mínima de tres meses. En calquera caso, deberase garantir a finalización das actividades en curso.
E en proba de conformidade, as dúas partes asinan o presente Acordo, na data do encabezamento.

Xulio Ríos, director do IGADI.

Xosé María Torres Bouza, presidente da Coordinadora Galega de ONGDs.

 

 

 

Convenio de colaboración entre CIDOB e IGADI para fomentar sinergias en el estudio de los problemas internacionales

Convenio de colaboración entre CIDOB e IGADI para fomentar sinergias en el estudio de los problemas internacionales

En Barcelona/Baiona, a 30 de noviembre de 2010

De una parte, Jordi Vaquer i Fanés, director del Centro de Estudios y Documentación Internacionales de Barcelona, CIDOB, en nombre y representación del mismo en virtud de las atribuciones que le han sido conferidas.

Y de otra, Xulio Ríos Paredes, director del Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional, IGADI, en nombre y representación del mismo en virtud de las atribuciones que le han sido conferidas y, reconociéndose mutuamente la capacidad legal para otorgar este Acuerdo.

MANIFIESTAN

Habida cuenta que desde su creación, tanto CIDOB como IGADI han mostrado una honda preocupación por el estudio de los problemas internacionales desde una dimensión investigadora, científica y aplicada, fomentando el intercambio de relaciones con otros centros e instituciones que comparten idénticas sensibilidades.

Considerando que ambas entidades tienen como principal objetivo el estudio de las relaciones internacionales y de las cuestiones globales, la investigación, la formación y la creación de sinergias mediante la cooperación.

Valorando la necesidad de promover un esfuerzo de aproximación y divulgación de los estudios sobre las relaciones internacionales así como el intercambio investigador y académico a diferentes niveles, estableciendo mecanismos que permitan un mejor aprovechamiento de las potencialidades recíprocas, facilitando su proyección en el ámbito estatal, europeo e internacional.

A sabiendas de que las dos instituciones comparten el propósito de realizar diferentes iniciativas tendentes a profundizar el mutuo conocimiento de la realidad de las relaciones internacionales contemporáneas y el papel a desempeñar por las entidades subestatales en el orden global.

Coincidiendo ambas partes en la necesidad de contribuir, en la medida de sus posibilidades, a estimular el interés por los procesos relacionados con el desarrollo en sus respectivos círculos profesionales y académicos.

En virtud de cuanto precede, las dos partes subscriben el presente Acuerdo sujeto a las siguientes

CLÁUSULAS

Primera
Se establecen como objetivos compartidos los siguientes:
a) Facilitar el intercambio de publicaciones propias y la elaboración de publicaciones conjuntas.
b) El apoyo a profesores, investigadores y estudiantes interesados en temas relacionados con el desarrollo y las relaciones internacionales.
d) Realización de eventos conjuntos.
e) La promoción de investigaciones en áreas de interés común.

Segunda
Para la eficaz implementación de los objetivos citados, ambas partes podrán elaborar un Plan de actividades que prestará especial atención a las áreas de interés común y preferente.

Tercera
En todas las acciones desarrolladas al amparo de este Acuerdo se hará constar explícitamente la participación de ambas partes.

Cuarta
Se crea una Comisión de Seguimiento formada por un máximo de tres representantes de cada una de las partes que se podrán reunir una o más veces al año para programar actividades y efectuar el balance de las mismas. Los encuentros se realizarán, alternativamente, en Galicia y Cataluña.

Quinta
Las partes acuerdan que en caso de litigio, discrepancia o reclamación que resulte de la ejecución o interpretación del presente Convenio, se resolverán en primera instancia a través de un árbitro de equidad.

Sexta
La duración de este Acuerdo es indefinida y entrará en vigor a partir de la fecha de la firma. Su rescisión por alguna de las partes se efectuará por escrito y con una antelación mínima de tres meses. En cualquier caso, se deberá garantir la finalización de las actividades en curso.

Y en prueba de conformidad, las dos partes firman el presente Acuerdo, en la fecha del encabezamiento.

 

Jordi Vaquer i Fanés 

Xulio Ríos

 

 

Convenio de colaboración entre a EGAP e o IGADI, para o desenvolvemento de actividades de formación, divulgación e investigación

Convenio de colaboración entre a EGAP e o IGADI, para o desenvolvemento de actividades de formación, divulgación e investigación

En Santiago de Compostela, a 4 de Febreiro de 2011.

REUNIDOS

Dunha parte o Sr. D. Pablo Figueroa Dorrego, Director da Escola Galega de Administración Pública (en adiante EGAP), nomeado polo Decreto 213/2009, do 23 de abril (DOG nº 79 do 24 de abril), actuando en nome e representación da EGAP, en virtude das facultades que lle confire o artigo 9º da Lei 4/1987, do 27 de maio, de creación da EGAP, modificada pola Lei 10/1989, do 10 de xullo;

Doutra, o Sr. D. Xulio Ríos Paredes, na súa condición de director da asociación “Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional” (IGADI) e intervindo neste acto por conta e representación daquela entidade, segundo se acredita por medio da certificación expedida o 3 de febreiro de dous mil once por Roberto Mansilla Blanco, secretario da devandita Asociación, e consonte coas facultades e funcións que lle atribúen os artigos 23 e afíns dos seus Estatutos.

Teñen, segundo interveñen, a capacidade legal necesaria para formalizar o presenteConvenio de Colaboración, e  

EXPOÑEN

PRIMEIRO.- Que a EGAP é un organismo autónomo de carácter administrativo e unha entidade de dereito público con personalidade xurídica propia, que actúa con plena autonomía  funcional para o cumprimento dos seus fins.

SEGUNDO. - Que a Lei 4/1987, de 27 de maio, pola que se crea a EGAP, menciona entre os fins da Escola a formación, o perfeccionamento, a investigación, a documentación, o estudio e a realización de traballos de divulgación no campo da administración pública, promovendo á súa máxima difusión.

TERCEIRO.-  Que a asociación “Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional” (IGADI) é unha entidade sen ánimo de lucro que ten por obxecto, entre outros, reflexionar sobre os problemas internacionais e a proxección de Galicia no exterior, promovendo iniciativas de formación relacionadas con esa dupla preocupación.

CUARTO.- Que ambas as dúas partes consideran de mutuo interese para o cumprimento das súas respectivas funcións establecer fórmulas de colaboración no ámbito formativo, divulgador e investigador a través do presente Convenio.

En virtude do exposto e recoñecéndose ambas dúas partes na representación que ostentan capacidade suficente, acordan asinar un convenio de colaboración de acordo coas seguintes

CLÁUSULAS

PRIMEIRA.- Obxecto.

O obxecto deste convenio entre a EGAP e o IGADI, é a colaboración e o desenvolvemento conxunto de actividades de carácter formativo, divulgador e investigador en materias da competencia das institucións asinantes do mesmo; actuando de forma máis eficaz e eficiente na utilización dos medios humanos, materiais e organizacionais de cada unha delas, para un mellor cumprimento dos fins de ambas dúas partes, en beneficio da cidadanía e da sociedade galega.

SEGUNDA.-  Actuacións.

A EGAP e o IGADI, en virtude do disposto neste convenio, podrán colaborar en actividades relacionadas coa realización de formación, divulgación e investigación no ámbito das súas competencias.

As modalidades de colaboración poderán consistir en:

  1. Realización conxunta de cursos, xornadas, seminarios e outras actividades de divulgación.
     
  2. Edición conxunta de libros, outras publicacións e documentos de traballo. Ambas as dúas instituciones comprométense a remitir un exemplar das súas publicacións periódicas á Biblioteca da outra, para a súa difusión.
     
  3. Promover a actividade investigadora de ambas as dúas institucións mediante proxectos de investigación conxuntos.
     
  4. Cantas outras sexan consideradas de interese común, dentro da competencia e disponibilidade das partes, en relación á actividade obxeto deste Convenio.

TERCEIRA.- Establecemento dunha Comisión Mixta de Seguimento.

Para o bo desenvolvemento das actividades obxecto do Convenio establecerase unha Comisión Mixta, de composición paritaria, integrada por representantes de cada unha das institucións á que corresponderá a concreción, seguimento, interpretación e avaliación das accións derivadas do presente convenio.

Nesta comisión actuarán como representantes por parte da EGAP, o seu Secretario Xeral e un Xefe o Xefa de Servizo da mesma que designe o seu Director, ou persoas en quen deleguen; e por parte do IGADI, o seu Director e Secretario, ou persoas en quen deleguen.

Serán funcións desta Comisión de seguimento:

  1. Velar polo cumprimento do convenio.
  2. Concretar, seguer, interpretar e avaliar as accións derivadas do presente convenio.
  3. Adoptar ou propoñer as medidas necesarias para garantir o exercicio coordinado das competencias de cada unha das partes.
  4. Resolver os problemas de interpretación que poidan xurdir.
  5. En xeral, as que o artigo 6.3 da Lei 30/1992, do 26 de novembro, de réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo común, lle atribúe o órgano de vixilancia e control.

CUARTA.- Orzamento.

A sinatura deste convenio non implica, por parte da EGAP, compromiso de gasto con cargo ás partidas orzamentarias do estado de gastos do orzamentos xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o ano 2011.

QUINTA.- Inexistencia de relación laboral.

A subscrición do presente convenio non implicará relación laboral, contractual ou de calquera outro tipo entre os profesionais que realicen as actividades obxecto deste convenio e a EGAP.

SEXTA.- Dereitos de uso e propiedade industrial e intelectual.

Os dereitos de propiedade intelectual e industrial sobre a totalidade das creacións resultado deste convenio, son titularidade conxunta da EGAP e do IGADI.

As partes necesitan a autorización expresa daoutra para proceder a edición, representación, gravación e reproducción audiovisual, informática, ou por calquera outro medio, formato o soporte, do resultado e dos materias fruto do desenvolvemento do proxecto.

SÉTIMA.- Modificación, Denuncia e Resolución do Convenio.

As partes poderán modificar ou resolver o presente convenio en calquera momento por mutuo acordo. Así mesmo, poderán denunciar o presente convenio en calquera momento por vontade expresa de calquera das partes cun preaviso de quince días naturais.

O incumprimento de calquera das obrigas contraídas no presente convenio por unha das partes facultará á outra para resolver o mesmo, cos efectos que legalmente procedan.

OITAVA.- Réxime xurídico e resolución de conflitos.

Este convenio ten natureza administrativa e rexerase pola Lei 30/92, do 26 de novembro, de réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo común, pola lexislación en materia de contratos das administracións públicas polas demais normas de dereito administrativo e, no seu defecto polas normas de dereito privado.

De conformidade co establecido no artigo 8.3 da Lei 30/92, de 26 de novembro, de Réxime xurídico das Administracións Públicas e do procedemento administrativo común, as cuestións litixiosas que poidan xurdir na interpretación e cumprimento do presente convenio de colaboración, serán de coñecemento e competencia da Orde xurisdiccional do contencioso-administrativo.

NOVENA.- Vixencia

O presente convenio estenderá a súa vixencia dende a data da sinatura por tódalas partes ata o 31 de decembro do 2011, prorrogándose de forma expresa por anualidades naturais, salvo denuncia de calquera das partes antes do seu termo, ou do termo de cada unha das prórrogas.

Este acordo de colaboración obriga ao cumprimento do expresamente pactado, someténdose tódalas partes ao acordado en tódalas estipulacións, e como proba de conformidade subscríbese, por duplicado exemplar, no lugar e data arriba indicados.

 

Pola Escola Galega de 
Administración Pública,

Polo IGADI,

D. Pablo Figueroa Dorrego.

D. Xulio Ríos Paredes.

 

 

Convenio de colaboración entre a Universidade de Vigo e o Igadi para o recoñecemento de créditos de libre configuración

Convenio de colaboración entre a Universidade de Vigo e o IGADI para o recoñecemento de créditos de libre configuración

Vigo, 19 de abril de 2002.

Dunha parte, o rector da Universidade de Vigo, Domingo Docampo Amoedo, nomeado segundo o Decreto núm. 169/1998, do 5 de xuño, publicado no Diario Oficial de Galicia (DOG) nº 113 do 15 de xuño de 1998.
Doutra Xulio Ríos Paredes, director do Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (IGADI).

Ámbalas dúas partes teñen plena capacidade para levar adiante o presente Convenio de Colaboración e

MANIFESTAN

PRIMEIRO:

A Universidade de Vigo leva organizado anualmente, dentro da súa política de extensión cultural, diversas actividades a nivel xeral, que complementan e enriquecen a súa oferta académica.

SEGUNDO:

Ámbalas dúas institucións son conscientes da importancia e necesidade das actividades científico-culturais no marco da formación universitaria.

TERCEIRO:

En consecuencia e por todo isto, acordan asina-lo presente Convenio de Colaboración para o recoñecemento de créditos de libre configuración, segundo as disposicións que a Universidade de Vigo teña establecidas e de acordo coas seguintes

CLÁUSULAS

PRIMEIRA:

O Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (en adiante IGADI), comprométese a comunicar ó Vicerrectorado de Organización Académica a relación de cursos, contidos e créditos. Os cursos serán validados por créditos consonte o establecido na Normativa de Libre Elección, da Universidade de Vigo, aprobada pola Xunta de Goberno na súa sesión de 10 de febreiro de 2000 e modificada o día 2 de outubro de 2001.

SEGUNDA:

A Universidade de Vigo comprométese a outorga-los créditos de libre configuración que lle correspondan sempre que cumpran as normas que a Universidade ten establecidas na materia. Recoñecerase un crédito por cada trinta horas de prácticas realizadas no IGADI, con sometemento ó núm. máximo de créditos de libre elección contemplado no Plan de Estudios.

Para estes efectos, a Universidade de Vigo, á vista da proposta realizada polo IGADI, dictará a resolución correspondente indicando as condicións de recoñecemento.

TERCEIRA:

En toda a publicidade e difusión dos cursos farase constar o seu recoñecemento como créditos de libre elección xunto co número de créditos recoñecidos.

CUARTA:

Noméase unha Comisión mixta de seguimento e control, constituída por un membro de cada unha das partes, co fin de instrumentaliza-lo traballo obxecto do presente Convenio de Colaboración.

QUINTA:

Este convenio entrará en vigor a partir da data da súa sinatura, tendo vixencia ata o 24 de setembro de 2002, renovándose automáticamente por curso académico se ningunha das partes o denuncia expresamente con alomenos dous meses de antelación á finalización do anterior convenio.

SEXTA:

O presente Convenio de colaboración ten natureza administrativa. As dúbidas e controversias que se presenten na súa interpretación e execución, en caso de discrepancia, serán resoltas por unha Comisión Mixta integrada por membros das dúas institucións firmantes deste Convenio.

E, en proba de conformidade cos termos do Convenio, as partes comparecentes o asinan por duplicado no lugar e data expresados ó comezo.

 

 

Pola Universidade de Vigo, 
Domingo Docampo Amoedo.
Polo IGADI,
Xulio Ríos Paredes.

 

Convenio de colaboración entre a Xunta de Galicia e o Igadi para o intercambio de información sobre o diagnóstico e prospección exterior

Convenio de colaboración entre a Xunta de Galicia e o IGADI para o intercambio de información sobre o diagnóstico e prospección exterior

En Santiago de Compostela, a 19 de outubro de 1999.

COMPARECEN

Dunha banda, Jesús María Gamallo Aller, na súa calidade de secretario xeral para as Relacións coa Unión Europea e Acción Exterior, que intervén neste acto por conta e representación da Xunta de Galicia, mediante delegación expresa para a correspondente sinatura otorgada polo conselleiro da Presidencia e Administración Pública, ó abeiro do establecido nos artigos 34 e concordantes da Lei 1/1983, do 22 de febreiro, reguladora da Xunta e o seu Presidente, integrados co artigo 16 da Lei 30/1992, de 26 de novembro, de Réxime Xurídico das Administracións Públicas e do Procedemento Administrativo Común, e demais normativas de aplicación.

Doutra, Xulio Ríos Paredes, na súa calidade de director da asociación "Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional" (IGADI) e intervindo neste acto por conta e representación daquela entidade, segundo se acredita por medio da certificación expedida o vinteséis de abril de mil novecentos noventa e nove por Antonio Araúxo Quintas, secretario da devandita Asociación, e consonte coas facultades e funcións que lle atribúen os artigos 12 e afíns dos seus Estatutos, dos que se aporta copia dilixenciada polo secretario do Concello de Nigrán (Pontevedra).

E, en consecuencia, recoñecéndose mutuamente ámbalas dúas partes intervintes plena lexitimación, capacidade e representación para acorda-lo que ás súas respectivas mandantes lles resulte de interese para o axustado desenvolvemento das súas competencias e funcións,

EXPOÑEN

Que a Xunta de Galicia ten amosada unha relevante sensibilidade polos temas internacionais en canto atinxan a Galicia, como ficou nidiamente plasmado por medio da creación da Secretaría Xeral de Relacións coa Unión Europea e Acción Exterior, dependente funcionalmente e de xeito directo da súa propia Presidencia, nos termos especificados polo Decreto 4/1997, de 9 de xaneiro, que ademais lle asigna a xestión das materias sustantivas de rigor.

Que a asociación "Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional", en adiante IGADI, é unha entidade civil sen ánimo de lucro e de carácter cultural, investigador e divulgativo, constituída ó abeiro da Lei de Asociacións do 24 de decembro de 1964, inscrita no rexistro nacional do Ministerio do Interior co número 105.600, así coma no censo de asociacións e entidades culturais de Galicia co código de identificación B-02-63/PO-403, libro 1, folio 151, expediente 1.808, e no rexistro galego de organizacións non gobernamentais de axuda ó desenvolvemento co código SGPA 96/13-ONGD-44, tendo entre as súas finalidades afondar no estudo dos problemas internacionais, cooperar con outros organismos e entidades para a realización de similares fins e organizar un fondo bibliográfico e documental relativo a materias de orde internacional.

Que habida conta da complementariedade de intereses nos eidos da análise, avaliación e prospección internacionais, os conveniantes poden colaborar no intercambio de información e acceso a fontes e documentos, así como na realización de actividades formativas, de divulgación e estudio dos problemas internacionais, buscando a maior difusión e a integración de sinerxias, estimulando ademais na sociedade civil galega a atención pola problemática internacional, dada a escasa iniciativa existente nesta materia.

E por todo o exposto, considerando a sintonía de obxectivos e a complementariedade dos mecanismos concorrentes para a súa consecución, ámbalas dúas partes intervintes coinciden en instrumenta-lo seu acordo de vontades no presente convenio de colaboración, de conformidade coas seguintes

ESTIPULACIÓNS

Primeira

A) O IGADI permitirá o acceso do persoal da Secretaría Xeral de Relacións coa Unión Europea e Acción Exterior da Xunta de Galicia ós seus fondos bibliográficos, bases de datos, arquivos documentais e informes confeccionados durante o período de vixencia do presente convenio e ó emprego da información recadada para o desenvolvemento das tarefas administrativas e de representación que lle son propias. O acceso descrito poderá materializarse nas propias dependencias do Instituto ou por medio de calquera medio telemático disponible.

B) Ó efecto de posibilitar unha áxil xestión dos mecanismos de consulta, o IGADI designará a unha persoa responsable das xestións coa Secretaría Xeral. Asemade, esta poderá encomendarlle a realización de resumes e/ou informes que compendien os recursos de que dispoña o Instituto, nos termos e prazos que fosen máis axeitados para o bo uso dos mesmos.

Segunda

A Secretaría Xeral para as Relacións coa Unión Europea e Acción Exterior poderá recabar do IGADI informes técnicos específicos sobre aspectos concretos relativos a institucións e organismos internacionais, sempre e cando fosen precisos para o desenvolvemento das súas tarefas.

Terceira

A Xunta de Galicia, a través da súa Secretaría Xeral para as Relacións coa Unión Europea e Acción Exterior, compensará ó IGADI cun total de ............. de pesetas, financiados con cargo á aplicación presupostaria 04.05.111E.480.1 (código de proxecto 04.99.407), logo da certificación expedida pola Secretaría Xeral do satisfactorio acceso á información especificada nas anteriores estipulacións. Non obstante, poderán efectuarse pagamentos parciais acumulativos ata un máximo do oitenta por cento do importe global da compensación a medida que o Instituto facilite os anteditos resumes e/ou informes, xustificando os gastos nos que incurra por medio de certificación do seu Secretario.

Cuarta

O presente convenio expirará o 20 de decembro de 1999, sen perxuízo da posibilidade de estende-la colaboración por medio de novo instrumento convencional logo de avaliada a experiencia posta en marcha.

Quinta

As lagoas ou diverxencias que puideran apreciarse na aplicación do presente convenio integraranse, interpretaranse e resolveranse motivadamente pola Administración concertante, e contra as súas resolucións caberá interpoñe-los oportunos recursos administrativos e xurisdiccionais na orde contencioso-administrativa, ou calquera outros recursos e accións que en Dereito procedan.

E en proba da plena e voluntaria conformidade dos intervintes coas estipulacións enriba consignadas, ámbolos dous asinan e rubrican o presente instrumento convencional, por triplicado exemplar, no lugar e data do seu encabezamento.

Convenio de colaboración entre o Concello de Baiona e o Igadi para a creación dun Foro Iberoamericano

Convenio de colaboración entre o Concello de Baiona e o IGADI para a creación dun Foro Iberoamericano

Ano tras ano, Baiona renova os seus vencellos co mundo latinoamericano impulsando diferentes iniciativas e conmemoracións que constitúen en Galicia unha referencia obrigada e de primeira magnitude que cómpre preservar e desenvolver adecuadamente.

Mirando de fronte o seu pasado, Baiona non esquece nin ignora aquela circunstancia e ese imaxinario determina a existencia dunha longa mirada cara ó exterior, sempre presente na vida local en diferentes ámbitos, ben sexan institucionais, culturais, deportivos, asociativos, ou individuais.

Conscientes do protagonismo histórico local no establecemento de contactos entre o vello Occidente europeo e o que se deu en chamar "Novo Mundo", Baiona aspira, lexítimamente, a cultivar e actualizar a mutua percepción de ambas as dúas realidades.

Establecido en Baiona dende a súa fundación en 1991, o IGADI desenvolve como una das liñas prioritarias da súa actividade a atención á problemática iberoamericana.

Compartindo unha idéntica preocupación pola necesidade de crear espacios xenuinos para a reflexión e o intercambio a todos os niveis entre as comunidades ibérica e americana, e apostando polo fomento do mutuo coñecemento, a cooperación e a solidariedade.

Reunidos na vila erizana, no día da data, dunha banda, Emilio Iglesias Álvarez, alcalde-presidente do Concello de Baiona, e doutra, Xulio Ríos Paredes, director do IGADI, de común acordo prestan o seu consentimento para a sinatura do presente Convenio de colaboración que se desenvolverá de conformidade co establecido nas seguintes

CLÁUSULAS

Primeira

O presente Convenio ten por obxecto sentar as bases para a constitución e funcionamento dun Foro Iberoamericano que impulse e vertebre actuacións permanentes que contribúan ó fomento do intercambio e ó entendemento no espacio iberoamericano.

Segunda

Entre os proxectos concretos que deberá abordar o Foro Iberoamericano figuran:

  • A creación dunha Biblioteca, unha Hemeroteca e un Centro de Documentación especializados en temas iberoamericanos.
  • A organización dun Seminario Permanente de Actualidade Iberoamericana.
  • A realización anual dun Curso de verán sobre algunha temática iberoamericana.
  • A organización de eventos diversos: exposicións, recitais, feiras, encontros culturais, xornadas de teatro, mostras de artes plásticas, festivais de cine, etcétera, co mesmo denominador común de proxectar a realidade iberoamericana.

Terceira

O Concello de Baiona amosa a mellor das súas disposicións para facilitar o apoio loxístico preciso para a digna realización deste proxecto.

Cuarta

Tanto o Concello de Baiona como o IGADI comprometense a facilitar e procurar os apoios institucionais e económicos necesarios para a efectiva materialización desta iniciativa.

Quinta

As entidades asinantes manifestan igualmente a súa vontade de recabar o máis amplo consenso e compromiso da sociedade local para desenvolver este proxecto.

Sexta

Para levar a cabo o seguimento do presente Convenio, cada unha das partes designará a unha persoa que actuará como coordinador-responsable.

Séptima

A entrada en vigor de todos os compromisos contemplados no presente Convenio será inmediata.

Oitava

A vixencia do convenio é indefinida. A súa resolución por calquera das partes deberá ser comunicada ó menos con tres meses de antelación.

E, en proba de conformidade asinamos o presente, por duplicado exemplar, en Baiona, o día vinteún do mes de outubro de 1999.

 

O alcalde-presidente do Concello de Baiona

Emilio Iglesias Álvarez
 

O director do IGADI,

Xulio Ríos Paredes

 

Convenio marco da Universidade de Santiago de Compostela co Igadi para a realización de prácticas que se recoñezan como créditos nos currículos dos alumnos/as

Texto do convenio marco entre a USG e o Igadi asinado en Santiago de Compostela o 30 de xullo de 1998.

Convenio marco da USC co IGADI para a realización de prácticas que se recoñezan como créditos nos currículos dos alumnos/as

REÚNENSE

Dunha parte, o rector F. Darío Villanueva Prieto, en representación da Universidade de Santiago de Compostela (USC).

Da outra, Xulio Ríos Paredes, director do Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (IGADI).

Ámbalas dúas partes recoñécense con capacidade legal suficiente para otorga-lo presente convenio e, para os efectos,

MANIFESTAN

1. Que a USC, como prestadora do servicio público de educación superior, realiza actividades de docencia, investigación e desenvolvemento científico e técnico.

2. Que por iso, ten a vontade de potencia-la realización de actividades de formación, especialización e prácticas no ámbito da análise, documentación e investigación internacional; xestión do Centro de Información e Documentación Internacional Contemporánea, coa finalidade de contribuír a unha mellor e máis completa formación e cualificación do estudiantado.

3. Que o IGADI ten interese en colaborar no sistema de formación práctica do alumnado da USC.

De acordo co anterior, a USC e o IGADI acordan asinar un convenio de colaboración, de conformidade coas seguintes

CLÁUSULAS

1. Obxecto do convenio

O presente convenio ten por obxecto establece-la colaboración entre as partes de cara a unha adecuada programación, desenvolvemento e verificación de prácticas tuteladas do alumnado da Facultade de Ciencias Políticas e Sociais nas dependencias do IGADI, Avenida Joselín 7, portal 3-4ºB, 36300-Baiona (Pontevedra).

2. Obxecto das prácticas

O obxecto das prácticas que se van a realizar será establecer una relación efectiva entre ámbalas dúas partes co fin de que o alumnado da Facultade de Ciencias Políticas e Sociais poida realizar prácticas de:

  • Análise, documentación e investigación internacional.
  • Xestión do centro de Información e Documentación Internacional Contemporánea.

En especial:

  • Elaboración, consulta e xestión de boletíns.
  • Mantemento de bases de datos.
  • Tarefas de hemeroteca.
  • Colaboración en publicacións.

E desta maneira, complementa-los seus estudios.

3. Número de prazas

O IGADI acollerá dous alumnos/as da Facultade de Ciencias Políticas e Sociais da Universidade de Santiago de Compostela en calidade de estadía de prácticas, de acordo coas convocatorias que faga a USC.

4. Período de realización das prácticas

As prácticas que son obxecto deste convenio realizaranse nas seguintes datas:

Data de inicio: 1 de setembro de 1998.

Data de finalización: 31 de xaneiro de 1999.

5. Número de horas e créditos que se recoñecerán

As prácticas que realicen os alumnos/as constarán dun mínimo de 320 horas e un máximo de 500.

Computarase un crédito por cada trinta horas de prácticas realizadas ó abeiro deste convenio, sen poder supera-los límites que, para estes efectos, establecen os planos de estudio.

Así, estas prácticas serán imputables como 8 créditos de libre configuración.

6. Titores/as responsables e órgano universitario responsable

A comisión de seguimento nomeará, para cada un dos períodos e prazos das prácticas que se convoquen, as persoas, por parte da USC e do IGADI, que actuarán como coordinadores-responsables.

Por parte da USC: Andrés Cernadas Ramos.

Por parte do centro: Xulio Ríos Paredes.

7. Selección dos alumnos/as

A USC seleccionará os alumnos/as da Facultade de Ciencias Políticas e Sociais que van realiza-las prácticas consonte unha convocatoria que respectará os principios de publicidade, igualdade, obxectividade e mérito.

8. Memoria das prácticas

Ó remate de cada período de prácticas cada un dos alumnos/as deberá realizar unha memoria final sobre o traballo realizado.

9. Procedemento de avaliación

A avaliación das prácticas realizaraa a USC a través do titor/a, á vista da devandita memoria e do informe do titor/a de prácticas do IGADI.

Soamente poderán ser avaliadas favorablemente se a ausencia non excede do 15% das horas programadas. (Se se estima pertinente, poderánse estipular, ademáis da memoria, outros elementos de avaliación que deberán explicitarse no convenio).

10 Certificación do IGADI

Se a avaliación da memoria é positiva e o informe de actuación favorable, o IGADI emitiralle a cada aun dos alumnos/as que participaran con regularidade nas prácticas unha certificación na que debe consta-lo tempo de colaboración e as actividades, traballos de investigación ou avalición, etc, realizados.

A certificación deberá especificar que, para os efectos académicos, queda supeditada á avaliación que das prácticas realice a USC.

11. Relación co IGADI

O feito de que o alumnado realice prácticas no IGADI non supoñerá ningún tipo de relación laboral con el nin determinará a existencia de ningunha responsabilidade pola súa parte.

Aqueles que teñan menos de vinteoito anos seguen baixo a protección do seguro escolar.

12. Obrigas da USC

A USC non achegará financiamento adicional polo feito de asinar este convenio. De se-lo caso, deberá figurar expresamente que créditos se destinarán ó seu cumprimento.

13. Comisión mixta de seguimento

Para o seguimento do convenio esteblecerase unha comisión mixta na que participarán, pola USC, o decano da Facultade de Ciencias Políticas ou o director do Departamento responsable, e dous profesores universitarios máis; e por parte do IGADI as dúas persoas que este designe.

Esta comisión mixta comprométese a cumpri-los obxectivos que xustifican o asinamento deste convenio, cumprindo de modo específico as seguintes funcións:

  • Formula-las propostas sobre o número de prazas de cada convocatoria para a realización de prácticas formativas correspondentes a cada curso académico, de acordo cos criterios e normas que se han de establecer oportunamente.
  • Propoñer ó rector o nomeamento tanto do titor/a responsable no IGADI, como por parte da Universidade, para cada un dos prazos ou períodos nos que se convoquen as prácticas.
  • Establece-los criterios de avaliación e control das prácticas tuteladas.
  • Interpretar e aplicar, con carácter xeral, as estipulacións deste convenio, así como controla-lo seu cumprimento e a se resolve-los conflictos entre as partes.
  • Propoñer adendas ou modificacións a este convenio para que sexan aprobadas polos órganos competentes.

14. Normas de aplicación

A este convenio seralle de aplicación a seguinte lexislación:

  1. Real decreto 1497/1981, do 19 de xuño, sobre programas de cooperación educativa, modificado polo Real decreto 1845/1994, do 9 de setembro, que o actualiza.
  2. Real decreto 1497/1987, do 27 de novembro, sobre directrices xerais comúns dos planos de estudio dos títulos de carácter oficial e validez en todo o territorio nacional, modificado polo Real decreto 1267/1994, do 10 de xuño.
  3. Normativa de xestión académica aprobada pola Xunta de Goberno do 3 de xuño de 1996 (modificada por Xunta de Goberno do 13 de xuño de 1997 e 18 de febreiro de 1998).
  4. Resolución rectoral do 2 de decembro pola que se aproba o plano de estudios da Licenciatura en Ciencias Políticas e da Administración.

15. Entrada en vigor e vixencia do convenio

Este convenio entrará en vigor ó día seguinte do seu asinamento e estará vixente ata o remate do curso académico correspondente. Prorrogarase automáticamente por cursos académicos sucesivos se ningunha das partes o denuncia de xeito expreso avisando con tres meses de antelación.

En calquera caso, o convenio non poderá rescindirse no caso de que haxa alumnos/as seleccionados para realizar un período de prácticas, namentres non rematen estas.

Disposición transitoria

Mentres non se realice unha convocatoria única para tódalas titulacións na USC, facúltase á Comisión Mixta para face-las convocatorias que considere oportunas derivadas deste convenio.

 

En proba da conformidade, as dúas partes asinan este convenio no lugar e data que se indican máis abaixo.

Santiago de Compostela, 30 de xullo de 1998.

 

 

O rector da USC, O director do IGADI,
F. Darío Villanueva Prieto Xulio Ríos Paredes

 

 

Convenio tipo de colaboración entre un concello e o IGADI

Convenio de colaboración asinado polo Concello de __________ e o Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional

Conscientes da crecente importancia dos problemas internacionais na sociedade contemporánea.

Apostando pola necesidade de crear espacios xenuinos para comprender desde aquí, cunha visión propia, canto acontece no mundo actual e especialmente todo aquelo que máis directamente pode afectar ó futuro de Galicia e dos galegos.

Convencidos de que unha misión destas características debe ser afrontada en Galicia desde a acción conxunta da iniciativa pública e privada ata configurar unha tupida malla cooperativa xeradora de beneficios para o conxunto da sociedade.

Sabedores da imperiosa necesidade de dotarse de entidades independentes, emanadas da sociedade civil, que aporten a súa contribución para asentar en bases rigorosas, ben no plano da investigación, da información ou da cooperación, as políticas de solidariedade internacional impulsadas polas propias entidades locais.

Decididos a proxectar a realidade galega no contexto internacional.

Reunidos en _____________, no día da data, dunha banda ______________________, alcalde-presidente do Concello de _____________, e doutra, Xulio Ríos Paredes, presidente do IGADI, de común acordo prestan conformidade á asinatura do presente Convenio de colaboración que se desenvolverá de conformidade co establecido nas seguintes

CLÁUSULAS
Primeira

O Convenio ten por obxecto contribuir a garantir e perfeccionar o funcionamento do Centro de Información e Documentación Internacional Contemporánea, organismo dependente do IGADI co perfil e características definidas no Anexo I deste Convenio.

Segunda

O IGADI adquire os seguintes compromisos:

  • Informar puntualmente ó Concello das actividades programadas.
  • Remitir exemplares dos dossiers de actualidade que elabore.
  • Remitir o Boletín de Sumarios ó Concello, Biblioteca Municipal, Casa da Cultura e centros educativos de ensino medio e/ou superior ubicados no termo municipal.
  • Poñer os seus fondos a disposición do Concello e en especial das comunidades educativa, cultural, empresarial e asociativa establecidas no termo municipal.
  • Atender as solicitudes de información formuladas pola Corporación Municipal.
  • Incluír o nome do Concello entre as súas entidades colaboradoras.
Terceira

O Concello de ___________________ comprométese a aboar a cantidade anual de 50.000 pta (cincuenta mil) que se fará efectiva no primeiro trimestre de cada ano mediante transferencia á conta número 2080.0015.79.0040014109 da sucursal de Caixavigo en Baiona (Pontevedra).

Cuarta

O IGADI comprométese a aportar antes do 15 de novembro de cada ano xustificantes do gasto realizado e por un importe mínimo da cantidade transferida polo Concello de ___________________.

Quinta

A vixencia do presente Convenio abarca o exercicio de 199__. De común acordo poderá ser renovado nos anos seguintes.

Sexta

A publicidade de todas as actividades farase en galego.

Séptima

A entrada en vigor de todos os compromisos contemplados no presente Convenio será inmediata.

E en proba de conformidade asinamos o presente en __________, a ____ de _________ de ______.

 

________________________________

Alcalde-presidente do
Concello de _____________

________________________________

Xulio Ríos Paredes, 
Director do IGADI

 

 

 

Protocolo de Colaboración Comunicación - Igadi

Protocolo de Colaboración Comunicación - Igadi

Protocolo de colaboración entre a Secretaría Xeral de Comunicación da Xunta de Galicia e o Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional

En Santiago de Compostela, na sede da Secretaría Xeral de Comunicación a 23 de febreiro de 2006.

Dunha parte Fernando Salgado García na súa calidade de secretario xeral de Comunicación, actuando en nome e representación da Xunta de Galicia, en virtude das facultades delegadas conferidas pola Orde da Consellería da Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza do 27 de setembro de 2005, publicada no Diario Oficial de Galicia número 191 do día 4 de outubro.

E doutra banda Xúlio Ríos Paredes, director do Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional –dende agora, IGADI–, con domicilio na Avenida Joselín, 7, Portal 3 4ºB-D, 36300-Baiona, institución incorporada ao Rexistro Central de Asociacións co nº 2004/007499-1.

Ámbolos dous comparecentes recoñécense reciprocamente capacidade e representación suficiente para o outorgamento do presente Protocolo de Colaboración e,

EXPOÑEN

Primeiro

O Decreto 231/2005 do 11 de agosto determina os centros directivos dependentes da Presidencia da Xunta de Galicia, entre os que figura a Secretaría Xeral de Comunicación.

Así, este órgano é o encargado da xestión das competencias da Xunta de Galicia en materia de medios de comunicación social, así como o exercicio das recollidas nos artigos 34 e no artigo 27 número 31, no que se refire á publicidade, ámbolos dous do Estatuto de Autonomía de Galicia.

Segundo

Que o IGADI ten entre os seus obxectivos afondar no estudo dos problemas internacionais, cooperar con outros organismos e institucións para a realización de fins similares mediante a organización de actividades de sensibilización e información pública.

Terceiro

Que a Secretaría Xeral de Comunicación no ámbito das súas competencias está interesada en colaborar co IGADI no seu labor de difusión social, a través de Conferencias, Xornadas e outras actividades.

Dende este interese compartido, conveñen en establecer un Protocolo de Colaboración con arreglo ás seguintes:

CLÁUSULAS

Primeira

O obxecto do presente protocolo é establecer as liñas de traballo entre a Secretaría Xeral de Comunicación –a través do Club Internacional de Prensa de Galicia– e o Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional, IGADI.

Segunda

A Secretaría Xeral de Comunicación considera manifesta a súa intención de colaborar na organización de Conferencias, Foros, Xornadas e outras actividades, entre o IGADI e o CIP.

Terceira

Que ámbolos organismos, IGADI e CIP, poderán levar a cabo a organización de Xornadas, Foros, Obradoiros, Cursos ou Cursiños, sen prexuízo da implicación doutras institucións ou entidades tanto de carácter público coma privado.

Cuarta

Que é intención da Secretaría Xeral de Comunicación contribuír economicamente na realización das actividades que se planeen, en función das necesidades que estas presenten puntualmente en cada unha delas.

Quinta

Este protocolo entrará en vigor ao día seguinte da súa sinatura e rematará o vindeiro 31 de decembro.

Sexta

Coa finalidade de avanzar no cumprimento deste protocolo, crearase unha comisión mixta de seguimento, de composición paritaria, que coordinará o seu desenvolvemento e resolverá as dúbidas que suscite a súa interpretación.

E, en proba de conformidade cos termos do protocolo, as partes comparecentes o asinan, por triplicado exemplar no lugar e data indicado no encabezamento.

 

 

Pola Secretaría Xeral de Comunicación, Polo IGADI,
Fernando Salgado García. Xulio Ríos Paredes.

 

 

Protocolo de colaboração entre o CENMIN e o Igadi para o intercâmbio de informação

Protocolo de colaboração entre o CENMIN e o IGADI para o intercâmbio de informação

Em Baiona, no dia 16 de Janeiro de 2003.

REUNIDOS

Por um lado, João Casqueira Cardoso, na sua qualidade de Secretário do “Centro de Estudos das Minorias” (CENMIN), que intervem neste acto por conta e representação da Fundação Fernando Pessoa, mediante delegação expressa para a correspondente assinatura outorgada pelo Ex.mo Senhor Reitor da Universidade Fernando Pessoa.

De outro lado, Xulio Ríos Paredes, na sua qualidade de director da associação "Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional" (IGADI) e intervindo neste acto por conta e representação daquela entidade.

Ambas as partes reconhecem entre si capacidade jurídica suficiente e poder para obrigar-se neste Protocolo e, a tal efeito

AFIRMAM

Que ambas as entidades consideram de interesse comum promover a cooperação para o desenvolvimento científico e tecnológico da Euroregião Galiza-Norte de Portugal procurando uma aplicação prática do conhecimento em proveito da nossa sociedade.

Que é o desejo de ambas as Instituições a assinatura de um protocolo específico de colaboração que regule as suas relações de investigação.

Por isto, ambas as partes acordam subscrever o presente Protocolo de Colaboração, de acordo com as seguintes

CLÁUSULAS

PRIMEIRA

O objecto do presente convénio consiste em regular a colaboração científica entre o CENMIN da Universidade Fernando Pessoa e o IGADI.

SEGUNDA

Os investigadores do CENMIN e os estudantes do Curso de Mestrado em Relações Internacionais da Universidade Fernando Pessoa poderão, através do CENMIN, ter acesso ao fundo de documentação do IGADI, pagando uma quota individual reduzida de cinquenta por cento do tarifário normal.

TERCEIRA

Os investigadores do CENMIN e os estudantes do Curso de Mestrado em Relações Internacionais da Universidade Fernando Pessoa deverão, para ter acesso ao fundo de documentação do IGADI, realizar uma pré-marcação junto do IGADI com, pelo menos, três dias de antecedência.

QUARTA

Os investigadores do CENMIN e os estudantes do Curso de Mestrado em Relações Internacionais da Universidade Fernando Pessoa deverão, se forem solicitados pelo IGADI e na medida do possível, colaborar de boa fé nas actividades de investigação do IGADI.

QUINTA

A celebração deste protocolo não supõe nenhum gasto para nenhuma das partes assinantes.

SEXTA

O presente protocolo começará a produzir os seus efeitos a partir da data da sua assinatura, e terá uma duração de quatro anos, podendo ser renovado tacitamente se não se manifestarem contra nenhuma das partes.

OITAVA

No caso em que qualquer uma das partes decida rescindir o presente protocolo, deverá anunciá-lo à outra com, pelo menos, três meses de antecedência.

NONA

O incumprimento de qualquer das obrigações contraídas pelo presente protocolo por uma das partes facultará à outra o direito de rescindir o mesmo, sendo automaticamente anulados todos os direitos correspondentes.

DÉCIMA

As partes poderão denunciar ou modificar o presente documento em qualquer momento e de mútuo acordo.

 

E por ser conforme com a vontade das suas partes, assina-se o presente protocolo em duplo exemplar no lugar e na data indicados no início.

 

Pelo CENMIN, 
João Casqueira Cardoso.
Pelo IGADI, 
Xulio Ríos Paredes.

 

 

Protocolo de parceria entre o Observatório da China e o Igadi

Protocolo de parceria entre o Observatório da China e o Igadi

PROTOCOLO DE PARCERIA

Entre:

“Observatório da China - Associação para a Investigação Multidisciplinar de Estudos Chineses”, representado pela sua presidenta DORA MARTINS e pelo seu vice-presidente RUI D’AVILA LOURIDO, doravante designado OC e

“INSTITUTO GALEGO DE ANÁLISE E DOCUMENTACIÓN INTERNACIONAL”, representado pelo seu director XULIO RÍOS, doravante designado por IGADI.

Com vista à organização conjunta de eventos, o IGADI concorda em partilhar os princípios e os objectivos originais do OC e compromete-se a desenvolver a sua actividade em conformidade com os mesmos.

O IGADI é tido pelo OC como parceiro estratégico nesta organização conjunta de eventos, devido ao interesse nos estudos chineses e aos elevados padrões de qualidade de trabalho, que tem demonstrado durante a sua actividade, quer a nível nacional quer a nível internacional.

A parceria a desenvolver entre as partes será regulada pelas seguintes cláusulas:

Cláusula 1.ª (Início e duração da parceria)

A parceria inicia-se com a celebração deste protocolo e terá a duração de 5 anos, renovando-se sucessiva e automaticamente por períodos iguais, salvo se qualquer das partes comunicar, por escrito à outra parte, até sessenta dias antes do termo de qualquer dos seus períodos de vigência, a vontade de a não renovar.

Cláusula 2.ª (Actividades a desenvolver em parceria)

De acordo com os objectivos de cada uma das partes, o OC e o IGADI desenvolverão, em parceria e em data a definir pelas partes, as seguintes actividades:

a) Organização de conferências, workshops, congressos e eventos congéneres subordinados à temática da China;

b) Realização de trabalhos de investigação sobre a China;

c) Publicações sobre a China;

d) Organização de actividades culturais sobre a China;

e) Demais actividades que sejam de interesse comun.

Cláusula 3.ª (Relatórios e contrapartidas financeiras)

1. O OC e o IGADI suportarão as despesas das actividades desenvolvidas em parceria e de acordo com os orçamentos de cada uma das partes ou através de recurso a fontes terceiras.

2. Após a conclusão de cada evento, será elaborado e aprovado pelas partes, um relatório das actividades desenvolvidas.

3. A não elaboração e/ou discordância na aprovação dos relatórios referidos no ponto anterior poderá fundamentar o terminus antecipado desta parceria e, consequentemente, restituição recíproca de valores não utilizados.

Cláusula 4.ª (Declaração relativa ao financiamento de actividades ilícitas)

O OC e o IGADI declaram, no âmbito desta parceria, não utilizar quaisquer valores que obtenham para financiar actividades ilícitas, mais declarando que não aceitarão qualquer financiamento que provenha de fonte potencialmente ilícita.

Cláusula 5.ª (Termos do protocolo)

Ambas as partes declaram aceitar, nos seus precisos termos, o presente protocolo que feito em duplicado, sendo um original e uma cópia em língua portuguesa e um original e uma cópia em língua galega, ficando a parte OC com o original em língua portuguesa e uma cópia em língua galega e a parte IGADI com o original em língua galega e uma cópia em língua portuguesa.

 

Pelo Observatório da China, Pelo IGADI,
Dora Martins (presidenta).
Rui D’Avila Lourido (vice-presidente)
Xulio Rios (director).

 

Beijing, 27 de setembro de 2006

 

 

As persoas

Consello Reitor

Equipo

Fundador e
 Presidente de Honra
  Xulio Ríos Paredes
 
Director   Daniel González Palau
 
Analistas   Andrea Manuela García Corzo
  Roberto Mansilla Blanco
 
Xerencia   Temis SL
 
Web e deseño gráfico   Breogán Xuncal Pereira (dende o 02/05/2009)
   

Mantemento informático

 

Pante Varela

 
Investigadores asociados   David M. Alvarado Roales (xornalista no Magreb)
  Jared D. Larson (University of Delaware)
 
Colaboradores/as   Alexis B. Romanow
  David Reinero González
  Ester Castro Cidre
  Félix Soria
  Fernando Bruna Quintas
  Katarzyna Araczewska (Lodz University - Polonia)
  Manuel Morán García
  Marola Padín Novas (OPCh)
    Vera Ríos Carrillo
    Xosé Manuel Figueiras
 
En prácticas  

Alexandre Rey Parrado (USC)

Andrés Valenzuela Sánchez (Universidade de Vigo)
 
Asesoramento Lingüístico   Alberto Estévez
  Antón Valverde Valtierra
  Ánxelo González Vicente
  Cruz López Martínez
  Gabriel Pérez
  Irene Romero Iturralde
  Mª Benilde Castiñeira Souto
  Olga Castro Vázquez
 
Profesores/as visitantes   Deng Yingjie (Instituto de Etnoloxía e Antropoloxía da Academia de Ciencias Sociais de China)
  Zhu Lun (Academia de Ciencias Sociais de China)

 

Obituarios

Fernando Pol, sempre entre nós

Despois dunha longa enfermidade, faleceu Fernando Pol, a persoa que máis contribuíu co seu labor case invisible a facer do IGADI, con esta páxina web, unha institución coñecida e recoñecida no mundo enteiro. Con el perdemos a súa incansable e xenerosa entrega, a súa firmeza e dedicación inesgotable, a rixidez benfeitora que sempre garantía o traballo a conciencia, o seu entusiasmo militante e contaxioso, a pedagóxica paciencia coa que nos orientaba, emanada dun asombroso autodidactismo... Pese ao previsto do desenlace, será difícil facerse á idea de que xa non está do outro lado da Rede. Ou si está. Con nós queda o exemplo de tanta dedicación exemplar e a súa lembranza na trastenda de cada texto, de cada imaxe....

As nosas condolencias máis sentidas para a familia, moi especialmente para Eliza, a súa dona, que soubo acompañalo nas horas máis difíciles, e para as súas fillas, que tanto o querían.

Xulio Ríos 
Director do IGADI 
Persoal, membros do Consello Reitor e Académico, colaboradores e amig@s

O perdurable legado de Fernando Pérez-Barreiro

Membro do Consello Asesor do IGADI e Medalla Castelao 2009

O perdurable legado de Fernando Pérez-Barreiro (Nota oficial do IGADI)

O membro do Consello Asesor do IGADI, Fernando Pérez-Barreiro Nolla (Ferrol, 1931), faleceu o pasado luns 4 de xaneiro de 2010, na localidade inglesa de Lancaster, onde residía, vítima dunha repentina pulmonía. Con el desaparece un referente de valor incalculable para a intelectualidade galega.

Posuidor dunha ampla traxectoria cultural, especialmente no eido da tradución, así como de carácter profesional na BBC e en diversos organismos internacionais, a Fernando Pérez-Barreiro Nolla foille concedida unha Medalla Castelao 2009, un recoñecemento que premia a obra humana, artística, cultural ou científica. B.A First Class Honour en Lingua e Literatura chinesa pola Universidade de Westminster, estudou na Universidade do Pobo Chinés de Beijing. En 2005 foi galardoado co Pedrón de Honra polo seu labor en pro da cultura galega dende o exterior.

Licenciado en Dereito pola USC e membro correspondente da Real Academia Galega, Pérez Barreiro foi autor da primeira tradución ao galego das obras de William Shakespeare, así como pioneiro nas traducións directas do idioma chinés ao galego. O seu notable aporte ao eido da tradución valeulle numerosas distincións, entre elas, un Premio Nacional e o Premio Plácido Castro. Durante varios anos foi realizador, redactor e locutor dos Servizos Exteriores da BBC e, posteriormente, xefe dos Servizos de Tradución da Organización Mundial do Café en Londres ata 1993.

Colaborador en temas de política internacional, cultura e política galega para medios de comunicación como A Nosa Terra, Tempos Novos, Grial e Tempo exterior,Pérez-Barreiro exerceu igualmente como membro activo do Consello Asesor do IGADI, desenvolvendo unha relevante visión sobre o carácter da acción exterior de Galicia e o papel da súa diáspora.

O IGADI, con quen durante anos Fernando Pérez-Barreiro compartiu a súa sabia experiencia profesional e humana, expresa o seu sentido pesar pola desaparición deste senlleiro referente da cultura galega no exterior.  




 

Fernando Pérez Barreiro

Luís Álvarez Pousa 
El Ideal Gallego, 08/01/2010

Para quen tivemos o privilexio de compartir con Fernando Pérez Barreiro ideas e proxectos para interpretar o mundo desde nós, a noticia do seu pasamento tronzou o relax festivo no que estabamos. Así, de súpeto, a poucos días da Noiteboa familiar en Lancaster, a cidade inglesa na que vivía con Teresa Barro, a súa compañeira, a escasos metros da filla que hai dous anos sufrira tamén a morte súbita do seu home. Na última reunión do Consello Asesor do IGADI (Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional) dérame conta desa desgracia. Non doutra maneira houbera abandonado Londres, onde pasou a maior parte da súa vida, entregado a múltiples causas, sempre a pé do mundo, valéndose do seu extraordinario don de linguas para chegar ás máis importantes fontes documentais, disfrutando despois dos seus artigos de análise internacional cantos o seguimos a través de Tempos Novos, de A Nosa Terra, de Tempo Exterior, de Vieiros…).

Un amigo común personaliza nel a virtude da discreción, a súa fina e transparente intelixencia, a súa gran cultura. Con Galicia como un referente existencial e moral. Non se entendería a súa ampla e diversa traxectoria (tradutor do chinés e do inglés ao galego, docente de tradución nas universidades de Westminster, Beijing, Granada ou Lisboa, ata 1969 redactor e comentarista radiofónico na BBC, articulista e ensaísta) sen esa pulsión interior. Sen esa tensión. A través da súa propia experiencia e da experiencia doutros que el coñeceu e tratou, revaloriza a idea dunha Galicia diaspórica. Na penúltima cita de Baiona atopeino doído con quen, desde o goberno, viña de falar da emigración como un problema electoral. Revolvíase, porque entendía que, a moitos anos do que fora inicialmente unha doorosa amputación, era chegada a hora de aproveitar o que unha boa parte da diáspora galega representa na conformación dunha nova Galicia. A idea central repetiuna moitas veces, de palabra e por escrito: ‘Vivimos nun mundo de diásporas, e a nosa pode ser un modelo se sabemos apreciala e artellala ben’. Esa diáspora de homes e mulleres con ciencia e conciencia de sí e da súa comunidade de orixe e pertenza, é un potencial material e espiritual do que non podemos prescindir. Era o seu un galeguismo transversalizado. Creativo, dinámico, aberto ao mundo. Non sempre se entendeu ben esa maneira peculiar de facer patria sen encorsetala. Ultimamente chovíanlle os recoñecementos. Pola súa actividade cívica e cultural. Pola lealdade a Galicia. Agora que andamos por estes pagos coa teima do plurilingüismo, talvez sexa Fernando Pérez Barreiro o modelo no que poder vislumbrar o camiño máis seguro: ser políglota en doce idiomas non lle impediu manter o galego como a fonte orixinaria na que reverdecer a súa inmensa capacidade para producir e comunicar coñecemento. É unha tristura pensalo fóra do mundo.


Adeus a un cabaleiro galego de Londres

Craig Patterson
Galicia Hoxe, 07/01/2010

Comezamos esta nova década cunha das máis tristes novas. Soubemos o martes da morte de Fernando Pérez Barreiro-Nolla o catro de xaneiro pasado. Galego exiliado dos máis exemplares, déixalle á cultura galega un ronsel magnífico. A súa tradución deMacbeth de Shakespeare, publicada en 1972, foi a primeira do bardo inglés á lingua galega. Tamén verteu a narrativa chinesa e Alicia no país das marabillas ao idioma agora ameazado por espíritos moito menos ilustrados có seu. Non é de soprender, xa que logo, que Fernando levase algúns dos galardóns clásicos das institucións culturais e nacionais: o Premio Plácido Castro, o Pedrón de Honra e a Medalla Castelao en 2009. 

Coñecino en Escocia, nun congreso sobre estudos galegos hai algúns anos. Era de notar a súa elegancia, modestia e entusiasmo por dialogar, compartir ideas, especialmente coa xuventude que tiña curiosidade por abrir a súa caixa de anécdotas sen fin sobre as figuras e persoeiros do galeguismo tanto histórico como actual. Fernando era como unha mina anecdoteira onde habería que empregar moitas horas de noso señor para sacarlle todo o ouro nela atrapado. Fernando era experto naquel galeguismo non canónico, non sagrado, naquelas verdadeiras historias que inda se teñen que contar para dar un paso máis ca- ra a unha auténtica normalización cultural. Coincidín con el por última vez en setembro de 2008, nun congreso en Birmingham, ao que o convidei para falar do seu benquerido Plácido Castro. O congreso trataba do exilio hispánico despois da guerra civil española, asunto do que sabía moito o propio Fernando, que se exiliara no 63 coa súa mudanza a Londres, onde botou moitos anos traballando na BBC. Naquel congreso, axudounos a darlle a coñecer a un público amplo e plural unha Galiza mergullada nunha longa noite de pedra, e deixou, tan animado e cortés coma sempre aos seus 78 anos, unha fonda impresión nos estudosos máis novos das xornadas. 

Quedamos en que lle faría unha visita a Lancaster, vila onde decidira xubilarse. Lembroume hai pouco que o convite estaba aberto ata que puidese achegarme, e agora vou arrepentirme de verdade e por sempre de non atopar un oco antes para botar uns días máis con el na aprendizaxe desa Galiza global sostida pola imaxinación de tantos.


Fernando Pérez-Barreiro Nolla ou a Bendición de Babel

Nicolás Vidal
Diario de Ferrol, 07/01/2010

Para Teresa Barro

Foi Xosé Luís Franco Grande quen, despois dunha entrevista para o suplemento Nordesía, faloume dun ferrolán residente en Londres que coñecía quince linguas e traballaba para a Organización Internacional do Café, Fernando Pérez-Barreiro Nolla. Á procura de paisanos ilustres para as nosas entrevistas, aquela recomendación de Franco Grande sobre o políglota ferrolán pareceume do máis lóxica e cabal. Tras poñerme en contacto co home de Babel, a nosa relación periodística quedou detrás da amizade, porque coñecer a Fernando era escoitar, escoitar todas esas historias que xa non poderemos ler nas memorias que traballaba desde había algún tempo. Non sei o que incluirían, pero seguro que non faltaría o recordo ao templo do galeguismo intelectual que para el foi a biblioteca do consignatario local Manuel Fernández Barreiro, que sería dela? Tampouco faltarían comentarios ao ambiente universitario da Compostela dos anos 50 ou as explicacións á necesidade vital de liscar para a Inglaterra dos anos 60 con Teresa, a súa dona. Seguro que nesas memorias accedíamos ao acontecer na BBC e de gorentosas anécdotas como aquela entrevista que lle fixo a Salvador de Madariaga e que deberían figurar na Enciclopedia da Desmitificación. “Se ese home dicía esas cousas en Inglaterra xa non é que o deixaran voltar a España, é que o nomeaban ministro!”, relatoume entre risos.

E que Fernando desde Londres soubo moverse nun segundo plano en moitos acontecementos da nosa historia recente. Se el non o contou quizais non se deba saber, pero a xente que pasou polo seu piso de Londres, a axuda que prestaron el e Teresa ben merecerían unhas memorias ou un recoñecemento. Ao seu currículo intelectual e profesional pouco máis hai que engadir e só lembrar o seu posto de xefe de tradución da Organización Internacional do Café ou de profesor da Universidade de Westminster. Recordo que a última pregunta daquela entrevista inicial, aparecida no suplemento Nordesía, foi en que idioma soña alguén que fala quince linguas. “Segundo o lugar físico no que me atope no soño”, veu contestar.

Espiritualmente, e por fortuna tamén algunha que outra vez de xeito físico, sempre regresaba a Galicia. O seu compromiso con Galicia aínda desde Londres lémbralle a un o compromiso de “O barón rampante” de Italo Calvino, aquel home que subido ás pólas das árbores, lonxe de evadirse do mundo o modifica e se integra nel desde o espazo que para iso elixiu. Resulta un paradoxo que morra Fernando só uns días despois de que o Goberno galego presente un decreto educativo que, fóra dunha falsa fasquía políglota, reduce significativamente a presenza do galego na escola coa escusa da necesidade do inglés. Que llo digan a Fernando, que coas linguas que sabía nunca renunciou ao galego. Que llo digan a alguén como el e Teresa que a partir de 1970, vendo a carencia de ferramentas pedagóxicas que había en Galicia e para que a lingua non se perdera definitivamente, encetou co Grupo de Traballo Galego en Londres un labor para fornecer de materiais aos profesores que convertían nunha epopea algo tan elemental como que os nenos galegos souberan o seu idioma. Que pouco mudaron as cousas. Un labor de ponte cultural, de porta aberta que se exemplifica nas súas traducións, desde Shakespeare a Lewis Carrol ou á literatura chinesa, feitas desde o idioma nativo ao galego. E que ben soaba todo. A relación de Fernando con Galicia foi estreita, colaborando acotío co Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (Igadi), co semanario A Nosa Terra e, hai que dicilo, con este xornal a través do seu suplemento Nordesía. Diario de Ferrol fíxoo ademais, e nas súas posibilidades, sentirse recoñecido no seu Ferrol natal co premio outorgado en 2006 ao mellor labor cultural, que recolleu coa discreción e humor propias do seu ser. Logo a Xunta premiou o seu traballo como tradutor e o pasado verán recibiu incluso unha medalla Castelao.

Agora que seica os galegos teñen un idioma de pouco valor e a aposta pola modernidade vai por outras vías lingüísticas, a lección de Pérez-Barreiro, o seu exemplo de multilingüismo desde Londres e nun idioma vehicular como o galego, desarma aos profetas da “lengua común” e aos que cifran no idioma elixido a capacidade intelectual do falante. Quedámonos sen esas memorias, pero quedámonos con algo máis valioso, a súa lección intelectual e o exemplo para a súa terra e para a validez do seu idioma. Valeu, Fernando.


Fernando Pérez-Barreiro

Xosé Luís Franco Grande
La Voz de Galicia, 11/01/2010

Apagouse a súa vida en Lancaster despois de levar medio século en Londres, primeiro na BBC e logo na Organización Mundial do Café. Fernando Pérez-Barreiro foi un dos amigos que máis encheron a miña vida, un home que vivía dentro da cultura, que a respiraba, que me axudou no meu inicio profesional, que contribuíu a dar amplitude ás miñas ideas.
Coñecímonos en Santiago, pero a nosa amizade asentouse na Coruña, no inicio da década dos sesenta. Tiña moi claros horizontes nos que moitos nos moviamos ás apalpadelas. A súa cabeza era todo claridade. Home traballado pola cultura, comunicaba un mundo superior e levábanos a el con naturalidade.

A súa facilidade para as linguas era máis ben un don. Dende o inglés ao alemán, dende o chinés ao hebreo, dende o árabe ao finés, movíase nelas coa maior facilidade imaxinable. En pouco tempo podía entrar nunha desas linguas, adonarse dela e facela súa. Era un prodixio.

As circunstancias da vida -e deste país incapaz de reter a alguén tan fóra da morralla cotián- levárono ao Reino Unido, onde afianzou o seu compromiso con Galicia, escribiu, traduciu e colaborou en canta empresa foi requirido, en especial co IGADI e na proxección exterior do noso país.

Penso en Teresa Barro, a súa dona. Ela sabe que estou en espírito á súa beira, ferido pola forte pancada que me deixou atordado. Por razóns moi diferentes, levaremos enriba un peso moi grande pola súa ausencia. E un oco que non vai ser moi doado de encher en moito tempo.


Fernando Pérez-Barreiro

X. L. Méndez Ferrín 
Faro de Vigo / La Opinión

A mediados do século XX era cousa corrente que estudantes galegos de brillo, ao se licenciaren escollesen o camiño da emigración apremidos dun certo noxo polo estado de cousas vixente en España. A BBC de Londres, as organizacións internacionais, as universidades norteamericanas ou as Nacións Unidas eran destinos habituais destas persoas que escollían á súa maneira a liberdade e un certo exilio voluntario. Algúns deles desconectáronse da súa patria orixinal pro outros, coma Xohán Anllo ou José Ángel Valente, permaneceron fieis á realidade orixinal e mesmo políticamente activos na disidencia antifranquista. Entre estes últimos encontrábase Fernando Pérez-Barreiro Nolla, que acaba de finar. 

Licenciado en Dereito pola universidade compostelá, Pérez-Barreiro, logo de dubidar entre as oposicións en turno libre ou licenciarse no exercicio da avogacía seguindo os pasos do seu pai, colleu o camiño da emigración e foi dar aos programas da BBC e á Organización Mundial do Café. Casado coa escritora galega Teresa Barro, ambos arraizaron en Londres, cidade desde a que participaban nas tarefas do nacionalismo avanzado e nas angueiras da literatura en lingua galega. 

Pérez-Barreiro pusuía pensamento propio e orixinal e tiña dotes de excelente prosista (e poeta) e orador galego. A súa condición de políglota levouno a exercitar arreo a traducción ao galego, incluíndo a traducción desde o chinés. Con todo, o seu labor de ensaísta e escritor de ficicións foi máis ben secreta. Teño entendido que deixou inéditas unhas voluminosas memorias que supoño que non tardarán en poder ser lidas e gozadas por nós. Pérez-Barreiro acumulaba en si todas as propiedades que debe reunir o bon memorialista: capacidade de lembrar con detalle, ideas propias desde as que xulgar o tempo vivido, independencia, distanciamento, intelixencia, ampla cultura e estilo persoal. Pouco antes de morrer, Pérez-Barreiro publicou, no tomo de homenaxe consagrado pola Facultade de Filoloxía de Compostela á figura histórica de Ramón Piñeiro, un ensaio crítico que todos os interesados na historia contemporánea do galeguismo deberían ler. Teño a impresión de que o exposto por Pérez-Barreiro en tal texto forma parte dalgún dos capítulos das súas memorias inéditas. 

Coñecín a Pérez-Barreiro cando el andaba moito na compaña de López Nogueira, home da antropoloxía filosófica e inesquencíbel camarada, polas rúas e cafés da Compostela de 1956. No conxunto da xeración literaria chamada por Borobó "de La Noche", Pérez-Barreiro e López Nogueira, ambos ferroláns descaban e constituíanse en personalidades directoras e suxerentes. Especialmente para min, que era algo máis mozo ca eles. Cando entramos en contacto Pérez-Barreiro e máis eu, nun paseo pola Alameda de Santiago, fíxolle moita graza que eu lle falase dun libriño de fábulas galegas escrito polo seu pai, tamén chamado Fernando Pérez-Barreiro. Libro que, se mal no me lembro, levaba prólogo de don Ramón Otero Pedrayo. 

Hai pouco tempo disertou Pérez-Barreiro no IEM, Gondomar. O seu discurso foi un modelo de precisión veraz e de elegancia oratoria. El achábase en plenitude das súas potencias intelectuais e o seu aspecto físico semellaba excelente. Eu sinto moito a morte de Fernando Pérez-Barreiro, non agardada.


O noso home en Londres

Xosé Manuel Pereiro 
El Pais, 15/01/2010

O finado Fernando Pérez-Barreiro, tradutor de Shakespeare e do chinés, 
foi como un 'gentleman' anglogalego

Parecía un personaxe de John Le Carré, coinciden en describilo varios dos que o coñeceron. Quizáis porque era discreto, humilde, de conviccións firmes e moi sabio, todo cun aspecto impecablemente británico. Nacer naceu en Ferrol en 1931, pero viviu desde 1963 no Reino Unido, onde morreu o pasado día 4, en Lancaster, dunha pulmonía. Quizais fose a súa discreción e ese afastamento xeográfico, que non afectivo nin intelectual, os que impediron que en Galicia a súa figura e a súa obra tivesen o coñecemento que merece alguén que dominaba unha ducia de idiomas, entre eles o chinés, do que traduciu para o galego, e fose tamén pioneiro na reivindicación pedagóxica do noso idioma.

Dominaba ata 12 idiomas e en 1983 foi o único español licenciado en chinés

Fernando Pérez-Barreiro era fillo dun avogado ferrolán do mesmo nome, dirixente nos anos 30 de Derecha Regional Gallega, e director de La Verdad, o xornal do partido, e tamén deEl Correo Gallego na súa etapa ferrolá. "A el o galeguismo víñalle en parte de familia, pero na primeira etapa na que o coñecín, entre 1954 e 1958, non manifestaba inquedanza ningunha. Algunha máis xa despois na Coruña, cando comezou a ter trato con Ramón Piñeiro, pero sobre todo, a identificación galeguista tívoa en Londres", recorda Xosé Luís Franco Grande, un dos amigos que conservou toda a vida. Pérez-Barreiro foi a Londres, en 1963, como un exiliado existencial. "Era un home brillante que non quería queimar as súas enerxías nun traballo de avogado que non lle gustaba", asegura Franco Grande, compañeiro seu no despacho de Sebastián Martínez Risco, que acababa de ser designado presidente da Real Academia Galega.

O avogado que non quería selo aproveitou a oportunidade de ir traballar nas emisións en galego que facía a BBC, e logo desenvolveu a súa carreira no seo da Organización Internacional do Café, da que foi xefe dos servizos de tradución. Os idiomas eran algo máis ca un traballo. En 1972 Pérez-Barreiro publicou Macbeth (Galaxia), a primeira versión dunha obra de Shakespeare ao galego, e en 1984 traduce para Xerais, coa súa muller Teresa Barro, as obras de Lewis Carroll Alicia no País das Marabillas (pola que levaría en 1985 o Premio Nacional de Tradución de Libros Infantís do Ministerio de Cultura) e Alicia do outro lado do espello. En marzo de 1983, a sección Gente deste periódico falaba del como o único español que nese ano se licenciaba en lingua chinesa, e tamén que viña de publicar unha tradución ao galego dun panorama da narrativa corta china moderna (Flores e leña, Edicións Xerais).

Fernando Pérez-Barreiro e Teresa Barros foron tamén os pais do Grupo de Traballo Galego creado na capital inglesa, un colectivo de intelectuais que, entre outras cousas, en 1974 "elaborou un Plan Pedagóxico Galego, un informe que resultou moi útil para os primeiros pasos da normalización e que foi dos primeiros estudos en reivindicar a escola en galego, algo que hai que ter presente agora, coa que está caendo", considera o daquela pedagogo e agora director de Edicións Xerais, Manuel Bragado.

"Foi un personaxe que me resultou fascinante, moi discreto e moi elegante. Como Plácido Castro, polo que el tiña moito interese, formaba parte dese agromo do que podería ter sido un corpo diplomático galego", di Manuel Rivas, recordando o seu contacto con el nun vello hotel da rúa James Baker en 1999 cando o escritor coruñés vivía en Londres. "Desde logo, parecía un home que estaba cumprindo unha misión", novela Rivas.

"Era un cabaleiro moi inglés, que estaba entregado á tarefa galeguista", defíneo o presidente da Asociación Internacional de Estudos Galegos, Craig Patterson, que o coñeceu en Escocia nun congreso sobre Galicia. "Como moitos galegos no Reino Unido, quería britanizar a política de Galicia, no bo sentido, achegar máis consenso e máis diálogo", di Patterson, querendo probablemente dicir máis sentido. Nos últimos anos, Fernando Pérez-Barreiro Nolla retomou con forza a súa vinculación con Galicia, a través do Instituto Galego de Análise Internacional (IGADI) que dirixe en Baiona outro sinólogo, Xulio Ríos. No IGADI e n' A Nosa Terra facía análises de política exterior.

En 2005 foi galardoado co Pedrón de Honra en 2005 e coa medalla Castelao en 2009, pero nin honores nin anos amoleceron as súas conviccións. "A defensa da lingua, que é tarefa nobre e parte do galeguismo de sempre, desvía a atención da defensa dunha cultura e unha sociedade que sexan igualmente creativas", afirmaba en Non abonda coa lingua, o seu último traballo na web do Grupo Galego de Londres. "O resultado terríbel é que, a quen observa a cultura galega, ofréceselle un panorama no que se expresa en galego unha cultura esencialmente española, a española de hoxe, que supón unha enxurrada de modas, modais e modismos da vulgaridade universal".


Lembranza dun amigo

Xosé Luis R. Pardo 
Xornal de Galicia, 17/01/2010

A recente morte de Fernando Pérez-Barreiro obriga a termos en conta, cando menos, non só a súa persoalidade no ámbito dos afectos amicais, senón tamén da súa personalidade e da súa vida adicada á nosa terra e o noso pobo naqueles anos do franquismo que a memoria histórica parece ter esquecidos, cando menos polo que fai aos que loitaban contra del.

Eu, rubricando canto rematan de escribir sobre Fernando os seus, e meus, amigos Xosé Luis Franco Grande e Xulio Ríos    , tan só podo xuntar vellas lembranzas de canto nos axudou, a todos, a presenza del na Radio BBC de Londres, xa que dende ela viñan a nós moitas novas de Galicia que non podían ser publicadas na prensa española pola intervención directa da censura, mais Fernando foi a nosa voz e pagaba a pena escoitalo.
Esa dedicación á emisora británica tamén foi acompañada pola súa labor a fin de axudar os daquela chamados “mozos” que andabamos por Santiago e, logo, polas outras cidades galegas, tentando organizar, dalgún xeito, un movemento galego do antifranquismo. Deste xeito, e como un exemplo da súa entrega na axuda a ese movemento, teño que destacar os seus artigos, poucos pero moi bos, que escribín para o xornal que, no seu nacemento, editamos os do PSG baixo o título de Adiante, copiando o anterior título do exilio galeguista.

Fernando foi, dalgún xeito, o director do novo Adiante, xa que era quen o montaba e, logo, nolo daba para levalo a imprimir, da man dos compañeiros cataláns do Movemento Socialista, ás terras da Francia; máis en concreto, preto da tumba de Antonio Machado aló en Perpignan.

Haberá que facer, algún día, a pequena intrahistoria da resistencia antifranquista pero, á marxe desa obriga que ten a “memoria histórica”, o que non podemos é esquecer o nome de Fernando Pérez-Barreiro Nolla, agora xa lonxe de nós mais sempre no noso corazón.
As súas xa máis recentes labores no seo do Igadi, tal como lembra Xulio Ríos no seu artigo de hai uns días, significaron un aporte de gran importancia e eu, agora, tan só lles podo dicir aos meus amigos, todos, e aos que o foron e coñeceron a Fernando, a obriga que temos de organizar, do xeito que sexa, unha xuntanza colectiva de homenaxe á súa memoria, contando para iso, como non ten dúbida, coa súa viúva, tamén querida amiga, Teresa Barro.


Lembranza de Fernando

Vera Ríos Carrillo 
ANT, 21/01/2010

Non me lembro cando foi a primeira vez que vin a Fernando, seguramente foi en Baiona, nalgunha reunión do Consello Asesor do IGADI.

Tiven a oportunidade de achegarme máis a el, durante o meu Erasmus en Gales, no que se preocupou do meu benestar todo o tempo. Dende hai xa dous anos, cando chega o Nadal lémbrome desa estadía en Londres. Coas miñas ilusións de ver Londres iluminado coas luces de Nadal e asistir ao meu primeiro musical, Teresa mais Fernando acolléronme na súa fermosa casiña londiniense.

Se algo admiraba e admirarei sempre de Fernando é a súa humildade fronte a tanta sabedoría agochada que expresaba sen ningún tipo de altivez, e por suposto a súa paciencia. Non dubidou en sentarse comigo durante toda unha mañá (facendo unha pequena pausa para un café ofrecido por Teresa) para corrixir uns ensaios en inglés, mostrándome os enormes segredos e matices que hai detrás de cada palabra, de cada acepción, dunha enteira tradución.

Neses días, paseando polas Pontes do Támesis,  coñecín tamén de primeira man, a historia da súa chegada a Londres, as dificultades que supuxeron para Teresa e mais el chegar a un sitio totalmente novo e que con tanta valentía e empeño conseguiron amoldar.

Fernando estivo presente no meu acto de licenciatura porque coincidiu cunha das reunións do Consello Asesor. Responsable e comprometido, Fernando non dubidaba en vir de Londres cada vez que se lle requiría. Así tamén requiriu a nosa presenza na entrega de medallas Castelao, onde Fernando falou de marabilla en representación de tódolos galardoados. E desa vez si que me lembro foi a última vez que o vin. Tamén me lembro do último mail que enviou fai pouco dende Lancaster, preguntando como ían as cousas e animándome contra o meu pesimismo innato. Botarei moito de menos eses mails, esa bondade e esa sabedoría agochada baixo o traxe do cabaleiro galego-inglés.


Fernando, nós na diáspora

Xulio Ríos 
Tempos Novos, Febreiro/2010

Aproximarse á figura de Fernando Pérez-Barreiro Nolla (1931-2010), falecido repentinamente na súa casa de Lancaster (Inglaterra) a comezos de ano, supón explorar as primeiras vivencias familiares nun ambiente onde naceron e medraron as súas afeccións pola cultura e o galego (1), pero tamén do seu tempo na Toca (entre Ferrol e As Pontes), referencia case mítica no seu imaxinario, das bibliotecas e dos libros que o deslumbraron na adolescencia, das ensinanzas de Carballo Calero (unha “revelación”, ten confesado), do abraio que sentiu ante a oratoria de Otero Pedrayo, vimbios todos eles que foron conformando un espírito profundamente admirador dese concepto de cultura que transcende o mero feito estritamente cultural para converterse nunha forma de ser e de estar na vida, apreciando, sen poses ficticias e no que valen, a discreción e a humildade, atributos que o acompañarían para sempre.

Devoto do teatro (paixón que o levou a facer as súas primeiras traducións a finais dos cincuenta do pasado século) e tamén poeta dende os anos mozos, o noso Fernando tomou contacto nos cincuenta con aquel galeguismo que agromaba de novo en Santiago arredor da mesa braseiro de Piñeiro. Se ben nunca se deu identificado plenamente con el, mantivo durante anos, mesmo xa residindo en Londres, aberta a liña de comunicación e a colaboración, sen por iso deixar de evidenciar tamén que non foi Piñeiro quen lle achegou o coñecemento de Galicia. Foron outros como o seu propio pai, sen ir mais lonxe, quen lle descubrira había tempo a un Castelao polo que sentía admiración e simpatía, ou o mesmo Carballo Calero que cos seus cursos de xeografía, literatura ou historia da filosofía abriu moitos mundos aos seus ollos.   

Nos seus anos na BBC, primeiro, e na OIC (Organización Internacional do Café), despois, na emigración aínda, en Fernando foise acentuando unha singularidade presente había tempo e que nas Illas atopaba a contorna idónea para medrar e desenvolverse libremente. A apertura e a devoción que sentía por aprender outras linguas era un fuxir cara adiante, perseverante e consciente, para afastarse daquela asfixia que lle producía o monolingüismo. En ningún caso quere iso dicir que caira nas redes deses que din que o nacionalismo curase viaxando ou que naquel Londres onde atopou unha sociedade moito mais aberta e desenvolvida, perdera a fidelidade ás súas conviccións galeguistas. Todo o contrario. Pero nunca ergueu valados nin profesou sectarismo ningún, avogando arreo e con convicción natural, afastada da traxicomedia que vivimos actualmente, pola convivencia civilizada da aprendizaxe e uso das linguas. Cantas máis mellor, comezando pola propia. E cantas máis dominas, máis valor outorgas á orixinaria. É coñecendo aos demais como os pobos se coñecen a si mesmos, dixo nalgunha ocasión.

No político, Fernando foi un nacionalista atípico, consciente e militantemente apartidario pero inmensamente convencido da importancia da defensa dun arraigo que non negase o alleo. Non obstante, tiña unha percepción moi nítida da anormalidade social na que vivía (e vive) Galicia, unha anormalidade con diferentes manifestacións, non todas imputables ao poder nin moito menos, e que para el traduciuse na imperiosa esixencia da independencia como un valor irrenunciable para sobrevivir fuxindo de servidumes. Vivía fóra, pero nunca foi un emigrante. As súas contribucións no eido da tradución, pero tamén na dinamización das actividades do Grupo de Traballo Galego ou, máis tardiamente, na derradeira etapa da súa vida, no seo do IGADI, entre outras, son fiel expresión desa vontade permanente de non perder os vencellos co país e de exercitalos con honestidade intelectual, fuxindo comprometerse naquilo no que non cría.

Fernando entendía o nacionalismo como a base do enriquecemento da humanidade, un escenario e unha oportunidade para crear e desenvolverse en plenitude, cunha actitude aberta e positiva baseada na exaltación do valor da diversidade. Reclamador dunha intensa reformulación de actitudes e de mentalidades no pensamento nacionalista, atribuía un valor singular á reivindicación da crítica, que el acostumaba a facer con elegancia e espírito construtivo, sen ánimo de ferir, co propósito de nutrir o rigor e acurralar o ensimesmamento e a mediocridade que tan a cotío nos axexa, abrindo camiños a esa orixinalidade que nel espertaba renovadas tantas doses de entusiasmo.

Bo coñecedor da política británica e irlandesa, nas súas análises de política internacional reflicte un estilo linguisticamente rico, pletórico de oficio, abrollando o interese por transcender a conxuntura e fixarse nas solucións de pensamento que podían achegar esperanzas alternativas pero sen desprezar a potencialidade das respostas puntuais nin sentindo morriña de modelos periclitados, confiando, en suma, na transcendencia da práctica para transformar un mundo que non dubidaba en cualificar de deshumanizador e precarizante, reclamando novos modos de actuar e de pensar.

Modelo de intelectual, persoa informada, culta e reflexiva, Fernando foi un galego na diáspora, nesa diáspora consciente e comprometida, preocupada por nos achegar outra mirada das nosas cousas, distante e cercana á vez, alguén que fai por integrarse alá onde está para conservar mellor e reforzar as súas orixes, unha voz que nos abre horizontes destemidos para afondar na nosa internacionalidade. É un nós diferente que personifica ese universalismo sempre necesario que algúns pregoan de forma tan rutinaria como incrédula e que el, nin acomplexado nin heroico, logrou transformar nunha simple e natural maneira de vivir.

En Fernando Pérez-Barreiro, Galicia ten un referente de conduta persoal e intelectual que ogallá cunda como exemplo para acadar ese futuro de normalidade, decente e sen hipotecas inadmisibles, que el soñaba para o noso país.

(1) Para afondar nestes extremos recomendase a entrevista realizada por Xosé Luís Franco Grande e o autor publicada no número 167 (2005) da revista Grial.


Epílogo para Fernando Pérez-Barreiro Nolla

Xulio Ríos 
Xornal de Galicia, 12/01/2010

Fóisenos Fernando con esa discreción e humildade a que nos tiña acostumados. Polo baixiño, como el falaba. Será difícil cubrir un oco que brillaba con luz propia con esa dobre militancia activa na independencia comprometida e no rigor intelectual. A súa prodixiosa memoria permitíalle ir de diante para atrás nos tempos e nos sitios debullando persoas, anécdotas e acontecementos nos que sempre atopaba eidos de interese para afondar e elucubrar. Pero era Fernando, ante todo, un home do seu tempo, e mesmo adiantado a el, cunha ampla cosmovisión e cultura que o levaba a distanciarse permanentemente do máis ordinario, esforzándose por desmarcarse de toda ortodoxia, do signo que fose, para reivindicar a forza da creatividade e do librepensamento.

Cunha curiosidade innata por case todo e inquietudes insaciables, Fernando foi e será sempre un referente sólido e distinto para a cultura galega coa que mantiña unha peculiar relación de amor-odio que bebía tanto no compromiso co país do que se sentía parte, como na rebeldía fronte a autocompracencia e tantas inercias e marasmos que alimentan as nosas dependencias e lastran a liberdade creativa. Non tivo nunca rancor nin hostilidade fronte a Galicia pero si renegaba desa condición endogámica daquela cultura galega que, dicía, afastábase progresivamente da orixinalidade e daquel país empeñado en negarse a si mesmo.

Pese a todo, Fernando era un optimista que procuraba atisbar na dura realidade os fíos da esperanza, desbotando nostalxias e confiando no firme valor dese ir a contracorrente no que tan cómodo se sentía, mesmo cando defendía un pragmatismo creativo e construtivo, para nada conformista.

Non sentía morriña nin saudade, sentíase a gusto fóra e definíase a si mesmo como unha persoa plenamente integrada na sociedade de destino, a inglesa, sen por iso abdicar dun galeguismo progresista nin deixar de reivindicar esta normalidade como decente. Esa experiencia vital valeulle para desmitificar o drama migratorio e ofrecer unha nova visión da diáspora acorde co mundo contemporáneo reivindicando as súas potencialidades e valores positivos. A reviravolta á idea da emigración era froito tamén doutra constante: a permanencia do espírito crítico fronte a todo dogmatismo, o permanente cuestionamento das verdades intocables.

Libre de ataduras, Fernando era capaz de dialogar de todo e con todos, amosando sempre unha capacidade innata para sorprender e cativar a atención. Esa convicción e entusiasmo levouno a identificarse plenamente cun proxecto como o Igadi, sempre co aquel de estar fóra de sitio na nosa Terra e que el, como poucos, comprendeu á perfección dende o primeiro momento, o que permitiu, en certa medida, a súa recuperación para a nosa colectividade despois de longos anos de estrañamento. 
Convencido de que o nacionalismo é unha fonte de progreso social, á marxe de grupos e inclasificable, Fernando achéganos outra visión das cousas, outro pensamento, rico e diverso, produto de si mesmo, cunha linguaxe singular e unha voz diferenciada que só tardía e minoritariamente Galicia comezou a recoñecer, mesmo a veces de xeito obtuso que el non deixou de acompañar coa súa retranca flegmática.

Afable e con esa corrección propia do gentleman que ás veces lle daba un aire distante axiña desmentido pola súa hospitalidade e cercanía, confesor sempre disposto, custa imaxinar que chegaron ao seu fin os nosos longos paseos por Baiona, tantas veces acompañados da súa esposa Teresa, onde atopaba non soamente complicidades senón tamén notoria inspiración.

Máis ca un tradutor ou galeguista políglota, Fernando era un librepensador, un intelectual de pura cepa que nos deixou en plena madurez creativa. Franco Grande tense laiado dun país que non foi quen de reter e aproveitar unha personalidade como esta. Nesta Galicia retardada en tantos aspectos, confiemos en que a súa figura e obra gañe co tempo o valor e recoñecemento que abofé merece.


Trazos da Galicia de Fernando Pérez-Barreiro

Xulio Ríos 
Viceversa xuño 2010, revista da ATG-Universidade de Vigo

A Fernando, en boa medida, defíneo a busca reflexionada e serena da orixinalidade, un persistente empeño que ten a súa raíz non nun snobismo trasnoitado ou ata nun mimetismo mercantil tan en boga hoxendía -ata no mundo das letras-, senón na preocupación intelectual pola identificación dos eixes profundos que conforman a nosa identidade e nos que debera fundamentarse todo o noso desenvolvemento social. Fernando é un símbolo desa apelación constante ao ser colectivo para recuperar capacidades críticas e creativas que alenten un discurso autóctono e fóra do común.

Esa é a Galicia aínda por descubrir e a Galicia que pode achegar algo de interese ao mundo, obra de persoas que cren nun modelo flexible que avanza co tempo pero que ten perfectamente trazadas as vigas que conforman a súa particular constelación. Esa diferenza é a que cómpre cultivar para evitar o desencanto e sortear a tentación de reiterar en clave galega as múltiples uniformidades que proliferan no mundo de hoxe. E resulta paradoxal que en Galicia, un pobo que tanto tempo perde en virar e virar sobre si mesmo con teimas que arrepían pola súa reiteración, carezamos tanto dun esforzo xenuíno como o desenvolvido por Fernando ao longo de toda a súa vida ata converterse nunha rara avis do noso entorno.

Sen dúbida, nesa circunstancia influíu positivamente o feito de radicarse fóra tantos anos, sen por iso afastarse do seguimento e o compromiso coas cousas do país, afiando as súas ideas, contrastándoas coas experiencias inmediatas do seu contacto co universo británico e o seu cosmopolitismo peculiar e enriquecéndose cun talante positivo ben distante das morriñas. Fernando era un adaptado integral entendido como aquela persoa que interioriza as claves universais da cultura, calquera que esta sexa, non fraccionable, nutrinte do espírito.

É ben coñecida a querenza de Fernando polas linguas, un favor correspondido con dotes naturais sorprendentes asentadas nunha constancia e capacidade de traballo verdadeiramente admirables. Sobra argumentalo, e aí está o seu labor e os seus recoñecementos múltiples, pero si compre destacar que desde ese compromiso, fuxiu sempre do concepto que asocia de xeito limitativo cultura e lingua, unha identificación que pesa como unha lousa sobre nós, con efectos severamente limitantes, no conceptual, no institucional e no alternativo.

O debate sobre a lingua, tan actual nos nosos días, é enormemente empobrecedor e caricaturesco e nel, ademais da crítica aos “liquidacionistas”, bótase en falla a autocrítica mesmo entre aqueles que defendemos a imperiosa necesidade dunha vontade normalizadora (cabe recoñecer, por exemplo, as carencias do noso compromiso co fomento do coñecemento doutras linguas, cando debera ser o galeguismo o abandeirado dese proceso, fendendo así un argumento maniqueo que outorga relativa credibilidade aos contrarios da normalización). A aposta polo plurilingüísmo é consubstancial á identidade de Fernando.

Achegándonos un pouco máis, poderiamos concluír que, en certa medida, na súa perspectiva, o de Galicia é un problema de expresión e de expresividade, no que pesan graves taras, tamén psicolóxicas, que conforman o noso ánimo e a nosa maneira de ser. A clave da motivación de Fernando, expresada igualmente en termos do país que arelaba, consiste en achegar algo interesante, algo distintivo, creativo e construtivo, que permita o noso avance social pero tamén a nosa achega ao global porque ambos aspectos son totalmente inseparables, para ensinar e para aprender. É aí onde o sentido da resistencia, tan predominante hoxe pero á defensiva, ten todas as de gañar e onde o esforzo pola relevancia pode liquidar todo asomo de vulgaridade, o maior dos perigos para a nosa supervivencia como sociedade e como país-cultura. 

Son enormes as enerxías que estragamos na auto-destrución, iso que se presenta como un recoñecemento da diversidade suicida que cómpre “admitir”. Fernando percibíao á perfección dende a súa atalaia inglesa, lamentando o escaso vigor, a creatividade auténtica e o narcisismo do noso pequeno mundo, factores tan dañinos como a hostilidade manifesta. Esa distancia, libre de servidumes, permitiulle entender a “anormalidade social” do noso país e formular críticas, ideas e propostas que deberían considerarse con atención porque nelas recoñécese un pensar distinto, enriquecedor, e vertebrado sobre eixes diferentes do común.

Saber o que somos significa auto-examinarnos, mirarnos nos fundamentos e identificar as nosas vantaxes comparativas. É aí onde podemos atopar eses puntos de inflexión que reclamaba Fernando para transcender as nosas carencias e crear Galicia en todas as ordes, xa falemos, da cultura, da sociedade, da economía ou da política, dimensións todas elas onde esa enerxía debe fluír de modo complementario. E ese proceso soamente pode facerse dende a identificación do mundo ao que pertencemos e das singularidades que o rodean, explorándoas e dignificándoas.

Nese sentido, Fernando conecta coa tradición galeguista mais xenuína, a que imaxinaba a importancia de estar dentro e fóra nun mundo que consideraba ante todo un espazo de humanidade, por riba de países, estados, linguas e culturas. Esa concepción, que atopamos claramente na xeración Nós e que delimitaba a existencia en Galicia dunha vangarda intelectual que actuaba en perfecta sincronía co pensamento mais avanzado do seu tempo, con figuras tan destacadas, é unha débeda aínda por saldar na Galicia de hoxe.

Con esa cordialidade que sempre o caracterizou, Fernando reivindicou constantemente imaxinación e atrevemento para construír a nosa identidade sen simplificacións nin monotonías e con comportamentos proactivos, actitudes amputadas non soamente polo franquismo senón tamén polo que cualifica de neogaleguismo posterior á guerra civil, amosándose claramente insatisfeito tanto coas fórmulas institucionais como coas estreiteces das visións suxeridas polos movementos socio-políticos de maior significación na Galicia contemporánea. Crear discurso, crear pensamento é fundamental para calquera proxecto e aí atéiganos o baleiro.

O espazo de Fernando nunca foi un referente físico-territorial senón un dominio interdependente, situado en calquera canto –e por tanto ausente de periferias- onde flúen as facultades humanas, esa xeografía peculiar e sen límites que connota o seu nacionalismo que como definiron Plácido Castro ou Tobío (tradutores comprometidos coma el) é un movemento, ante todo, civilizado e do que poderían fluír a riqueza de ideas que nega o magma globalizador, expresando esa necesaria vontade de ser nós no mundo, nun mundo de humanidade.


Na morte de Fernando Pérez-Barreiro Nolla

Emilio Xosé Ínsua 
(Seminario de Estudos Terra de Viveiro)

Publicado no Heraldo de Vivero, XANEIRO 2010

O pasado día 4 de xaneiro deste ano recentemente estreado de 2010 faleceu na súa casa de Lancaster (Inglaterra), vítima dunha infección respiratoria, o intelectual de raíces viveiresas Fernando Pérez-Barreiro Nolla.

Nado en Ferrol en 1931, era fillo do viveirés Fernando Pérez Barreiro (1890-1968), figura histórica ben coñecida polas súas facetas de avogado, director de cabeceiras xornalísticas como Pro-Neutralidad e El Correo Gallego, dirixente da CEDA na 2ª República e autor de volumes como Pavesas de la hoguera (1912), Andrómenas (1922) e Ducia e pique de fábulas (1954).

O maxisterio inicial de Carvalho Calero e o paso polas aulas da Facultade de Dereito compostelá, onde obtivo a licenciatura a comezos dos anos 60, permitíronlle a Pérez-Barreiro Nolla entrar en contacto co círculo galeguista liderado por Ramón Piñeiro e desenvolver unha intensa actividade cultural, na que salientan a súa participación nas angueiras do grupo ferrolán “Aturuxo” e mais a súa colaboración no volume de homenaxe a Otero Pedraio preparado en 1958 por Galaxia, co gallo do setenta aniversario do polígrafo ourensán. O traballo de Fernando versou, concretamente, sobre as posibilidades de desenvolvemento da arte e da literatura dramáticas nesa altura histórica e levou por título “Vaticinio do teatro galego”.

En 1963 o noso autor instalouse en Londres e entrou a traballar como realizador, redactor e locutor para os servizos exteriores da BBC, onde coincidiu co intelectual exiliado Plácido Ramón Castro.  En 1969, porén, abandonou a emisora para exercer como tradutor da Organización Internacional do Café (OIC), posto en que permaneceu ata a súa xubilación, en 1993.

Correspondente da Real Academia Galega, Fernando estaba recibindo nos últimos anos numerosas homenaxes e recoñecementos pola súa ampla e destacada traxectoria intelectual. Outorgóuselle en 2005 o Pedrón de Honra, galardón que recompensa a constante promoción da identidade e da cultura galegas fóra do país. En 2007, co gallo do Día Internacional da Tradución, recibiu en Compostela a homenaxe da Consellería de Cultura, daquela presidida por Ánxela Bugallo. E moi recentemente, en xuño de 2009, foille imposta polo actual presidente da Xunta a Medalla Castelao.

Un brillante tradutor

Foron sempre dous, fundamentalmente, os campos de interese intelectual de Fernando Pérez-Barreiro: a tradución e a análise da política internacional.

Home políglota, non só viviu profesionalmente da actividade tradutora, senón que a cultivou como xénero literario e como repto formativo. Despois de ter traducido e publicado o Macbeth de Shakespeare á nosa lingua en 1972 (traballo incorrectamente citado en moitos lugares como a primeira tradución que se fixo do xenial dramaturgo inglés ao noso idioma, cando tal mérito correspondeu en realidade a Antón Villar Ponte, que estreou co cadro de declamación da Irmandade da Fala coruñesa en 1920 As alegres comadres de Windsor co título de Xan entre elas), Pérez-Barreiro viaxou a China en 1982 e converteuse nun dos máximos especialistas europeos na tradución de ou para o idioma chinés.

De feito, foi pioneiro na translación literaria directa desde ese idioma para o galego, coa serie de relatos chineses contemporáneos Flores e leña, que viu lume da man das Edicións Xerais en 1982. Máis tarde traduciu coa súa muller Teresa Barro as emblemáticas obras de Lewis Carroll Alicia no país das marabillas e Alicia do outro lado do espello, en versións publicadas ambas en 1985 tamén da man de Xerais e premiadas polo Ministerio de Cultura hispano. Aínda en 2005, polo seu Breviario do pensamento clásico chinés (2005, accesíbel hoxe na biblioteca virtual bivir.com), recibiría ex-aequo con Iolanda Galanes o premio Plácido Ramón Castro de Tradución.

Ademais, xa xubilado, impartiu docencia sobre tradución en dúas universidades británicas, a de Westminster e a de Thames Valley e fixo algún que outro traballo de teorización, como o intitulado “A transliteración do chinés”, que apareceu na revista Viceversa, da Universidade de Vigo. A respecto de todo este labor, no xornal Galicia Hoxe declararía o 4 de outubro de 2007: “Traducir é unha actitude, unha maneira de ser. Ten que haber unha actitude aberta, de respecto ao que di o texto, algo que se traslada á vida á hora de entenderse as persoas: é a actitude da aprendizaxe continua”.

Un agudo analista da política internacional

A segunda grande faceta intelectual de Fernando foi, como adiantamos, a de analista político. A súa  formación académica en Dereito, a súa residencia durante décadas na Gran Bretaña, o seu traballo como tradutor e intérprete en entes de ámbito internacional e, en derradeira instancia, a súa íntima vocación e compromiso ético determinaron unha constante e entusiasta entrega ao estudo, comentario e divulgación de numerosos aspectos da situación mundial. De aí a súa participación entusiasta nos traballos do IGADI (Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional) e a súa destacada presenza en moitos números da revista editada por ese Instituto (ao que tamén pertenceu Lois Tobío), Tempo Exterior. A respecto desta vertente do seu quefacer deixou  sentada no sétimo número desta revista esta sisuda reflexión metodolóxica: “O analista ideal pode ter unha ideoloxía e é pouco menos que imposíbel que non a teña, pero non debe militar á hora de analizar. A militancia pode ser eficaz na propaganda, pero non na análise”.

Foron moitos, alén da revista do IGADI, os medios impresos e virtuais galegos que acolleron as colaboracións de Pérez-Barreiro sobre a materia. Na revista Grial, por exemplo, publicou o traballo “Plácido Castro e o problema político de Irlanda”. Na revistaTempos Novos que dirixe Álvarez Pousa, no xornal virtual Vieiros e no semanario A Nosa Terra foron frecuentes, ata onte mesmo, os seus traballos sobre a evolución da escena internacional, con incursións na evolución da política británica (con críticas moi fundamentadas á traxectoria de Blair e ao fracaso da súa chamada “terceira vía”, por exemplo), reflexións sobre o rol estadounidense no futuro mundializado, explicacións sobre as múltiplas implicacións da potente emerxencia de xigantes como China ou Brasil, análises dos máis rabudos problemas da construción europea, etc.

Mais tamén tivo Fernando interese en debullar desde a súa peculiar posición de galego na diáspora algúns dos problemas que traban o desenvolvemento integral do noso/seu país. Para reflexionar a fondo sobre as trabes do pensamento que nel expón son traballos como “Galicia nun mundo de diásporas”, publicado no quinto número da xa citada revista Tempo exterior. Ademais de reclamar unha acción política meditada, persistente e de longo alcance sobre a diáspora galega, Pérez-Barreiro esixiu nese ensaio que se abandonase dunha vez por todas o paternalismo nas relacións cos galegos que andan espallados polo mundo e que desaparecese a idea de que a única maneira de recuperar a súa enerxía sexa mediante o seu regreso físico á Terra. Na mesma perspectiva hai que colocar o seu compromiso co chamado “Grupo de Traballo Galego de Londres”, fundado en 1970 e que segue a día de hoxe editando na Rede un boletín con traballos, artigos e ensaios sobre Galiza.

Con Viveiro sempre na lembranza

Coñecemos persoalmente a Fernando Pérez-Barreiro no transcurso do Congreso “Plácido Castro e o seu tempo”, que se celebrou en Corcubión e A Coruña en novembro de 2005, baixo os auspicios da Consellería de Cultura e o bo facer coordinador de Xulio Ríos. Daquela, intercambiamos abundante información sobre o autor obxecto do congreso e falamos moito sobre Viveiro, especialmente sobre o seu devir histórico e sobre algunhas das súas figuras máis destacadas. A un dos e-mails que lle enviei posteriormente, en que lle lembraba a idea acariñada durante os días do congreso de que se achegase ata Viveiro, respostou Fernando con data de 23 de novembro de 2005: “Prezado Emilio: (...) Sí; teño que ir a Viveiro, se cadra na primavera do ano que ven. Xa che direi. Non sabes cánto me falaba o meu pai de Pepe da Mota, con agarimo e admiración. Era para él a encarnación da creatividade, pouco menos que un Leonardo do Landro”.

Non xirou o noso estimado colega a ansiada visita á vila do Landrove e ben que o sentimos. Bo foi, con todo, que en 2008 os amigos da Asociación Cultural Estabañón procedesen a reeditar con moi bo criterio o anecdotario que escribira e publicara en 1952 o pai de Fernando, o famoso Digesto no indigesto, e solicitasen do tradutor do Macbethshakespereano un prólogo. Así Pérez-Barreiro Nolla tivo ocasión para lembrar aquel encontro con “quien se me presentó como biznieto de Pepe da Mota” e, sobre todo, para ponderar que a nosa cidade foi sempre para el “un punto de referencia central”, perennemente vivo no seu recordo “por las continuas evocaciones paternas” e polas propias “largas temporadas en Viveiro, nutriéndome de imágenes y sentimientos que perduran”.

Coda

Desapareceu, pois, un senlleiro referente da grei galega no exterior e un intelectual de raíces viveiresas a flor de pel. Tolerante, independente, aberto ao mundo, políglota e viaxeiro, deixa Fernando ben ergueita a súa figura na nosa historia, a dun home culto que sen perder nin renegar nunca da raíz, soubo nutrirse dos máis diversos aires, terras, ideas e linguas deste convulso planeta noso. Descanse en paz.


“Para ser e crear necesitas independencia”

Conversa de Xosé Luís Franco Grande e Xulio Ríos con Fernando Pérez-Barreiro Nolla 
Grial 167, 2005

Fernando Pérez-Barreiro Nolla é personalidade ben coñecida na Galicia posterior a 1950: director de teatro nos seus tempos de estudante, políglota, intelectual comprometido co país, aínda residindo fóra del a maior parte da súa vida, conferenciante, tradutor, crítico, integrante do “Grupo de Traballo Galego de Londres”, membro do Consello Asesor do IGADI…É, hoxe, un verdadeiro paradigma do nacionalista internacionalista que sempre primou en Galicia –dende o conde de Gondomar a Viqueira, Risco, Plácido Castro, Otero Pedrayo e tantos outros-, xustamente o máis oposto ao exclusivismo que se nos apón dende o centro.

Nesta conversa que mantivemos con el dános algunas das claves da súa rica formación intelectual; dende os seus primeiros anos, no seo da súa familia, ata o día de hoxe, en que, instalado na cidade de Londres hai máis de corenta anos e en relación estreita con moi diversas culturas, vive na plenitude da súa madureza intelectual e humana. Unha experiencia espiritual a súa que xulgamos útil coñecer, non só en si mesma, senón porque axudará a explicar a complexa personalidade dun dos máis brillantes intelectuais galegos de calquera tempo. E, tamén, o seu esforzo e o seu empeño por contribuír á empresa de facer una Galicia mellor, una Galicia á que sempre se mantivo estreitamente unido de moi diversas formas e maneiras, e en moi diferentes circunstancias e situación, dalgún xeito presentes na conversa que segue. 

Hai algúns vectores perfectamente identificables nas túas orixes que probablemente contribuíron de forma intensa ao teu desenvolvemento posterior, a nivel persoal e profesional. Un deles foi o contorno familiar…

Con certeza, aí naceron as miñas primeiras afeccións pola cultura e o galego. O meu pai publicou varias obras en galego. Ademais de Ducia e pique de fábulas (Celta, Lugo, 1954), publicara, sendo moi novo aínda, una colección de poemas costumistas (Andrómenas). En castelán publicara, tamén nos anos mozos, outros poemas, de temas máis variados e inspiración estética finisecular (Pavesas de la hoguera), e moito máis adiante un anecdotario forense (El Digesto no indigesto). Ollando a súa obra e o que el contaba da súa vida decatábame de que no seu Viveiro natal de comezos do século pasado falaba galego prácticamente todo o mundo. El nacera no seo dunha familia relativamente acomodada e profesional, e viñera a Ferrol no vinte e tantos para dirixir El Correo Gallego, que daquela se facía alí, e exercer de abogado. O meu avó era alcalde de Viveiro por aquelas datas, as da Ditadura de Primo de Rivera. A familia procedía do Burgo de Trasbar, preto de Cervo e Sargadelos. O primeiro en trasladarse á vila fora o meu avó; o resto dos parentes seguiu cultivando a terra. Eran, el e o meu pai, falantes naturais de galego, e eu nunca lle ouvín ao meu pai falar outra cousa na casa. Parecíame natural e nunca tiven que aprender conscientemente a lingua.  Cada vez aprecio máis o que conservo das obras do meu pai, que cando eu era máis novo non podía apreciar debidamente. Non só no seu contido, senón polo que significaban como testemuño dunha lingua galega moi pura, nada artificial e hoxe case desaparecida.

O meu pai fora seminarista sen vocación en Mondoñedo, e só despois de saír do seminario licenciárase en Dereito en Madrid. Daquela había seminaristas “externos”, que vivían en pensións unha vida de xeito “troiano”. O meu pai tiña sona de acompañarse moito de segrares, e un deses segrares, dos que se fixo moi amigo, foi Eduardo Lence-Santar y Guitián, minucioso pesquisador da historia mindoniense. Seguiron sempre esa amizade, e xa o meu pai en Ferrol e eu rapaz novo, mandáballe Lence por correo unha especie de xornal que publicaba, onde recollía as súas investigacións de historiador local e xenealóxicas. Chamábanme moito a atención  e iniciáronme no interese pola historia do país, e tamén polo labor dos entusiastas cronistas locais, ás veces exaxerados no seu patriotismo, pero sempre aliciantes. O de Viveiro, don Xesús Noia, era un bo exemplo desa estirpe, que aínda cheguei a coñecer. Cando empezamos a facer, en 1972, o Boletín do Grupo de Traballo Galego de Londres nas súas follas amarelas, eu estábame lembrando das folliñas que Lence-Santar arranxaba para distribuír entre os seus amigos. Ben distantes os tempos e as circunstancias, sempre hai continuidades inesperadas.

Outra das túas referencias deses anos é ao lugar da Toca. ¿Foi ese o teu único contacto directo coa aldea galega?

Na Toca pasei moito tempo. Meu pai mandara facer unha casa alí. Non era lugar de moda nin de veraneo. Entre Ferrol e As Pontes, preto de Igrexafeita e cara ao Forgoselo, está no punto máis alto deste treito da estrada que levaba a Asturias. É unha terra de espiñazo agreste entre os vales do Xuvia e os de Ferreira, Moeche, e outros que se espallaban ata a costa do Ortegal. Desde os seus penedos de granito vese o canto noroeste da Galiza, a Artabria, desde a Capelada á ría de Ferrol e, nun día claro, o Castelo de Goía polo leste.

Eu sentíame ben naquel mundo. Trataba moito coa xente de alí, sobre todo coa familia de tenda-taberna. O seu dono estivera en Cuba, e á volta de aló andara por toda España, á procura de onde establecerse. E non me preguntedes por que, foi a establecerse na Toca, despois de considerar mesmo a posibilidade de afincarse na Coruña, ou nas Pontes, ou no Bierzo, de onde era a súa dona. Pero optaron por abrir unha tenda alí, no medio de catro casas, nun lugar afastado, aínda que á beira da estrada. Eu pasábao moi ben na Toca. Tiña amigos, participaba na malla seguindo a máquina e a limpadora de lugar a lugar, ía cos rapaces a lindar as vacas, e tiña un penedo preferido cun asento natural na rocha onde me sentaba, contemplaba o horizonte inmenso e vía pairar os buxatos a niveis máis baixos que o meu. Era a Pena do Cortello.

Outra referencia desa época é o Burgo de Trasbar, de onde era meu avó, preto de Cervo e de Sargadelos. Era un lugar situado realmente no confín do mundo e moi peculiar. De alí partira o meu avó na primeira saída urbana, que foi a Viveiro, onde se convertiría nun cacique conservador. Fíxose procurador e casou nunha familia ben abastada de comerciantes da vila, dirixida con man de ferro por unha matriarca, dona María Barreiro. Os irmáns quedaron no Burgo de Trasbar e por iso había de ir eu moito por aló. O meu tío avó Marcelino e as irmás rexían a ermida de Santa Eufemia, moi famosa no seu contorno, onde acudían os mariñeiros do hinterland de San Cibrao a cumprir promesas feitas na mar adversa. Lembro que todo estaba cheo de ofrendas de brazos e barquiños de cera, de moitas cousas que tiñan que ver co mar. Cómpre ter en conta que o mar estaba moi presente no interior daquela bisbarra. Nós recibíamos en Ferrol xamóns e outros suministros por mar, non se lles ocorría mandárnolos por terra. A ermida viñéralle á familia porque era un pazo modesto que mercaran cando os donos, absentistas que vivían en Madrid, tiveran necesidade de vendelo, e eles, un par de xeracións atrás, eran mordomos da propiedade. Sendo xa deles, morreu na parroquia un fillo de solteira, que o párroco non quixo enterrar en sagrado, e o meu tío Marcelino enterrouno pola súa conta na ermida, que por ese feito incorreu en irregularidade eclesiástica, e non se podía dicir misa nela. Pero o tío Marcelino seguiu recollendo as ofrendas de trigo e millo. A festa seguía sendo na parroquia, pero o párroco non recibía nin un peso. Marcelino chegou a ter xente nas encrucilladas para dicirlles aos romeiros: “A Santa Eufemia verdadeira é por aquí”. Era el o que “puña a santa” cunha imaxe portátil con manilla, para dar os croques na cabeza coa fórmula ritual (“xuntas conxuntas poñédevos no voso lugar…”). Así me foi “posta” a Santa Eufemia cando tería eu uns dez anos.

Alí coñecín o Sargadelos abandonado e melancólico, o da memoria de Ibáñez o ilustrado, aquel Sargadelos que estudara Bello Piñeiro, antes da xenial renovación que había de conseguir Isaac Díaz Pardo.

¿Qué outras influencias destacarías desa primeira etapa?

Sen dúbida, a de Manuel Fernández Barreiro, que era consignatario de buques en Ferrol e tiña unha biblioteca magnífica, asombrosa. Fora un dos colaboradores de Céltiga, a editora en galego de Ferrol que dirixira Xaime Quintanilla. Publicara nela unha tradución ao galego da lenda irlandesa dos sete cisnes negros, con ilustracións de Castelao. Era un home moi interesante e moi amigo do pintor Felipe Bello Piñeiro. Conservo un manuscrito de don Manuel no que relata unha excursión deles dous á montaña, que viña sendo Monfero e arredores, pero que máis parece unha expedición ao Tíbet, cunha gran riqueza expresiva e de detalles. Vese canto tiña de exótico para Ferrol o seu contorno rural, e canto atraía a intelectuais e artistas como Fernández Barreiro e Bello Piñeiro. Por don Felipe coñecín o pensamento e a estética de Ruskin e entendín os prerrafaelitas. Quero sinalar con esto que daquela, no Seixo, na ría de Ferrol, en plenos anos corenta, podías estar en contacto con estéticas e éticas ben afastadas daquel medio.

Manuel Fernández Barreiro sabía moitísimo da historia de Ferrol. Era moi culto, moi discreto e moi modesto. Na súa biblioteca, onde había libros e revistas en varias linguas, nutrinme de cultura e espírito. Cheguei a pedirlle, desde A Toca, os libros dunha lista que me interesaban en certo momento, desde a Ética de Scheler até os Glosarios de Eugenio d´Ors, e mandoumos, porque coido que os tiña todos, non sendo un. Foi mecenas dos pintores que daquela comezaban as súas traxectorias artísticas en Ferrol. El mesmo pintaba acuarelas, que intercambiaba por correo cun amigo inglés, para criticalas mutuamente e aprender dese xeito. O seu fillo Manolo, pintor tamén, foi o meu compañeiro de moitos anos e rematou, como eu, indo para Inglaterra, onde está enterrado.

Na túa primeira mocidade en Ferrol entras en contacto con Carballo Calero, co grupo Aturuxo…

O decisivo aí é que meu pai, que fora e aínda era en 1936 presidente da CEDA local, electo diputado en febreiro con acta impugnada, e moi perseguido polo Frente Popular, quedou fondamente abalado coa guerra civil. Nunca pensou que fora haber o estoupido de violencia que houbo e entroulle unha especie de noxo. Meteuse na casa, dedicouse á profesión e recusouse a facilitar datos ningúns para a represión, que lle eran pedidos con insistencia. Os rapaces da miña clase social e ideoloxía familiar ían automáticamente ao colexio dos Mercedarios. Ingresara eu nel ao principio, pero non me gustaba, e ao meu pai tampouco. Daquela, mandoume a un dos colexios-academia da época que era, como outros, un refuxio de represaliados que salvaran a vida pero quedaran inhabilitados profesionalmente. Recibín alí unha educación laica e republicana no seu cerne, aínda que levase engadido o que impuñan as autoridades. 

Carballo ensinaba alí e para min foi unha revelación. Primeiro, culturalmente. A min e a todos os que asistiamos ás súas clases, abriunos moitos mundos. Víamos unha cultura viva, nos cursos da historia da filosofía, de literatura e de xeografía dos que estaba encargado.

Coñecer a Carballo era coñecer un modelo intelectual, entender que a cultura non era nin un fardo que levar ás costas nin unha arma arroxadiza para bater nos demais ou gañar oposicións. Era un xeito de ser criatura humana cunha plenitude que merecía todos os esforzos. Impresionaba nel a seriedade e o rigor. Non facía nada por congraciarse cos alumnos nin tentaba disfrazarse con simpatía forzada, pero xamais nos aburría. As clases tiñan un ritual ben marcado e unha cerimoniosidade simple pero acaída. Tampouco tiña nunca arroutadas de mal xorne nin imprecacións contra os alumnos, cousa que se apreciaba moito polo inusitada. Era home de clásica serenidade, na que albiscabamos un fondo de ímpeto romántico ben contido.

Sen falar nunca das súas circunstancias políticas, ben tráxicas como sabemos (fora condenado a morte, desterrado, preso e inhabilitado), nin amosar resentimento de ningún xénero, deixou para sempre vencelladas en algún de nós, as ideas da cultura e do galeguismo. Unha cousa ía coa outra.

No curso de xeografía ditounos por varias semanas, partes da Guía de Galicia de Otero Pedrayo, e infundiunos unha excepcional e íntima familiaridade con Galicia, coa dimensión histórica, coa estética, coa sensibilidade para a xente e a paisaxe do país.
Cada semana tocáballe a un estudante preparar unha conferencia, que era a clase dese día. Había que expor unha cidade galega nas súas varias dimensións. Eu escollera Betanzos.

Carballo arredondou o meu galeguismo. Non é que me descubrise a Galiza, porque eu xa levaba unha base. Na miña casa había moitos libros en galego. A min Castelao descubriumo o meu pai, que o admiraba moito. Na casa lera eu tamén a Curros, nunha edición de 1911 que traía boa parte dos autos do proceso contra Curros, instado polo bispo de Ourense, onde viñan as defensas dos abogados do escritor en primeira instancia e en apelación. E o Vento mareiro de Cabanillas, e o prólogo de Victoriano García Martí ás obras de Rosalía na edición de Aguilar, tan evocador dunha época e de fonda galeguidade. Tamén andaba pola casa a letra do Himno Galego, escrita a máquina nun papel amarelo; a música ensinouma o meu pai. E tantas outras lecturas que daban forma ás miñas vivencias da Galicia rural.

¿É Carballo quen te conduce a Otero Pedrayo, non?

Certo. Foi a finais dos anos corenta, cando Otero veu dar unha conferencia a Ferrol. Carballo pediume que tomase notas da conferencia, que se chamaba “Vento do oeste”, porque logo quería publicala. Eu quedei abraiado por Otero. As notas publicáronse, coido que en varios números de La Noche ou do Correo, e, agradecido, Otero envioume un exemplar dedicado da súa biografía de don Marcelo Macías, que se publicara daquela.
Carballo ten que ver tamén con Aturuxo, con Tomás Barros, Miguel Vidal e Mario Couceiro. Vidal e Barros andaban pensando en facer unha revista e Carballo orientounos. Mario Couceiro xuntouse a eles. Isaac Díaz Pardo, que era primo de Tomás Barros, fixo a portada e as ilustracións. Máis adiante levaría tamén viñetas de Ricardo Segura. Aturuxo, co subtítulo “Revista de poesía e crítica” era bilingüe, en galego e castelán. Agora foi reeditada en facsímile a colección enteira nas dúas épocas, que van de 1952 a 1960, e chama a atención a presentación, que era coidadísima, en parte pola minuciosidade de Miguel Vidal, tan esixente nisto como en toda a súa estética.

Cando chegas a Santiago comezas a desenvolver todas esas inquedanzas culturais…

Daquela, en 1949, eu non lle vía camiño viábel ao galeguismo político e social. Xa desde Ferrol estaba convencido de que Galicia era unha nación, e, non atopando mellor formulación política para explicarllo aos meus condíscipulos, moi refractarios a esa idea, a pesar do ensino de Carballo ao que non todos eran igualmente permeábeis, dicíalles que era unha situación colonial. Sabía, polo que eu fora averiguando de Carballo, e non polo que el me dixera, do galeguismo da República. Pero todo me parecía algo así coma un paraíso perdido. Para min, o galeguismo que contaba en termos de persoas e lecturas estaba en Ferrol. Cando cheguei a Santiago fun visitar a Otero Pedrayo cun recado do meu pai. Vivía no Hotel España e alí falamos. Estivo moi amábel, pero non me animou moito. Menos mal que coa Guía de Galicia na man, andaba eu por Santiago e facía unha interpretación galeguista da cidade, cousa difícil ás veces, pero non vía galeguismo arredor de min.

Eu escribía entón algunas cousas en galego, e falaba con López Nogueira, sempre inquedo, quen fora o meu compañeiro desde a preparación do ingreso no bacharelato e partillaba agora cuarto comigo no colexio maior. Un día díxome que viñera a morar en Santiago un filósofo galego saído da cadea, e que el xa o fora ver. E na primeira ocasión presentoumo. Era Ramón Piñeiro.

¿Pero a relación túa con Piñeiro non avanzou de boas a primeiras, non?

Realmente, a min Piñeiro non me dixo nada novo. Non me pareceu o filósofo importante que López Nogueira citara, ou pensei que, si tal era, non se lle notaba. O que si me pareceu foi que era unha persoa moi agradábel, simpática no mellor sentido da palabra, empática mellor, fóra do corrente. Vino algunhas veces máis, case sempre en cafés con López Nogueira, e seguín gozando da súa compaña.

Pasado algún tempo, Ramón Lugrís, a quen eu non coñecía antes e que chegara de Barcelona, levoume á casa de Piñeiro. Alá sentamos arredor da mesa de braseiro. Lémbrome que falamos de López Nogueira, como amigo común, e que Piñeiro debuxaba con xestos e palabras un retrato feliz e simpático do meu grande amigo de sempre. Estaban claras as súas dotes de empatía e comunicación amábel e persuasiva. Admirei xa daquela e sigo admirando aqueles dotes singulares. Fomos amigos moitos anos, falamos moito, na casa del en Santiago e na miña en Londres, e sempre gocei desas calidades súas.

En 1958 cintribuíches á Homenaxe a Ramón Otero Pedrayo, que publicara Galaxia, cun ensaio sobre o teatro galego…

Eu tiña, desde Ferrol, unha forte afección polo teatro, que cultivaba como podía. Ía só ao teatro, case desde neno, porque, como dixen, o meu pai retirárase moito da vida social por mor da guerra e deixara incluso de frecuentar espectáculos. Ía ao teatro cada vez que pasaba por Ferrol algunha compañía, fose a de Irene López Heredia, unha de zarzuela ou dos “Grandes Espectáculos de Enrique Rambal”, que tanto me gustaban.

Logo, en Santiago, empezamos a facer lecturas dramáticas semiescenificadas e algunha representación completa. Como eu estaba nun Colexio Maior, iso non era tan difícil de facer. Traducín algunhas cousas, como A cantante calva de Ionesco e A ostra e a perlade Saroyan, e estreei unha obra de Tomás Barros, Panteón familiar. A primeira obra que dirixín no Colexio Maior foi a Casa de bonecas de Ibsen. Aí coñecín a Teresa Barro, a miña muller, que foi a Nora Helmer daquela representación.

En 1958, Ramón Piñeiro pediume algo sobre teatro para o volume de homenaxe de Galaxia a Otero Pedrayo, que cumpría entón os 70 anos. Os “novos” estabamos representados nese volume por Franco Grande, cun ensaio sobre a galicidade da paisaxe en don Ramón, e polo meu “ Vaticinio do teatro galego”.

Ese tempo de Santiago foi a cabalo de dúas épocas…

Eu quedei en Santiago máis do debido. Perdera un ano por mor dunha enfermidade que me levou un ano de repouso en Ferrol e licencieime máis tarde. Lembro que naquel repouso tiñamos unha tertulia arredor da miña cama. Viña Manolo Fernández Gasalla, que era fillo de Fernández Barreiro, Mario Couceiro e o grupo de Aturuxo. Mesmo tiñamos plans de facer unha revista que nunca chegou abrollar.

Cando volvín a Santiago había xente nova, Beiras, Meilán…en fin, había moita máis actividade, máis preocupación. Era outro ambiente distinto. Logo de rematar, quedei un par de anos na Residencia e asumín a xefatura de estudos. Eu era quen organizaba as conferencias, teatro, etc. Era ideal, porque aínda que non cobraba nada, vivía alí gratis. Tiñan moito éxito as audicións musicais. Beiras viña moito por alí.

Por eses anos ocorréuselle a López Nogueira a idea das Festas Minervais. Aproveitou un tempo de apertura do SEU, axenciado en Santiago por Eiras Roel, e tamén a súa relación persoal, “de filósofo a filósofo” como el dicía, co reitor Legaz, e as Minervais celebráronse varios anos. Nese marco coñecín a Franco Grande, que aínda non estaba en Santiago na miña primeira etapa alí, antes da doenza. Gañei algún premio nas Minervais, de poesía en castelán, aínda que tamén escribía poesía en galego e había premios para as dúas linguas.
Naquel tempo foi cando coñecín a Jacques Bousquet, un ex colaboracionista francés, refuxiado en España. Recomendoumo Álvaro d´Ors para que lle dese clases de español, porque eu sabía francés. Deille clases a el e á súa muller, unha princesa tailandesa (o final da guerra pillárao en Indochina). Bousquet deu unha serie de conferencias sobre o teatro francés, con ilustracións do meu grupo, e outras sobre Rimbaud e sobre Paul Valéry. Por el souben de Ionesco e a súa obra, e tiven a primeira orientación ás culturas orientais. Deixoume o Genji de Murashaki Shibiku e o Soño dos aposentos vermellos nas traducións de Arthur Waley. Despois foise para Madrid, onde traballou como asesor con moita influencia na política do Ministerio de Educación. Víao eu bastante alí, na miña etapa de Madrid. Desapareceu da cidade durante a crise da guerra de Alxeria e a conspiración da OAS. E non volvín saber del. Na súa estadía en Santiago chegou a informarse bastante do galeguismo, grazas ao doutor Devesa, que vivía no mesmo inmoble, e do que lle contaba Carlos Alonso del Real, que o visitaba con frecuencia. Bousquet era home de gran cultura e intelixencia, pero negativo e destrutivo na súa cosmovisión despois do fracaso da revolución galofascista na que crera.

¿Cal era entón o teu horizonte persoal?

Aquela experiencia de Santiago era moi cómoda e moi agradable para min, pero non podía durar para sempre, claro. Tiña que facer algo e funme a Madrid, a tentar oposicións que me repugnaban como sistema e tampouco me atraían como camiño a un porvir que non me interesaba. Despois traballei algún tempo como avogado na Coruña, sen entusiasmo ningún. A verdade é que non tiña interese pola práctica do Dereito en ninguna das súas formas, desconectárame do eido académico (d´Ors e o Dereito Romano) e cada vez vía máis clara a pavorosa dificultade da independencia. O meu descontento non era tanto político, que iso podería ter remedio, senón cultural e social. Calquera camiño que puidese haber, levaba consigo unha certa servidume, unha perda de independencia persoal, mellor ou peor compensada. A miña esixencia mínima pero irrenunciable era a de poder desenvolver un labor intelectual e profesional sen perder a independencia. Iso non era posíbel para min naquela Galicia e empecei a pensar nas posibilidades de facelo fóra.

¿Foi esa reflexión a que te levou a Londres nos anos sesenta?

O estranxeiro tiña para min, desde sempre, unha atracción forte e Londres non me desenganou. Era e segue a ser unha cidade da imaxinación, un texto xerador de innumerábeis textos. Era realmente un soño pensar na posibilidade de ter un traballo na BBC, na que estaba, en certo modo, tamén presente unha tradición galeguista, a do programa en galego e Plácido Castro. Contratoume a BBC cun período de proba de seis meses, que era o normal, aínda que a min me confirmaron o contrato antes de concluír a proba. Entrevistoume na Embaixada Británica de Madrid o xefe dos servizos europeos da BBC, Edward Ashcroft, irmán da famosa actriz Peggy Ashcroft. Levaba eu entón moi pouco tempo casado, menos dun ano, e acababa de nacer a miña primeira filla. Dinme de baixa con alivio no Colexio de Avogados, merquei unha pasaxe de barco e a mediados de agosto de 1963 collín o Ascania no peirao de Vigo. Era un barco italiano que viña do Caribe, cunha das primeiras vagas de inmigración antillana forte en Inglaterra. Lembro que viña cheo de froitas tropicais. Os inmigrantes bailaban toda a noite, e aquela música alegrábame como benvida a unha vida nova.

¿Como lembras aquela partida e que tipo de vínculos estableciches con Galicia neses primeiros anos en Londres?

No peirao de Vigo embarcou pouca xente. Alí me despediron Franco Grande e Teresa, a miña muller. A última impresión do país foron as Cíes. Ao pasar diante delas, decateime de que ía de verdade para Inglaterra e que non estaba soñando.

Teresa e a miña filla Ana irían despois, cando a BBC xa me confirmara no emprego.
Desde Londres seguín escribíndome con Piñeiro. Nas primeiras cartas que tiven del recibín, por certo, o anuncio de que se ía publicar Grial, e que contaba coa colaboración de Teresa e coa miña. Agoirábame unha adaptación doada ao novo país, porque segundo dicía, eu tiña moita “flexibilidade”. A verdade é que non precisei facer sacrificio ningún. Tamén continuei a comunicación con Beiras e seguín, máis ou menos a distancia, a evolución de PSG que, curiosamente, non coñecía antes. Ás veces aparezo ligado ao PSG, e o propio Beiras parece ser que pensaba que eu estaba afiliado desde o comezo, que me tiña mandado unhas bases e que eu participara no proceso fundacional. Había un certo equívoco. El contábame cousas e eu contestáballe, pero non estaba no PSG. Tamén botei unha man cando fixo falla porque, dos proxectos que había, parecíame o máis razoable. Naquel tempo, Beiras veu a Londres varias veces estando eu alí e fixémoslle unha entrevista na BBC. Acompañeino tamén á sede da Internacional Socialista, cando aínda non chegaran os tempos de Felipe González. Na Internacional non atopamos comprensión ningunha dun socialismo federal, non había alí máis socialismo que o español. Á parte diso, eu difundía as cousas que me mandaba o PSG, facíallas chegar ao Partido Laborista e á prensa británica. Pero non estiven nunca no PSG.

¿Como foron os teus primeiros pasos na BBC?

Foi unha experiencia importantísima. Aprendín moito. Facía de todo. A primeira vacante que había era no programa agrícola, Vida rural, e alí comecei. Serviume para coñecer ben o país, porque a BBC estaba moi ben organizada e era xenerosa. Había unha axenda de acontecementos, e se vías unha feira interesante, eles encargábanse de organizar todo o desprazamento. Eran ocasións excelentes para ver o campo inglés. Interesoume moito aquela natureza, a apreciación da historia, os campos que me eran afíns e que contribuíron a que nunca, en ningún momento, sentise morriña. Foi curioso porque en Madrid, experimentara unha nostalxia até física, cousa que nunca padecín en Inglaterra porque sempre me permitiu establecer unha relación afectiva coa paisaxe que, aínda non sendo igual á galega, era máis próxima.

Despois pasei a facer o programa de Artes e Letras. Aí entrevistei moita xente, entre eles a Madariaga, cando cumpría os 80 anos e facíano doutor Honoris Causa en Oxford. Lembro que levei unha decepción porque a propaganda do réxime en España o presentaba como un cosmopolita desarraigado, é dicir, como un home medio inglés, e a min sorprendeume a súa españolidade. Era inconfundiblemente hispano e gustaba de explicar a súa teoría da verticalidade do home español. Era moi conservador e moi castizo.
Fixen tamén un programa político, semanal, como unha especie de revista de prensa, collendo opinións de diferentes fontes para achegar certa pluralidade sobre determinados temas. Por aquel entón, non se lía tan fácilmente prensa inglesa en España. Tamén se facían entrevistas a políticos españois que pasaban por Londres: Tierno, López Rodó, Solís…Lembro que Solís, despois de falar con sindicalistas británicos, díxonos que aqueles sindicatos “eran exactamente iguais que os de España”.

A verdade é que era un observatorio magnífico. Tíñamos unha riqueza informativa e de materiais asombrosa.

¿Alí coñeciches a George Hill ou xa non estaba?

Xa non era xefe da sección española, pero aínda así, viña moito por alí. Víame moito con el. Até lle pasei contactos en Ferrol para a súa biografía de Franco. El era un home de dereitas, moi católico, e tamén moi intelixente. Sabía moito de España e tamén de galeguismo. Diría mesmo que tiña certa simpatía por Galicia e até polo galeguismo, políticamente limitada, claro.

¿Quedaba algo entón do programa galego co que colaboraban Fernández del Riego e outros galeguistas desde o interior?

Quedaban moitos ecos, pero cando eu cheguei xa non existía. Quedaba a boa lembranza de Plácido Castro e de Alexandro Raimúndez. Ramón Lugrís, traballara alí antes ca min, aínda que tamén despois do programa en lingua galega. E despois de min xa non contrataron máis galegos. A conexión con Galicia rematou comigo, que eu saiba.

¿E podías ser independente na BBC?

Sí. É certo que os servizos exteriores da BBC non estaban financiados pola licenza que pagaban cantos teñen aparello de radio ou televisión (isto é o que garante a independencia da Corporación, que é pública pero non estatal), senón por unha subvención anual do Foreign Office. Algunha vez fun, substituíndo ao xefe da sección, ás conferencias diarias cun funcionario do Foreign Office que comunicaba o que lle interesaba ao Ministerio da actualidade do día. Nunca o que tiñan que dicir os nosos servizos. Iso quedaba ao tino da sección. Nos cinco anos que alá estiven non vin nunca unha imposición, pero si indicacións claras sobre o que consideraban importante e o que non. Fóra dos grandes temas, non se falaba do contido concreto dos programas.  A independencia editorial da BBC non quería dicir que cada redactor puidese dicir o que lle petase sen máis. Iso era lóxico e non danaba a independencia persoal que eu quería, nin me fixo nunca ir contra dos meus principios ni me sentín incómodo por ese lado.

¿Por que a saída da BBC para a Organización Internacional do Café?

Dunha banda, porque era posíbel que a BBC acabase por pechar a  sección, e así foi co tempo, aínda que subsistiu algúns anos máis. A OIC ofrecía mellores condicións económicas e o estatus de funcionario internacional. Entrementres que o servizo da BBC non pechou seguín colaborando con eles, facendo críticas de libros e algunhas series culturais. 

Pensaba tamén que ía ter máis tempo para estudar linguas, que fora un dos meus obxectivos de sempre.

¿Que linguas che interesaban? ¿Estudaches chinés, por que?

Interesábame e seguen interesándome todas, como instrumento para entrar en culturas diferentes. Afógame o monolingüismo. Estudara ben latín e grego no ensino secundario e despois, cando pensei facer Letras; e tamén no curso de latín xurídico de Moralejo para os que parecía que iamos ensinar Dereito Romano algún día. Botaba en falta o hebreo, que viría máis tarde, e o árabe, que aínda non chegou. Eu respecto moito as linguas, e coñecelas superficialmente pareceme unha ofensa, case un delito contra a honestidade. Así que estaba e estou condenado a unha relación tráxica que pode acabar no inferno coma a de Don Giovanni. Traducín moito e dirixín servizos de tradución, e estou convencido de que é unha tarefa imposíbel, pero tamén de que iso non é escusa para non facela o mellor posíbel.

A cultura chinesa interesoume sempre. E os moitos anos que tiven que dedicar ao estudo da lingua chinesa ata acadar a miña licenciatura na Polytechnic of Central London e pasar un verán na Universidade do Pobo Chinés en Beijing, obrigáronme a descoidar un pouco as demais linguas, nunha especie de monogamia, da que non me arrepinto. De aí viñeron as miñas traducións ao galego e introducións da literatura moderna (Flores e leña) e clásica (Breviario do pensamento clásico chinés). China era moito máis exótica daquela que hoxe, e agora pode haber máis intereses prácticos para aprender chinés.

¿Foi a perda do referente do servizo da BBC en galego a que vos levou a imaxinar outro sistema de comunicación con Galicia? ¿Como xurdiu o Grupo de Traballo de Londres?

Non. O programa galego da BBC desaparecerá xa en 1956 e o Grupo comezou en 1970. Eramos unhas cantas persoas (Teresa Barro, Carlos Durán, Manuel Fernández Gasalla, Xavier Toubes e mais eu) que coidabamos que podía ser útil facer chegar a Galicia as nosas reflexións independentes, que pensábamos que podían ter o valor que lles viñera de ser feitas desde o exterior e sin vincallos partidarios. Non tiñamos todos a mesma ideoloxía nin as mesmas preferencias políticas, e nin sequera os mesmos amigos no país. Acababa de entrar en vigor unha nova lei de educación que abría unhas certas posibilidades para o ensino nas linguas autóctonas. Empezamos entón a facer unhas páxinas, financiadas por nós e dirixidas principalmente aos mestres. Conseguimos direccións e establecemos unha comunicación cos mestres. Mandábannos cartas con opinión e peticións. Non había materiais pedagóxicos e tentamos darllos en suplementos do boletín co que podíamos atopar. Mesmo escribíamos contos nós, ou adaptábamos outros ao galego para que eles puidesen usalos no ensino. Foi unha experiencia moi estimulante. Ben-Cho-Shey, que era inspector de primaria en Madrid, soubo da iniciativa e ofreceunos apoio e diñeiro. O diñeiro non o aceptamos, nin del nin de ninguén, pero agradecímoslle moito o ofrecemento.

Nos tempos da transición decidimos ampliar o alcance do Boletín e facelo máis político nun sentido moi laso, e sempre cos mesmos criterios de independencia. Carlos Durán non quixo seguir nesta nova orientación e non volveu ao Grupo. Incorporáronse Ricardo Palmás, que marchara da Arxentina e viñera para Londres, e Carmen Vázquez. O Boletín do Grupo de Traballo faciámolo de forma colectiva, a partir das ideas e achegas de cada un, combinando varios puntos de vista e diversos temas. Todo se debatía e aprobaba nas nosas reunións e nada ía asignado persoalmente. Imprimiámolo nun establecemento de tipografía, todo pola nosa conta, e enviábamos os exemplares a Galicia por correo, ás persoas dunha lista de enderezos que ía crecendo. Editamos un total de vinte e catro números. Agora resucitámolo na rede: http://www.grupotraballogalego.uk.net/. Alí incorporamos o noso arquivo das varias épocas do Boletín, e levamos xa trece publicados desta época actual.

¿Como sabiades da reacción en Galicia?

Cando recibín o Pedrón de Honra na casa da Matanza en 2005, foi para min unha satisfacción comprobar que Manolo Caamaño era un dos que recibían aquel boletín. Porque naqueles tempos non era doado saber que impacto tiña, aínda que recibíamos algunhas respostas e polo que nos contaba algunha xente, víase que tiñamos afeccionados.

Dis que non había afán político, pero si tomabades posicións en asuntos de certa trascendencia…

Non entrabamos na loita partidaria cotiá, pero si había posicionamentos políticos de fondo. Por exemplo, dixemos non ao Estatuto porque considerábamos a autonomía como unha operación de engano. Había, en xeral, unha perspectiva rupturista e radical, no sentido de incorporar unha preocupación por ir ao fondo das cousas. Non eramos apolíticos. Queríamos dar a nosa opinión e propor temas de reflexión que xulgabamos importantes.

¿Nunca pensaches no retorno a Galicia?

Nunca.

Pero tantos anos fóra si cambiarían a túa percepción de Galicia.

Moito. Eu atopei en Inglaterra unha sociedade moito máis aberta. O contraste era total e serviume para comparar e advertir desde fóra cousas que desde dentro son máis difíciles de ver. Nese sentido, axudoume a artellar mellor o que era unha simple intuición de anormalidade social no noso país. Foi moi útil e enriquecedora esa ensinanza.
Polo demais, xa dixen que eu valoraba moito a independencia, que ten un prezo e hai que estar disposto a pagalo, e eu pagueino e sigo disposto a pagalo. Non se trata dunha independencia que eu queira para min; non é que me pareza moi importante que o señor Pérez Barreiro sexa moi independente , senón que aí radica a pedra de toque esencial para poder valorar os fenómenos políticos no sentido máis amplo, afondar no perfil daquel sistema, daquela maneira de organizarse que mellor garante que as persoas non teñan atrancos para poder desenvolver as súas potencialidades variadas. Digo variadas porque é moi importante que non haxa só unha; é dicir, unha sociedade que teña unha oferta na que poidan caber as diferentes variedades do ser humano, sen que ninguén che pida un pago de obediencia ao poder.

Eu pensó que atopei unha sociedade máis preto dese ideal. O meu desencanto ou a miña incomodidade cando estaba en Galicia, non era só coa sociedade española senón tamén coa galega. Pero eu imaxinaba que Galicia podería chegar a ser unha alternativa a un monolitismo mental que estaba ligado coa historia do centralismo español.

O que me da estar fóra é pensar nunha Galicia, non máis parecida a Inglaterra, non falo de comparanzas, na que os galegos poidan desenvolver as súas potencialidades infinitas. Nese sentido é no que me sinto galeguista, galeguista radical, empeñado en destapar ou en abrir canles para que esas enerxías poidan fluír sen atrancos, ou sen máis atrancos que noutras sociedades máis desenvolvidas nese senso.

¿E non advirtes diferenzas e evolucións positivas co paso do tempo?

Vexo cousas esperanzadoras, pero non grandes diferenzas. Vexo o nacionalismo, e tamén un antinacionalismo moi forte. Pero estar fóra libérate de moitas servidumes. E dáme a impresión de que en Galicia, a pesar dos cambios, as persoas aínda deben violentarse nas súas conviccións profundas e hipotecar a súa existencia para acadar o máis básico, un traballo do que vivir. Amais diso, fóra podías atopar traballos máis feitos á medida dun, que en Galicia non había. Entón, ¿volver? Sempre pensei que non, porque o meu combate mental ía quedar atado precisamente por todo aquilo do que eu quixen saír unha vez.

Iso non está en contradición coa fidelidade ás túas conviccións galeguistas.

De xeito ningún. Reforzoumas tanto que cheguei a comprender que estando na diáspora era máis doado para min explicarlle a calquera que eu era galego. E sigo pensando que en Galicia poden darse as condicións para que a sociedade experimente un proceso de desenvolvemento normal, decente, sen hipotecas inadmisibles. Tampouco é ideal para min que todos os galegos teñan que saír fóra para poder desenvolverse en plenitude. O fundamental é que interioricemos o valor da diversidade fronte á unidade. E as unificacións de pensamento van en contra diso, crean inmediatamente un conformismo, un poder e un servilismo, un emprobrecemento, en definitiva, persoal e da propia humanidade. Creo que os nacionalismos, hoxe, debían ser a base do enriquecimento da humanidade, porque son o viveiro onde poden nacer ideas que non nacen nesa unidade enorme, globalizada que aspira a crear. A pesar da mala fama dos nacionalismos, a riqueza está na diversidade. Mentres iso non se admita, o nacionalismo entenderase como algo negativo, asociando progreso a simplificación, o que nos deixa sen alternativas. Para min, non obstante, o nacionalismo ofrece as dimensións óptimas para o desenvolvemento do ser humano. E algúns galegos poden ver máis claro o seu nacionalismo entendendo e respectando outros, e vendo que hai máis opción que a de ficar apachucados entre o centralismo abafante e a dor da frustración de non se sabe o que.

E non será iso consecuencia de que o nacionalismo presenta unha faciana excesivamente reducionista, moi á defensiva…

A concentración do identitario hai que contrarrestala dalgunha maneira. É moi difícil cando estás na propia pel porque estás loitando pola vida e en lexítima defensa; pero estás perdendo ocasións de crear. Galicia, por exemplo, é unha nacionalidade histórica, e iso hai que defendelo, claro, con todas as implicacións que ten, pero para min é máis importante ser unha nacionalidade de proxecto, un conxunto de seres humanos que queren facer a súa vida. E que queren vivir e situarse no mundo ao nivel das demais nacionalidades.

Para esa defensa eficaz da identidade, ¿consideras que un estado, por exemplo, é algo esencial?

Sen dúbida ningunha. Un estado ou o máis parecido ao estado, un instrumento de poder público que permita exercer a soberanía. A soberanía é o que estou defendendo para min e tamén a quero para todo o mundo. É decidir ti do teu. ¿Ata onde chega? Non lle teño medo aos límites, do mesmo xeito que como persoa non lle vexo límite ningún á miña liberdade. Irei ata onde me deixen. Trátase de gañar poder para exercer a liberdade e tamén a responsabilidade, que sen ela non existe. O estado moderno foi unha conquista democrática como punto de conxunción de intereses públicos diferentes. Pódese perfeccionar, pero non se debe renunciar a el. Nin pretender que pasou de moda, para o que se nos pide o esquezamos no altar dun superestado, que é todo o que se conseguiu inventar no experimento europeísta.

¿Esa é unha das razóns da túa crítica a todo o proceso europeo?

Para min ese proceso equivale ao agrandamento dos defectos do estado. Non vexo nel un proxecto realmente novo, de dimensións liberadoras, entre outras cousas, porque dispensa de pensar. As cousas hai que resolvelas aquí, no lugar. Se vai ser en Bruxelas, para iso xa tiña Madrid. Libérame de pouco se vou depender agora de inxección de fondos europeos  onde antes dependía das influencias en Madrid.

Nisto sempre tiven diferenzas con Piñeiro e con Lugrís, con aquel europeísmo formulado como unha forma de superar o nacionalismo, na que eu, por certo, non sei canto correspondía a Piñeiro, que a min parecíame máis “atlantista” que outra cousa. ¿Que nesa superación conservamos a identidade? A min parecíame moi difícil. É moi utópico. Non vexo que sen soberanía e sen poder político poidas desenvolverte; se chegas a facelo non vai ser porque o promovan desde outro sitio. É a mesma clase política xogando en dous escenarios. Até as persoas son as mesmas, e idénticas as redes e os mecanismos de influencia, sempre para conseguir algo de fóra.

Pero tamén pesarán moito as limitacións económicas do mundo en que vivimos. Asistimos a un acelerado proceso de mundialización que pode influír negativamente nas posibilidades de afirmación de Galicia. ¿Compartes esta idea?

Si, sobre todo se a sociedade galega non se conciencia. A min paréceme que o pensamento nacionalista está reclamando unha forte reformulación de actitudes e de mentalidades. Pero cómpre ter moi claro o que se pretende e para iso necesítase crear pensamento. Eu noto aí unha falla. E hai que ter claro que ser galego pode resultar máis difícil que ser só español ou europeo. Deixar todo en mans doutros é máis doado para o gobernado e dálle a escusa ideal ao gobernante para eximilo de responsabilidade. “Bruxelas non nos deixa…”

A iniciativa na creación de pensamento alternativo corre máis da conta dos movementos altermundializadodres que do nacionalismo.

Simpatizo ata certo punto con eses movementos, pero non lles prognostico moita eficacia. Necesitarían o nacionalismo. Penso que non lle outorgan suficiente papel e mesmo comparten, en moitos casos, unha visión negativa do nacionalismo, asociada a unha reacción vella, de que son de xente nostálxica, ou violentos, etc. Ademais, o seu rexeitamento do poder do estado é moi ideolóxico, e iso serve de pouco porque non acabas de verte nese mundo. Quedas igual de desprovisto que no outro, aínda que con mellor conciencia. Fáltalle arraigo e iso proporciónao o nacionalismo, máis próximo ás mellores aspiracións humanas.

Polo demais, para min, a vantaxe do nacionalismo é que ten nobreza, ten ideas, ten ideario e non é utópico. E o asentamento nunha realidade, na realidade do ser humano no seu país, e esa, con globalización ou sen ela, seguirá existindo. Se permitimos que non exista, vai ser en beneficio dunha mundialización gobernada polos intereses multinacionais, pero nin sequera doutros países. Vai dominar unha ideoloxía do beneficio puro. Acusan ao nacionalismo de egoísmo, cando a deles é a solución do egoísmo total, onde soamente funciona o principio do rendemento. É máis egoísta unha multinacional que un galego que só quere ser galego, ¿ou non? O que quere ser galego non é egoísta nin vivir de ninguén, quere ser o que é.

¿Somos egoístas cando rexeitamos a participación política ou social da diáspora na vida galega?

A diáspora está por construír. Ten as bases como as ten o país, quizais un pouco máis liberadas porque ás veces é máis fácil ver a Galicia desde fóra que desde dentro, e incluso identificarte directamente con Galicia sen pasar por Madrid. Pode ser a eiva do sentimentalismo, que haberá que combater para que non mate o sentimento e o pensamento, pero esa eiva haina tamén no interior. Ben sei que a diáspora é criticable, pero tirar ou limitar ou compartimentar o sufraxio, para min é un paso atrás nese proceso. É ofensivo presentar unha diáspora desinteresada. Haberaos que sí e haberaos que non. E haberá que informalos se non o están. No mundo de hoxe é ben doado. Renunciar á diáspora é renunciar a unha riqueza do país; unha riqueza que se perde se non se usa. Dispor dun capital humano en tantas partes do mundo brinda moitas posibilidades que deberían aproveitarse mellor. Esa é outra das razóns que explican o meu euroescepticismo, porque Galicia ten unha dimensión europea, é certo, pero tamén unha dimensión universal, que para min é máis importante aínda. A idea da “fortaleza europea” ampútalle unha parte, unha realidade que eu teño ademais moi viva na miña experiencia persoal e familiar. Con nove tíos na emigración en tempos pasados.

¿E como ves o futuro?

Esperanzador, se aprendemos a usar o noso potencial, a aprender de todas as fontes e de todos os puntos do compás e de todas as épocas. É o mellor antídoto para non deixarse levar pola moda do momento, que case sempre chega polos medios informativos da capital. E así conseguimos imaxinar un porvir folgado e noso. O importante é non deixarse levar e, como dicía William Blake, “non parar no combate mental”.


A contracorrente

Xulio Rios
(Xornal de Galicia, 07/01/2011)

Neste primeiro cabodano de Fernando Pérez-Barreiro Nolla reunirémonos en Baiona os seus amigos e amigas para honrar a súa memoria e exaltar as súas moitas calidades intelectuais e humanas. Farémolo reivindicando tamén as vigas esenciais dunha traxectoria na que cómpre salientar comportamentos e actitudes que xulgamos indispensables na sociedade actual, galega e universal, para saírmos do marasmo embrutecedor e pesimista que nos anega. 

Fernando será sempre unha personalidade que paga a pena descubrir. Coa súa aparencia tranquila, falar sosegado e aire de clásico gentleman podería pensarse que no seu proceder intelectual proliferaban as condutas conservadoras, tan boiantes hoxendía, na dereita e na esquerda, no nacionalismo e fóra del. Pola contra, do que máis gustaba Fernando era de nadar contracorrente, incitando á rebeldía contra as múltiples formas de pensamento único, contra a Europa sen os pobos, contra os inmobilismos e as inercias de todo tipo, convencido de que nos revulsivos radicaba a auténtica pedra de toque para alentar o avance social. Inimigo acérrimo da uniformidade, encaraba con sumo pracer o desafío de pensar, non por snobismo senón convencido da complexidade das cousas e da forza da diversidade como fonte de civilización. 

O vangardismo que podemos atopar en Fernando abeira sempre a pedantería e o que alguén podería cualificar de extravagancia no seu posicionamento crítico culminaba realmente longos procesos de reflexión nos que maduraba, sen complexos nin prexuízos, as claves construtoras de novos enfoques e perspectivas dos problemas. Esa riqueza de análise, ese afán creativo, están moi presentes na súa obra, nos seus ensaios e artigos, ben que se trate de tradución, de análise política ou de literatura, e susténtanse nunha ampla bagaxe cultural. Era a súa unha actitude transversal que outorgaba a primacía ao esforzo por abrir paso a unha orixinalidade de vocación humanista e transformadora. 
Pensar con Fernando é decatarse da importancia de militar en compromisos capaces de transcender as fórmulas establecidas, do tipo que sexan, sabendo estar pero concedendo ás complicidades informais un valor moi superior ao común, resultado da aplicación dunha diferente medida a suxeitos e actores, calibrados non tanto en función do poder que poidan escenificar nun momento dado como da forza, alcance e atractivo das súas propostas. As ideas antes que as estruturas.

Pese aos recoñecementos dos últimos anos, quédanos moito Fernando por divulgar e descubrir e os seus textos serán cada vez máis valorados polo que achegan de frescura e lucidez, construídos á marxe desas canles ortodoxas das que tanto procuraba tomar distancia para poder exercer a tempo enteiro unha condición de librepensador que foi quen de converter en norma de vida. 

Xulio Ríos é director do IGADI (www.igadi.org). 

Fernando Pérez-Barreiro faleceu en Lancaster (Inglaterra) o 4 de xaneiro de 2010.


Un home de todas as estacións

Craig Petterson
(Galicia Hoxe, 13/01/2011)

Gustaríalle a ceremonia: chea de dignidade e moi distante da calquera tristeza funeraria. Reunímonos os amigos de Fernando Pérez-Barreiro Nolla o venres pasado en Baiona nun acto cívico para lembrar un dos galegos máis exemplares que xerou ese país. Non foi sorpresa nin- gunha atopar alí algúns dos máis altos representantes do mundo cultural galego, sabedores todos da inmensa achega de Fernando á representación da identidade galega mar por medio, e grazas especialmente ás actividades do Igadi.

Alí confirmáronos con ledicia que as súas lembranzas, tan cativadoras cando as contaba en persoa, van ser publicadas. E tamén quedamos sorprendidos ao saber da súa faceta poética, e dos plans que xa hai para argallar unha publicación que recolla as súas obras neste eido, que Fernando escribiu e lles agasallou aos amigos ao longo de tantos anos coa súa característica xenerosidade. Lembrounos a súa dona, Teresa Barro, da súa arela mutua de levaren unha vida independente e simple. Fernando é o perfecto exemplo do prezo que hai que pagar por ser independente e non aceptar a realidade que nos nega a vida que queremos vivir. Pagou o prezo, e viviu aquela vida: a súa. A chave do traballo e da vida de Fernando era o amor polo seu país, terra que amaba tanto que tivo que marchar dela. Unha vez máis, sinalábanos o camiño para que algún día ningún galego tivese que ir á diáspora (se non quere). Unha vez máis, a súa entrega a ese proxecto común que pretende normalizar de vez o país, para que algún día non poidamos falar de endogamias nin caciques. Unha Galicia sen demogoxias, nin egos nin dogmas. Ou como sostivo Xulio Ríos na homenaxe, "esa reivindicación permanente do dereito a pensar en liberdade, sen pexas, comprometido sen reservas coa idea de crear, nunha sociedade como a nosa, tan ateigada de anormalidades que aparentan o contrario, define toda a nobreza do ideario e da conduta intelectual de Fernando". Gustaríame para rematar subliñar esas quince linguas que falaba Fernando á maneira dun coleccionista, reflexo dun universalismo que estaba situado nos antípodas do cosmopaletismo que caracteriza o ridículo decreto e política lingüística do goberno Feijóo. Non, Fernando era outra cousa. Fernando era un home de tódalas estacións.


 

 

Discurso de Xulio Ríos na Homenaxe a Fernando Pérez-Barreiro Nolla

(Baiona, 7 xaneiro 2011)

Moitas grazas, Mari, voz seguramente moi familiar para todos os presentes e ferrolá coma Fernando.

Sres. presidentes do Consello da Cultura e da Real Academia Galega, representantes de entidades e asociacións adheridas, familiares e amigos, señoras e señores,

Boas noites a todos e a todas e moitas grazas por asistirdes a esta homenaxe a Fernando Pérez-Barreiro, quen foi, para min persoalmente e para o IGADI como institución, unha referencia de primeira magnitude, tanto pola súa valía humana como intelectual. 

Nos últimos anos, aquí, nesta mesma vila de Baiona, puidemos gozar moitas veces da súa presenza, do seu engado e das súas achegas constantes á construción dun país que el chegou a imaxinar dono de seu no máis fondo e amplo sentido da expresión. Fernando atopaba aquí, e a través do IGADI, unha ponte máis para achegarse ás nosas cousas dende unha visión tan fincada no propio país como universal na súa concepción. 

Fernando, como ben sabedes, é unha figura poliédrica, que tanto se desenvolve con soltura no eido da tradución como no da poesía, no ensaio ou en moitos outros campos, con outras tantas afeccións, nomeadamente o teatro, en virtude dunha natureza especialmente curiosa que nunca pechaba as portas a nada, someténdoo todo a exploración, revisión e crítica, e facendo de todo, con esa dúbida e distanciamento tan propios del, un proceso teimudamente creativo. 

Como moi ben sinalou hai tempo Franco Grande, quen hoxe nos acompaña e quen tanto fixo porque esta figura non se perdera para o país, a preocupación central de Fernando foi a cultura, entendida nun sentido amplo, ou como dicía o sociólogo inglés Mallok, entendida como a “clave da vida”, o universo natural no que a persoa pode e debe realizarse. Formou esa preocupación dende moi rapaz, da man do entorno familiar, de mestres como Carballo Calero, Otero Pedrayo e outros, e das súas múltiples lecturas, que lle ensinaron a respectar e admirar o propio, o máis próximo, pero fuxindo tanto dos límites como desas miradas atrás que non nos deixan ir cara adiante. Eses vimbios iniciais permitíronlle aquilatar actitudes fronte a vida que hoxe reclamariamos como esixencias imprescindibles para encarar os desafíos da condición humana.

A idea dunha aprendizaxe continua como esforzo pero tamén como disposición atractiva para transcender o común, compleméntase en Fernando coa paixón por chegar ao fondo das cousas, por enriquecelas con visións anovadoras, sen descartar rumbos orixinais.

Todo iso facíao desde a independencia, “que ten un prezo e hai que estar disposto a pagalo”, dicía, unha independencia que non só non quería dicir ausencia de compromiso, que aí está, nin tampouco esquivo ideolóxico para non implicarse, senón perseverancia activa nun compromiso de servizo á sociedade sen pedanterías e sen esperar nada a cambio, só satisfeito coa convicción da honestidade. Ese enfoque sintonizou sempre moi especialmente coa propia concepción do IGADI e por iso a nosa simpatía callou dende o primeiro momento.

Mar por medio, esa actitude, facilitada en boa medida polo distanciamento físico do país, esa reivindicación permanente do dereito a pensar en liberdade, sen pexas, comprometido sen reservas coa idea de crear, nunha sociedade como a nosa, tan ateigada de anormalidades que aparentan o contrario, define toda a nobreza do ideario e da conduta intelectual de Fernando. Esa, a fin de contas, era a súa militancia, e exercíana, sen exhibicionismo, sen elitismo, con bondade e xenerosidade. 

Brillante en tantos campos, agudo nas súas análises, o maior mérito de Fernando no meu ver, máis aló dese incrible don de linguas, é esa capacidade para penetrar nos problemas e achegar trazos innovadores, facéndoo, en primeiro lugar, dende a autoridade de quen posúe unha ampla bagaxe, pero tamén dende o rexeitamento dos inmobilismos.

O Fernando era capaz de estar en todo e a todo e nunca deixaba de sorprenderte positivamente. Con el, tanto podías falar das peripecias do Viveiro do seu pai ou do Ferrol da súa adolescencia, con aquela referencia mítica da Toca, entre penedos de granito onde contaba cun espazo feito a medida, como de poesía británica ou chinesa, das intrahistorias do galeguismo contemporáneo, en Compostela e lonxe dela, daquel mal invento da terceira vía de Tony Blair ou dos movementos altermundialistas, e de todo sabía con criterio. Inimigo dos dogmas e da parálise, confiaba máis na lección da práctica ca na transcendencia das formulacións librescas como fundamento de novas formas de actuar e de pensar que nos deben conducir a un mundo e a unha sociedade mais humanizada, abandonando nostalxias de tempos pasados e apostando por solucións creativas que deben xurdir da reflexión e do debate democrático. Construtivo a partir do existente, criticaba con elegancia, con tacto extremo, sen ánimo de saldar contas, argumentando sen prexuízos, exaltando o valor da crítica simplemente como oportunidade para mellorar.

Este gran conversador de falar baixiño, concedía á palabra e ao diálogo un valor esencial, convencido de que no falar radicaba boa parte da eficacia á hora de deixar fluír as enerxías individuais e colectivas, todas elas necesarias para desenvolver as nosas potencialidades, asumindo a complexidade das cousas e dos procesos sociais como sinónimo e expresión de progreso e tamén de diversidade. 

En Fernando dábanse cita o entusiasmo, o ánimo, a cortesía, o tesón, e ese anecdotario interminable que parecía un pozo sen fondo, impresionando, por inesperada, a intensidade do seu percorrido vital. 

Sempre me preocupou que non deixara moita cousa escrita propiamente súa, e por iso tiraba del, contando coa súa complicidade, para provocar reflexións sobre temas de interese e transcendencia. Estou seguro de que toda esa lucidez e solidez da que fomos testemuños os que o tratamos directamente acabará saíndo toda ela á luz e medrará co tempo.

Foi, en verdade, un privilexio tratar a Fernando e compartir con el nos últimos anos tantas idas e vindas, tantos proxectos e ilusións en tantas materias, sempre con Galicia como referente, sempre disposto a revalorizala convencido de que no propio e na apertura ao exterior, nun continuum sen ruptura, estaba o horizonte da súa, da nosa, máis plena realización.

Sirvan estas palabras, neste día en que don Paco del Riego cumpriría os seus 98 anos, de vaguíssimo retrato, que diría o Eugénio de Andrade, e co poeta de Póvoa de Atalaia rematarei dicindo: “se a luz é tanta, como se pode morrer?”


Discurso de Xosé Luis Franco Grande na Homenaxe a Fernando Pérez-Barreiro Nolla

(Baiona, 7 xaneiro 2011)

Cando eu era pequeno, hai disto xa moitísimos anos, había en Tui un fotógrafo que debeu de retratar varias xeracións de xentes do Baixo Miño. Non había casoiro que se resistise á súa cámara nin cativo que non quedase apreixado nela para a posteridade. Ese home produciume unha das primeiras decepcións estéticas da miña vida, que eu lembre, porque, un día, na casa duns parentes meus, cando coidaba que tiña diante a foto do casamento dos meus pais, resultou que a foto era a da voda dos meus tíos. E á esquerda dela, había outra dun cativo, e resultou que, cando pensaba que era a miña, descubrín que era a dun primo meu da miña idade.

Estas fotos só se diferenciaban das que había na miña casa nas persoas retratadas: os elementos que enchían a foto –unha paisaxe decadente para as vodas e un elefante sobre o que nos retrataron a xeracións de cativos do Baixo Miño- eran sempre os mesmos, de maneira que podo asegurar que o fotógrafo aquel pasou toda a súa vida facendo as mesmas fotos. Nunca cambiou o fondo das dos casamentos nin o elefante aquel da trompa revirada para as dos cativos, o que explica que todos sairamos sempre con cara de susto.

Quero dicir con isto que aquel descubrimento foi unha lección para o resto da miña vida, unha lección que Fernando Pérez Barreiro, e con el o IGADI, me fan presente cada día: que a realidade é cambiante porque así é a vida. E cando non sabemos velo desa maneira, petrificámonos, que é unha maneira de morrer.

Paréceme que Fernando aportou a este organismo: a) a súa rica experiencia internacional, b) a súa extraordinaria cultura, c) a frescura dunha mente aberta a moi diversas culturas e diferentes linguas, d) e un afán de que esas pouco comúns calidades servisen a causa de Galicia, e e) axudou, co seu consello e cos seus traballos, a facer desta entidade, por unha banda, un organismo cuxa finalidade é darnos unha visión do mundo exterior dende aquí e non unha imaxe imposta por intereses case sempre alleos; e, por outra, unha contribución á proxección exterior de Galicia como nunca se logrou antes de agora.

Fernando era a persoa idónea para axudar neste labor: viviu como poucos a actualidade do mundo en diversos organismos internacionais, en realidade, puido ir observando moi de preto o proceso de cambio e transformación do noso mundo de hoxe; observalo si pero tamén comprendelo, interpretalo e mostrárnolo aos  demais... dende aquí, dende Galicia, non baixo criterios impostos dende fóra, que esa é a doutrina e a finalidade do IGADI, xusto nun momento como este en que tanto privan as fábricas de andrómenas sen outra finalidade que mostrarnos a realidade que lles interesa, ben ao servizo dos partidos ou do poder en xeral, case sempre afastada da verdadeira. Apoiando a Xulio Ríos e ao seu equipo, conseguiron, nas súas diferentes responsabilidades e sumando forzas, que sexa hoxe o IGADI o noveno think tank de España, por riba dalgúns de moita sona e prestixio, ou que fosen requiridos os seus servizos técnicos por países como a República Dominicana, entre outras eventualidades.

Fernando Pérez Barreiro e o IGADI significan para min o contrario do fotógrafo  aquel de Tui: supoñen unha apertura permanente ao noso mundo en formación, un mundo que se renova cada día, un mundo cambiante, pero ollado dende un miradoiro novo, pois non serán poucos os que saberán de Galicia polo IGADI., e por este somos moitos os que procuramos saber do mundo un pouco máis e mellor sabido. Queremos comprender o noso mundo –é un dos fins do IGADI-, pero tamén queremos que o mundo nos coñeza e comprenda, ao que tamén axudamos.

Sen esquecer de Fernando outras achegas para min tan valedoiras como as expostas: a súa amizade, a súa cordialidade, o seu fresco sentido do humor, a súa atraínte humanidade. O trato con el era unha liberación e, á par, unha experiencia enriquecedora. Foi todo un luxo telo aquí. Foi unha sorte ter sido amigos seus por tantos anos.

Hoxe, ao ver aquí con todos nós a Teresa Barro, Lily, fánseme presentes e vivos, como nun flash-back, aqueles anos 1960 e 1961, pasados con vós na Coruña, que foron os anos da verdadeira iniciación da nosa amizade, logo de nos termos coñecido en Santiago. Pasaron xa máis de cincuenta anos, pero o tempo non puido destruír a nosa amizade,  senón que máis ben a consolidou. Como ben escribiches ti, con ocasión de ter recuperado a un vello amigo dos tempos composteláns, “as grandes amizades pasan incólumes polo decorrer do tempo”.

Penso que a todos os que estamos aquí nos gustaría que fagas chegar aos vosos fillos o moito que valoramos o seu exemplo, a súa entrega, a súa ilusión e demais altas  calidades intelectuais e humanas súas, que sempre puxo ao dispor desta entidade, e que por iso vai seguir vivindo na nosa memoria e nas nosas actividades. Penso que permanecerá con nós moitos anos. É outra maneira de seguir vivindo.


Discurso de Francisco Silva Castaño na Homenaxe a Fernando Pérez-Barreiro Nolla

(Baiona, 7 xaneiro 2011)

Autoridades presentes, queridos amigos:

Debo agradecer ao IGADI e á súa cabeza visible, Xulio Ríos, a organización deste acto de homenaxe a Fernando e a amable invitación que me fixeron para que teña a honra e o pracer de poder transmitirvos algo da miña experiencia como familiar e discípulo seu.
Tamén teño que agradecer os esforzos e os traballos realizados para a organización do acto e as distintas tarefas para asegurar o seu éxito.

Persoalmente, teño que admitir, con alegría, que son un pouco fillo intelectual de Fernando e que as longas conversas con el e, especialmente, o seu exemplo, deixáronme un significado fondo do que espero poder compartir algo convosco. A experiencia filial de Fátima, a miña muller, que o coñeceu máis tarde, foi ata máis intensa ca miña.

Intentarei centrar o meu comentario seguindo algúns dos distintos eixos que Fernando proxectaba nas dimensións dese universo que percibimos como unha persoa.

En primeiro lugar, quero referirme ao seu eixo humano, definido polas súas variables de calidez, proximidade, interese incesante por todo e por todos. Fernando era un patricio no mellor vello estilo e no mellor sentido da palabra e esa nobre orixe e “savoir faire” delicado e educado saíalle a gallarón a cada paso e con todo o mundo. A súa capacidade de tranquilizar as situacións tensas e a súa paciencia e humildade eran ilimitadas.

En segundo lugar, irei ao seu eixo intelectual, vasto e inabarcable. Non podo recordar un só asunto que non lle interesase e do que non tivese ou algunha opinión elaborada de forma implacable, ou do que a solicitase coa máxima avidez. Se -por que ata Homero ás veces dormita- algo se lle escapou, a lagoa cubríase de forma inapelable en días ou horas. Desde a chegada de Internet e o acceso inmediato á información, as lagoas enchíanse ás veces en minutos. 
As súas proezas mentais, como lanzarse de cabeza ao abismo insondable do chinés logo dos corenta, ou o dominio dunha nova lingua semítica nalgúns meses, deixaron de sorprendernos por repetidas.

Débolle, en boa medida, e compartía con el, para sufrimento dos nosos máis próximos, a paixón, algo desordenada, polos libros, tamén nos seus aspectos de coleccionismo fanático. Como el (e como Borges e algúns outros máis) creo que unha boa biblioteca é un dos lugares máis pracenteiros do mundo, considero que a bibliofilia e a bibliomanía son as últimas adiccións que o home civilizado pódese permitir e penso que o paraíso terá para el (e para Borges e para algúns outros máis) a sensación dunha gran biblioteca, que, no caso de Fernando, seguro que se parecerá á súa moi querida e moi traballada London Library ou á vella sala de lectura circular do Museo Británico, que Fernando nos presentaba a todos coa veneración do devoto que mostra o sancta sanctórum do seu templo.

En terceiro lugar mencionarei a súa influencia nos campos político e social, que para el eran á vez retos inescusables de problemas abertos e sanguentos, e un deber ético e estoico de dedicarse á súa resolución. 
A esixencia de buscar e traer un mundo mellor levoulle a explorar territorios políticos e xeográficos distantes e plurais, saíndo dunha Galicia e unha España na que creo que botaba en falta, ante todo, a liberdade. En Inglaterra atopouna: nunca esquecerei como me explicou no Speaker´s Corner de Hyde Park en 1973 (eu tiña 12 anos) a diferenza sutil pero esencial entre España e Inglaterra: alí podíase criticar e defender a Franco (un cidadán cubano curiosa e estrafalariamente defendíao subido a unha caixa) e en España só se lle podía defender. 
Penso que sufriu, como todos os que sentimos eses impulsos e traballado no seu ronsel nalgunha medida, decepcións e choques contra moitos dos muros dunha realidade inabarcable e de ferro (creo que a China que aínda se recuperaba da Revolución Cultural deparoulle algunha desagradable sorpresa, igual que a min Berlín oriental) e tivo a enorme virtude de non caer na rixidez dogmática, ou na tristeza, ou no cinismo, ou na acomodación sen esperanza.
Mantivo a pesar de todo o bo humor e seguiu vendo os lados positivos, ata nalgunhas situacións imposibles.

E chego, para rematar, ao cuarto eixo que non é outro que a súa paixón, tamén algo desordenada e suprarracional (ou algo irracional) por Galicia, paixón que como é de rigor carrexa dores e algún pesar, e paixón que nos transmitiu a moitos que tamén a gozamos e padecemos alternativa ou simultaneamente. Galicia era para Fernando un problema e unha oportunidade, unha gloria e un desastre, un paraíso e un duro purgatorio.

Fernando era e quería seguir sendo, custe o que custe, un galego de viaxe polo ancho mundo, como tantos e tantos. As súas referencias para o encadre da confusa e afastada realidade exterior foron sempre deliberadamente galegas e considerou sempre que para os galegos non había (non debería haber) emigración, senón diáspora, que para os xudeus quere dicir peregrinación temporal polo exterior da patria, compatible coa esperanza permanente de volver o ano que vén á terra prometida, a Sión.

Esta visión galega e de Galicia foi, sen ningunha dúbida, un dos raíles principais da súa existencia e nunca baixou a garda ante o desánimo ou a melancolía ou os erros ou os excesos ou as carencias, que co seu fino bisturí mental descubría e diseccionaba inmediata e irremisiblemente, a destra e a sinistra. Galicia foi sempre a súa gran esperanza e a súa materia e a súa trincheira pendente e a nosa querida lingua, o galego, o principal motivo da súa reflexión, do seu razoamento, do seu desvelo e do seu esforzo.

Ninguén pode ignorar que polo galego e por Galicia sacrificou metas moi altas de renome e recoñecemento e ninguén dubida de que ese patriótico sacrificio foille inmensamente grato.
O seu coñecemento exacto da delicada situación real do galego entre as potentes e non sempre acolledoras torres do castelán e do portugués (dúas das linguas máis importantes do mundo) e o seu estudo concienzudo dos experimentos lingüísticos irlandés (errado) e hebreo (exitoso) así como todas as súas inextinguibles provisións e ferramentas e armas mentais e persoais guiaron as súas cavilacións e os seus consellos aos nosos gregos e troianos defensores do galego, a miúdo enfrontados en amargo combate civil.

A contraditoria e apaixonante e polifacética realidade de Galicia e o galego déronlle algúns desgustos e moitas alegrías ata os seus últimos anos, pero a súa convicción de que merecía continuar na batalla non pereceu e só quédanos lamentar que a Parca sexa tan rápida para levar, como sempre, aos mellores, demasiado pronto.

Como diría o profeta Teilhard (se fose galego), máis ou menos, “O mellor termina sempre por suceder e o futuro é mellor ca calquera pasado”.

Moitas grazas a todos pola vosa atención.


Discurso de Nicolás Vidal na Homenaxe a Fernando Pérez-Barreiro Nolla

(Baiona, 7 xaneiro 2011)

Para comezar quixera confesarlles unha perplexidade. Hai cinco anos chamei por teléfono a Londres a un señor do que apenas coñecía algo para facerlle unha entrevista. Un lustro despois estou diante de vostedes recordando a un amigo, falando del por convite da súa familia. 

A vida é ben curiosa.

Nos últimos meses sinto unha contradición ao lembrares a Fernando. Por unha banda é a tristura de non telo con nós e por outra, a alegría que xorde sempre que o recordamos naquelas conversas e opinións que nos iluminaron. Estando con el tiven claro que o mellor que un podía facer era calar a boca e deixalo falar, era o xeito de aprender. A mirada e a experiencia de Fernando chegou a onde poucos chegaron nun país como o noso, que semella ter unha eiva para saber potenciar a quen máis o quere, quen máis útil e proveitoso lle pode resultar. Estiveron moi ben os premios que Fernando recibiu nos seus últimos anos. Pero creo que tería sido moito mellor escoitar -e actuar en consecuencia-, verbo das súas ideas sobre o idioma galego, a personalidade de Galicia e sobre todo das inmensas posibilidades dese valor no exterior, a nosa diáspora. A súa visión estaba nas antípodas dese celeiro de votos co que a política doméstica identifica á Galicia de fóra. 

Coñecín a Pérez-Barreiro tras unha entrevista con Xosé Luís Franco Grande que me recomendou que entrase en contacto con el estando como estaba eu á caza e captura de ferroláns ilustres para Nordesía, o suplemento de cultura de Diario de Ferrol. As expectativas sobre aquel galeguista políglota que vivía en Londres ficaron minúsculas ante a súa figura e personalidade, e sigo concordando coas cualidades que tirei del naquela primeira impresión: irónico, elegante, culto, tolerante, independente… Foi a entrevista coa que máis me identifiquei emocional e intelectualmente das que levo feito. E a partir de aí veu un deslumbramento pola súa experiencia vital: a marcha a Inglaterra nos anos 60 fuxindo do ambiente moral e estético que vivía o país, o compromiso que a pesar de todo mantivo con Galicia, o seu labor de tradución, o Grupo de Traballo Galego en Londres, o seu citado talento para facer dos idiomas pontes e non cancelas, o seu preciso coñecemento da política mundial e, paralelamente, do contacto e interpretación lúcida do ser de Galicia. Tamén dos seus persoeiros e, cando tocaba, das razóns para desmitificalos. A nosa amizade durou ata a morte de Fernando e foi unha relación que tivo no xornalismo unha das súas trabes máis fortes. 

No meu caso, vivo do xornalismo pero como sabía Fernando a opinión que teño da miña profesión é marxista, grouchista marxista: teño remorsos por estares nun oficio que acepta a unha persoa coma min, convencida de que de seguires así a profesión máis fermosa do mundo non ten moito sentido. Temos falado abondo de xornalismo, algo natural en quen o soubo practicar tan ben toda a vida e, como se sabe, foi fillo dun gran periodista e director de El Correo Gallego. Así, e sen saber nese intre do papel que Xulio Ríos e o Igadi estaban facendo na recuperación da figura e os coñecementos de Fernando, pola miña conta quixen tamén recuperar no ámbito ferrolán a Pérez-Barreiro. Co meu compañeiro, José Gómez Fandiño, abrímoslle as páxinas do suplemento Nordesía e durante varios anos franqueounas cunha serie de artigos nos que o memorialístico uníase ás inquedanzas estéticas e culturais que nós recibiamos con honra e agradecemento infinitos. Aquela entrevista inicial e os artigos que foi publicando axudaron a que en 2006 o noso xornal lle dese por elección dun xurado independente o seu Premio de Cultura, un recoñecemento co que -quero pensalo así-, Fernando regresou con ledicia á cidade na que naceu e construíu a súa personalidade.

A súa necesidade de comunicación estivo moi ligada toda a vida ao xornalismo, unha práctica que creo que foi aumentando nos seus últimos anos. Lembrarei sempre unha tarde no aeroporto de Alvedro, nunhas circunstancias tristes para el e a súa familia, os fascinantes recordos da súa experiencia na BBC de Londres nos anos 60. Logo, coñecín traballos seus en revistas e xornais como Aturuxo, Grial, Tempos Novos, A Nosa Terra, etc. Cando fixen unha biografía sobre Purificación de Cora e seu xornal, El Progreso de Lugo, envieille un exemplar da edición a Lancaster. Díxome que lle prestara moito a súa lectura, pero sabía tanto que me fixo varios comentarios moi interesantes e lamentei en non telo consultado. 
Teño para min que o xornalismo en Fernando foi como unha estrada que, como se sabe, ten vía de ida e de volta. Así, como lector serviulle para coñecer moi ben a nosa realidade desde a diáspora británica, aínda que hai que recoñecer que a súa presenza en Galicia nos últimos anos era habitual, en boa parte culpa, reitero, do Igadi. O pasado verán aceptamos unha xenerosa invitación de Teresa a Lancaster, para vela e polo remorso de non ter aceptado antes as que nos fixo Fernando. Alí marchamos Emilia, Paulo e eu, a coñecer o ámbito familiar de Fernando coa excusa tamén de mirar uns contos inéditos de Bello Piñeiro que gardaba no seu arquivo. Remexer naquela ONU de papel foi a constatación do que pensaba: artigos, entre eles os que nos enviaba ao xornal e que eu lle remitía unha vez publicados (que sensación tan rara velos nun soto de Lancaster!), recortes de prensa galega do último medio século, revistas, etc.

O xornalismo foi o vínculo que me uniu a Fernando e a súa familia pero creo que foi, sobre todo, un dos grandes vínculo que uníu a Fernando co país, unha boa bocanada dese aire para respirar Galicia, que dirían Julio Cortázar e Chisco Fernández Naval, que tanto lle prestou sempre a esa persoa tan singular, admirable e querida que foi Fernando. 


Discurso de Francisco Xosé Fernández Naval na Homenaxe a Fernando Pérez-Barreiro Nolla

(Baiona, 7 xaneiro 2011)

En primeiro lugar quero agradecer ao IGADI e, en particular a Xulio Ríos, a posibilidade que me brindan de estar aquí, hoxe, participando neste acto de homenaxe ao amigo común Fernando Pérez-Barreiro Nolla. Para min é unha emoción e un privilexio, como privilexio foi poder gozar do seu cariño e da súa amizade.

Eu vou falar de Fernando e a poesía, xa que a poesía foi quen nos presentou e nos uniu. Tiña Fernando esa calidade excepcional, que unicamente se manifesta nos bos e xenerosos, de transferir ao outro as súas virtudes e de expresar un agradecemento que, en boa lei, e en base a todo o que el nos daba, debería de ser, cando menos, recíproco. 
Unha mañá de outono e chuvia, eu recitei os meus poemas en Corcubión, nun dos actos que pechaban o programa do congreso sobre Plácido Castro. Ao rematar, un home alto, elegante e tranquilo, agardaba por min no centro do corredor do auditorio. Era Fernando que quería falar comigo dos meus versos. Ese día, arredor da poesía, naceu a nosa amizade, curta no tempo, pero intensa e fecunda. 

Para Fernando, a poesía era a realidade primaria do ser humano, así o expresou en máis dunha ocasión. Opinaba que aínda que non houbese poetas, habería poesía agardando por un primeiro explorador que a descubrise. Esta reflexión era consecuencia dunha vida enteira dedicada a ela. Dende a adolescencia escribiu poemas, en principio influído polas vangardas, imitando a Rubén Darío, lendo a Lorca, aprendendo en Vento Mareiro de Ramón Cabanillas, un libro principal co que conviviu moitos anos; emocionándose coa descuberta de Rosalía, Curros e Pondal, autores dunha obra para el transcendente e que o acompañarían sempre, ao tempo que se abría a outras voces que se expresaban noutras linguas. Axiña intuíu que “a pedra de toque do poeta” é comprobar se fala ou non dunha realidade distinta, se se lle abriu ou non a xanela pola que ve un mundo que reclama a súa expresión singular e única, en definitiva, a descuberta da voz propia. 

Escribiu poesía toda a súa vida e, agás na xuventude, cando publicaba os poemas na revista Aturuxo, a poesía foi para el unha experiencia íntima, pero esixente, o que lle valeu para se exercitar e formar un patrón persoal co que poder exercer a crítica literaria e o labor de tradución. Deixou escrita moita poesía nunca publicada, pero quizais cumpre salientar aquí que, máis alá desta labor de creación, el mantivo co poema, seu ou alleo, unha relación de tensión e respecto absoluto e sempre, cando traducía, procuraba a mellor versión posible, sen volverlle as costas ás dificultades. Foi esa a vocación que presidiu a súa tradución do Macbeth, versión en verso semellante ao utilizado por Shakespeare, mantendo a métrica orixinal e, tamén, o que o levou a enfrontar o poema inicial do libro de Lewis Carrol As aventuras de Alicia no país das marabillas, poema considerado polos tradutores como moi difícil e que moitas versións, en moitas linguas do mundo, evitan, pero que a galega mantén grazas ao seu esforzo. Completou el a tradución de todos os textos poéticos desta obra, ocupándose Teresa Barro da parte narrativa. Este traballo compartido mereceu, como xa sabedes, o premio Nacional de Tradución de libros infantís e xuvenís do ano 1985. 

A Fernando non lle deu tempo de rematar o capítulo sobre a Poesía que, no seu proxecto, ía ser o último das súas Memorias. Deixounos uns primeiros parágrafos nos que explica a súa opinión sobre esa realidade que era para el algo máis ca un xénero literario, porque para Fernando a poesía era tamén un xeito de vivir. Pretendía logo ir comentando os poetas, os poemas e os libros que foran determinantes na súa vida. 

Seguro que, de ter oportunidade, tería falado alí de William Blake e os seus labirintos, que moita ledicia e moita inquedanza lle producían, de feito sabemos que foi este un dos últimos poetas que leu, quizais o derradeiro, voz á que volvía cada certo tempo. Habería espacio para John Keats e William B. Yeats, poetas aos que regresaba cando precisaba alento para continuar. Gustaba el de camiñar polos lagos de Cumbria, compartindo o paseo cos versos de William Wordsworth, Samuel T. Coleridge e Robert Southey e, nalgunha ocasión expresou que unha das cousas que máis pracer lle causarían, sería lerlle, á beira dos lagos, os poemas de Rosalía a John Ruskin. 

Importante foi para el, Noriega Varela, poeta, segundo se dicía en Viveiro, de maneiras tan finas que semellaba portugués, tal e como lembra nun capítulo das Memorias, autor que leu por consello do seu tío Pepe, o presbítero, pero tamén Aquilino Iglesias Albariño, Luís Pimentel, Uxío Novoneyra, Avilés de Taramancos e, por suposto, Franco Grande e Bernardino Graña, cos que, na mocidade, deambulaba polas rúas de Compostela falando de poesía. 

Pero, ademais,  como esquecer a súa intelixente lectura de W.H. Auden ou de T.S. Eliot e a admiración que sentía polo tratamento da natureza de Edward Thomas? 

Quédannos, entre outros, os textos publicados no diario La Voz de Galicia en 1985, un referido a Seamus Heaney e outro escrito cando o centenario de D.H. Lawrence, así como os seus traballos sobre a poesía chinesa contemporánea, pola que sentía particular curiosidade e admiración e que el traduciu para todos nós.  

Tamén nos queda, coma un facho, o seu compromiso coa lingua que, na súa opinión, nos abre as portas á diversidade, tal e como declarou nunha entrevista feita por Nicolás Vidal para o Diario de Ferrol. E quedan os seus versos, inéditos como xa comentei, algúns espallados por casas de amigos, xa que deles se valía, ás veces, como agasallo para amosar o seu afecto. Supoño que nalgún intre convirá reflexionar sobre a procedencia ou non de ordenar e dar a coñecer esta parte fundamental de si mesmo. Mentres, con autorización de Teresa, finalizo a miña intervención con este poema seu:

ES TI
¿És ti, amor, quen expira neste couto?
Debes ser, porque és  fráxil e dependes
dos tixolos vermellos desa casa
da esquina, que hai dous meses derrubaron.
Dos carteis que ainda vexo, os mais caíron
en xiróns empapados de augas turbas,
das pontes reemplazadas tantas veces,
pouco máis permanentes do que o río.
Como ti trata en menudecias áxeis
e convírteas en formas que non morren
ou non queren morrer e fan punxente
o ar das despedidas e os encontros.
És amor, sí, pois fuches encontrado
ou conferido, non gañado, certo,
non herdado, non sei, porque na neboa
dos séculos aínda son novício.
Cinco lustros de ollos non abondan
para abrir o que pode sondar fondo,
ese pozo onde está o tesouro todo.
Agarrado nos días da cidade
ámoa e sufro porque é corto o día.


Palabras de Teresa Barro na Homenaxe a Fernando Pérez-Barreiro Nolla

(Baiona, 7 xaneiro 2011)

Antes de que eu coñecese a Fernando sentira falar moito del aos amigos comúns que tiñamos en Santiago de Compostela, onde os dous estudábamos na universidade. Decían que era un xenio e un sabio, e que sabía idiomas e até sabía rumano. Incluso paréceme que algunha vez sentinlles decir que se iría ao estranxeiro.

Eran tempos (falo dos anos cincuenta) en que en España non se daba importancia aos idiomas estranxeiros. Non se entendían, dende logo, como chave de entrada noutros mundos distintos do hispánico, e nen sequer se consideraban útiles. Eran asignaturas e mais nada. Que alguen soubese idiomas, como Fernando, era insólito, e xa o situaba nun nivel distinto, nun mundo mais aberto a outras posibilidades intelectuais e humanas.

Salientaba en Fernando o amor á cultura entendida como criación da humanidade en todos os aspectos. Adentrábase con entusiasmo e ansia de aprender noutros países e outras culturas. Era internacional por vocación, e tivo a sorte de atopar en Galicia, na última década da sua vida, un lar para esa vocación. Ese lar foi o IGADI, e disfrutou moito colaborando nesa empresa na que creía profundamente.

Fernando tiña paixón polo estudo das línguas, e seguiu estudándoas até os últimos días da sua vida. Rumano non sei se sabería moito, pero, aparte das que falaba adoito no traballo e na vida diaria en Londres, como o francés, o portugués e por suposto o inglés, aprendera ben o grego moderno, o noruegués, tiña un coñecemento profundo do alemán, idioma que o desesperaba e do que dicía que era más difícil que o chinés, e, xa cando andaba polos setenta anos de idade, acometeu o estudo do hebreo coa mesma intensidade con que acometera o do chinés cando andaba polos cincuenta. Na nosa casa sentíase o radio todo o día en alemán, grego, árabe, chinés ou calquer outro idioma. No peto do casaco levaba sempre fichas con frases nos distintos idiomas e, en calquer sitio en que estivese, tirábaas do peto para lles botar unha ollada rápida. As línguas eran para el un xeito de aventurarse por outros países, outras culturas e outras historias. E facíao sen partir da comparación, sen perguntarse se os outros serían mellores ou piores que nós, sen ansia de dominio de nengún tipo. Tampouco se adentraba lingüística e culturalmente nun país porque lle fose simpático ou porque sentira afinidade. Era pura curiosidade, humanidade e gusto polo diferente, cualidades que o levaban a ter sempre unha visión independente, tanto do mundo de fóra como do de dentro.

Creo que Fernando foi un líder intelectual e un poeta, e que eses dous atributos configuraron a súa existencia. Por líder intelectual non entendo que dirixise a outros, senón que nese terreo tomaba a dianteira e non tiña medo a nada, nen sequer a equivocarse. Movíase nos asuntos do intelecto coa facilidade e sinxeleza de quen sabe valorar e calibrar e non deixa que o desvíen da verdade. Pero sospeito que o que facía a Fernando diferente de outros intelectuais era que, escrebrese ou non poesía, e escrebeu moita que non publicou, vivía como un poeta, no nivel que puidéramos chamar heroico e superior da poesía. Penso que se pode escoller pasar pola vida nun nivel baixo, nun nivel mediano, que é o mais habitual, e nun nivel elevado no que rexen a verdade, a liberdade e o corazón aberto e honrado. Nunca vin a Fernando baixar dese nivel que chamo poético e que está dirixido polo espírito. 

Para Fernando, o mais natural do mundo era ser internacional e galeguista. Non vía contradición entre esas dúas cousas. Falábamos todo o tempo de Galicia, non con morriña, senón con ansia de entender e dilucidar. Os dous chegáramos á vida universitaria en Santiago cun interese por Galicia que sempre nos uniu, e que xurdira en parte de contactos inusuais e fortes có que agora se chamaría a Galicia profunda. Fernando era de Ferrol, e esa cidade influiuno moito, pero el sempre pensou que as súas raíces mais fondas estaban en Viveiro, de onde era a súa familia paterna e a onde ía moito a estar cun dos seus tíos. E tamén tivo moita influencia nel a Galicia de montaña, na que pasaba longos veráns illado da vida urbana e na que nunca foi un veraneante, senón que a viviu dende dentro. 

Fernando conta nas súas memorias que dende moi novo pensou que Galicia era unha nación, e que tiña que aspirar a inserirse como tal en España e no resto do mundo. Mais adiante, e sobretodo nos últimos anos, como resultado de toda a análise do país e do galeguismo que fixo, pensaría que en Galicia facía falla unha base sólida de pensamento e reflexión na que se tivese en conta a historia do país, e chegaría á conclusión de que defender a língua galega non era abondo, e que Galicia tiña que desenvolver a súa personalidade e orixinalidade latentes e tomar a dianteira, que tiña que aportar algo novo e importante ao mundo, un xeito diferente de ver e facer as cousas. 

En retrospectiva, e sobre todo depois de ler as memorias do Fernando e de escribir o meu complemento a elas, decátome con claridade do importante que é que cada persona teña un “soño” de como quer que sexa a vida, e que sen iso un flota pero non navega. Non falo de utopías nen de fantasías vanagloriosas, senón do que se escolle dende o fondo do corazón. Na vida de parella tamén foi moi importante para Fernando e para min ter un “soño” do que mais queríamos, porque iso actuou como convicción que impediu que flotásemos ou nos desviásemos. Houbo un acordo entre nós, a pouco de facernos noivos, de que o que queríamos era unha vida independente e sinxela. Non sabíamos daquela o que significaría aquel debezo noso, pero ese soño serviu de timón e fixo que non perdéramos o rumo. Podo afirmar que o conseguimos e que, agora que vexo a nosa vida xa completa, decátome de que as dúas aspiracións, a da independencia e a da vida sinxela, ían xuntas e non se podía cumprir unha sen a outra. E tamén penso, e estou segura de que Fernando concordaría, que cada país necesita un “soño” acorde có seu ser e que Galicia ten que buscar o seu. Un soño poético que sírva de pedra de toque e de instrumento de análise da propia historia e que aporte un algo universal que valga para todos. 

Non é frecuente que nos eloxios que se fan a un intelectual cando morre teñan case mais peso os que se fan das suas virtudes humanas, pero no caso de Fernando foi iso o que predominou, en recoñecemento talvez do raro que é encontrar centradas na mesma persoa unha mente e un corazón xenerosos, abertos e honorables. Tiña unha honorabilidade que nunca decaeu nen foi traicionada, e moitos dos que escribiron sobre el resaltaron que era un cabaleiro. Tamén destacaron o que chamaron a súa humildade. É certo que Fernando nunca se sentiu superior a ninguén. Quería para todos o millor, e supoño que era en parte por iso polo que os alumnos o adoraban, como profesor que os entusiasmaba e acordaba entusiasmo por aprender, e como home merecedor de respecto e admiración.

Fernando era un cabaleiro no sentido do gentleman, sempre cortés e que actúa con honor. Pero tamén era un cabaleiro dos outros, dos que, como os cabaleiros medievais, loitan por causas xustas. A súa loita foi mental e espiritual, e gran parte desa loita foi para que Galicia puidese atopar os seus propios camiños. Fernando foi un home valente, honrado e xeneroso que viviu no nivel elevado que a súa mente e o seu corazón esixían. Fernando foi un cabaleiro galego.


Modelo de civismo

Xulio Ríos

Fernando Pérez.Barreiro Nolla foi, é, ante todo, un modelo de civismo. Ao longo da súa traxectoria vital, foi quen de tomar distancia e comprometerse, coidándose de asegurar en todo momento e por riba das vicisitudes de cada época histórica, unha relación equilibrada e intensa cos valores que hoxe e sempre definiriamos como indispensables para dinamizar a conciencia social e as arelas de construción de normalidades coherentes co que somos, co que podemos e debemos ser, con nós mesmos, tanto no plano político, intelectual ou simplemente humano.

A virtude construtiva é unha constante no pensamento e no comportamento de Pérez-Barreiro, asentada nunha experiencia e coñecemento profundo de quen se sabe e recoñece, por riba de todo, como un humanista, a sabendas de que ese humanismo de raíz conleva necesariamente o desenvolvemento de actitudes socialmente proactivas e dignificadoras co potencial suficiente para encarreirar este país pola senda da recuperación da súa dignidade colectiva, un empeño no que participou a conciencia dende a súa peculiar singularidade. Esa conduta é igualmente expresión dunha permanente vocación de servizo á sociedade, de empeño perseverante por fomentar comportamentos críticos e transformadores, a contra corrente, tan alleos ao inmobilismo como a calquera caste de mesianismo, vocación presente incluso cando a súa traxectoria profesional levouno por rutas que coquetean cun aparente e incomprendido exotismo, finalmente cargado de futuro e que hoxe se expresa situándoo nas fileiras da vangarda. 

Para Fernando, a distancia, exenta de nostalxia, non equivale a un virar de costas, senón a unha oportunidade para construír un modus vivendi enriquecedor, para achegar unha nova perspectiva que afonde nunha mirada tan complementaria como comprometida, resaltando aspectos e claves que o exceso de proximidade, tantas veces valado para a curiosidade, non permite outear na súa complexidade. Lonxe de entusiasmarse coa negación de si mesmo a resultas dunha iluminada cegueira tan común como suicida e mesquiña, é na distancia onde fortalece un progresivo reencontro espiritual nun terceiro espazo simbólico onde van converxendo os trazos dunha identidade plural que segue mantendo a Galicia como referente das súas preocupacións e vocacións.

O IGADI tivo a fortuna de tenderlle, nos derradeiros anos da súa vida, unha ponte para actualizar a súa conexión co noso país, dende unha perspectiva moi diferente á tradicional, xenerosamente ampla, e coa que se identificou dende o primeiro momento. Ese longo retorno de Fernando ás cousas do país, que son tamén as cousas do mundo, dende a rica periferia na que se foi instalando dende a súa chegada ao Reino Unido, permitiu alentar novos enfoques do noso pasado recente e reflexións e iniciativas viradas para a mellora do noso presente sen o ofuscamento dos tirapuxas que de forma constante estragan e fagocitan moitas das nosas mellores enerxías.

No diálogo e no contacto xurdían ideas e proxectos que bebían das fontes propias e alleas nun ir e vir co potencial suficiente para transformar eixes claves da nosa relación co exterior, pero tamén para achegar visións revalorizadoras da nosa propia identidade como expresión de modernización e de progreso, encarada con espírito desmitificador e afastada dos tópicos tan solidamente ancorados non soamente no imaxinario dos renegados ou contrarios senón mesmamente na intelixencia dos seus máis acólitos defensores. Fernando aceptaba os honores pero a súa nunca foi unha posición honorífica, pois arremangábase de bo grado para arrimar o ombreiro no que fixera falla.

A relación co IGADI permitiu a este contar cun recurso de gran valor e a Fernando valeulle para enriquecer as súas miradas, do pasado e do presente, con perspectivas complementarias que el soubo integrar e anovar, concedendo igual importancia á formulación de innovadoras orientacións temáticas como á súa vertebración en modelos prácticos con vontade de incidir de forma efectiva no escenario da transformación social nun tempo especialmente xeneroso en oportunidades.

A busca da orixinalidade non é en Fernando unha expresión de snobismo senón a consecuencia lóxica e coherente dun esforzo que debe responder aos trazos singulares que conforman a nosa identidade e que precisan, tendo en conta as experiencias comparadas, vieiros propios para exaltar e aproveitar as nosas características, expresadas en termos de vantaxes. É nese contexto que podemos ter éxito no mundo de hoxe como sociedade e tamén é así que podemos contribuír ao enriquecemento universal. Claramente, unha tal actitude demanda unha resposta vital de autoestima, afastada de autoodios pero tamén de nacionalismos miopes e instalados nunha autocrítica precaria e/ou continuadora, mesmo cando se reivindica como rupturista. Fernando era un actualizador nato e a tempo enteiro.

Cómpre desenvolver crecentes esforzos para divulgar o pensamento de Fernando pero, sobre todo, para reivindicar a súa actitude cívica, as vigas da súa compostura persoal fronte ao que nos rodea, destacando a importancia da coherencia, do rigor, da creatividade e desa independencia na que tanto insistía como clave irrenunciable para desenvolvernos como ser humano e como ser social. A súa é unha mensaxe dirixida, en primeiro lugar, á cidadanía, para que coute os vínculos que lle impiden pensar en por si; pero tamén a ese poder que non é quen de artellar unha relación que non sexa de submisión e dependencia, atribuíndose un dereito á lealdade que deliberadamente confunde co asentimento.

A serenidade reflexiva, creativa e dinamizadora de Fernando é un maxisterio que brilla con luz propia e que expresa a urxencia de contarmos entre nós con solidariedades diversas, con marcos intelectuais flexibles que saiban recoñecer e fomentar a diversidade e o pluralismo, revalorizando a significación e transcendencia do debate de ideas sen que derive, produto das nosas deformacións e ausencias de perspectiva, en rivalidades enfermizas ou “cainismos”.

Hai moito que aprender de Fernando. Esta obra permitiranos ponderar adecuadamente as súas achegas, as súas calidades e quizais adiviñar os vimbios que precisamos para contar con novas xeracións susceptibles de asumir unha visión diferente do compromiso, concretado nunha lealdade sólida pero flexible e ata camaleónica ante a vertixinosidade dos tempos que vivimos e que demandan tanto referentes éticos particularmente consistentes como actitudes maleables para captar e transcender a súa complexidade.


 

A visão linguística de Fernando Pérez-Barreiro

Quando visitei a Feira do Livro de Vigo este verão, numa brevíssima estadia na pátria (pois vivo na emigração), conversei com certo amigo livreiro, mormente sobre a precária situação da sua profissão. Não vira na sua livraria nenhuma publicação galega que fosse realmente novidade para mim, mas também queria fazer-lhe alguma despesa, como acostumo nestas ocasiões, e, quando já me dispunha a ir-me embora, reparei no volume “Amada liberdade” (Eds. Xerais, Vigo, 2013), as memórias do meu saudoso amigo e colega Fernando Pérez-Barreiro.

Vira só uma referência do livro na Internet (quase o único meio que hoje tenho para manter o contato com a Galiza), e então decidi comprar-lho. Não sei se foi casualidade ou não, mas isso serviu-me para remexer velhas ideias partilhadas. E digo “velhas” e “ partilhadas” com plena justificação, como aginha se verá.

Com efeito, para além dos panegíricos habituais nestes casos da saudosa ausência dum amigo, eu quisera lembrar o Fernando contribuindo com algo de realmente novidoso nestes meios (ou assim mo parece, pelo que levo lido). Bem sei da sua trajetória inteletual, dos seus amigos de geração, como X.L. Franco Grande ou Ramón Lugris, do seu amor pela língua e cultura chinesas, do seu trabalho em organismos britânicos ou internacionais de Londres (também por mim compartilhados), mas, que eu saiba, ninguém por estes pagos se arriscou a mencionar outro aspeito (talvez propositadamente ocultado?) da sua visão linguística.

Refiro-me, claro, às suas ideias sobre esta língua que estou a utilizar. É ela galega? portuguesa? Ambas? É já hora de citar o próprio Fernando. Eis, como exemplo, o que ele opinava por volta de 2007 (no blogue http://www.grupotraballogalego.uk.net/boletin.htm, de março do 2007, se não lembro mal):

"¿ESTAMOS NO MUNDO DA LÍNGUA PORTUGUESA?

Para convencer aos que non queren o galego da utilidade que poda ter aprendelo arguméntase que é unha língua "universal" porque está no ámbito do portugués.

É certo que o galego de seu é a mesma língua que o portugués, mas por razóns históricas, políticas e psicolóxicas hai moitos séculos que deixou de estar no mesmo ámbito que o portugués. Entre o galego oficial e "normalizado" de hoxe e o portugués hai tanta diferencia como entre o castelán e o portugués, porque ese "galego" que se impón pola forza non é mais que castelán galeguizado.

Para alguén de língua portuguesa tan alleo é "conejo" como "conexo"; outra cousa sería se lle dixesen "coello", que é como se di en portugués e como se di en galego de verdade. Tan alleos son á língua portuguesa, ou á galaico-portuguesa, "viernes" e "miércoles" como eses horríveis "venres" e "mércores" que nunca existiron no galego de verdade e que nunca se terían inventado se houbese algunha intención de recuperar o galego. E a alguén de língua portuguesa élle mais doado de entender se ve escrito "una" en castelán que se ve "unha" en galego inventado, que lerá "uña".

Os que cren que se pode entrar no ámbito do portugués có "galego" debían facer a prova de ver se son capaces de entender unha película en portugués. Se non entenden, ¿será que os da película non saben falar e falan "gallego cerrado" como falaban os da aldea?"

Explícito, não? Mas é que o Fernando já opinava assim “desde sempre”, quer dizer, que eu lembre, pelo menos desde os tempos em que compartilhávamos a redação do Boletim do Grupo de Trabalho Galego de Londres (fundado no ano 1970).

Este Boletim quase-bimestral do G.T.G. (fundamentalmente para os mestres das escolas rurais galegas se familiarizarem com a primeira Lei do Ensino, do 1970) tinha a sua seção de correspondência aberta não só a esses mestres mas também a qualquer pessoa interessada nos problemas do idioma galego, tais como os professores portugueses Agostinho da Silva e M. Rodrigues Lapa, e o escritor e pedagogo galego Ben-Cho-Shey.  E incluía um Suplemento, com material escolar.  Nos suplementos aos nos 7 e 8 (fevereiro e abril do 1972), o Boletim levava textos portugueses, com algumas instruções para facilitar a sua leitura.  No no 9 (Natal) fazia-se um primeiro intento de adaptar textos de Castelão à ortografia comum internacional.

O G.T.G. publicou um Plano pedagógico ("Plan pedagóxico galego", revista Grial, no 32, pp. 202-10, 1971), que era uma redação coletiva do Grupo (composto ademais por Teresa Barro, Xavier Toubes e Manuel Fernández-Gasalla), e no que se dizia: “o galego non é lingua minoritaria. É -aínda- a lingua da maioría do pobo galego, a de Portugal, Brasil, Angola, Mozambique e outros pobos de África e Asia”; e ainda, referindo-se ao começo do sequestro do idioma galego nos derradeiros anos do franquismo: “unha técnica pedagóxica que semella protexer as linguas vernáculas pode ser, en realidade, o instrumento de unha política que ten decidido eliminalas”.

O Grupo era bem consciente deste perigo, e no Boletim no 4 (julho de 1971, p. 3) dedicou ao manual Gallego 1, do chamado Instituto de la Lengua Gallega (fundado no 1971, e presidido por Constantino García González, o introdutor do "galego autonómico"), uma pequena crítica na que várias vezes notava o seu caráter autoritário, e também a “policía rigurosa” que o Sr. García propusera no seu inapresentável artigo “Orixen e problemas do método de galego” (Grial, no 32, 1971, p. 132).

Como ficou dito, o Fernando assinava essas redações coletivas do Grupo no Boletim.

Posteriormente, foi convidado pelas Irmandades da Fala a algumas Jornadas do Ensino da Associação Sócio-Pedagógica Galega, nos anos 80 do século passado.

Também se debruçou sobre este tema num longo artigo em inglês, no que afirmava a sua convicção, ao tempo que exteriorizava as suas reticências (Which Language for Galicia? The Status of Galician as an Official Language and the Prospects for its “Reintegration” with Portuguese, revista Portuguese Studies, vol. 6, pp. 191-210, 1990, Department of Portuguese, King's College, London; na Rede: http://www.jstor.org/discover/10.2307/41104913?uid=3738032&uid=2129&uid=2&uid=70&uid=4&sid=21102530002797).

Eis um par de excertos: “Portuguese is the promised land for Galician. At present, however, everything seems to conspire against the fulfilment of that promise. This should not necessarily preclude the possibility of a reintegration which seems to me, however difficult it may be to achieve, the only legitimate solution, since it would be based on the historical and philological grounds of the original identity of the language. Further, it is the only one possible, in view of my belief that the present linguistic policy of the Galician authorities offers the language no future other than dialectization.” (p. 209)

“The ultimate aim of reintegrationism should ideally be the acceptance by a large majority of Galicians of the fact that Portuguese is the language of which they have been deprived by history and that its recovery would contribute to the assertion of Galician distinctiveness.” (p. 210)

Ainda, nas sua memórias, afirma:

“Desde o inicio do boletín do Grupo de Traballo Galego, no comezo mesmo do decenio de 1970, era unha das maiores preocupacións do Grupo o problema da lingua galega e o seu futuro. Intuíamos que unha das feridas históricas de Galicia fora o desencontro co mundo do portugués. O trauma da separación tivera que ser moi forte, e non víamos que se fixese moito caso diso nas análises e reivindicacións do galeguismo. Non se resaltaba que para o triunfo do centralismo houbera que amputar a comunidade galaico-portuguesa.

[...] Sen a brutal unificación dos monarcas “católicos”, a sociedade galega seguiría falando portugués e acompañaría a evolución desa lingua. Esgazada do tronco portugués, a vida galega sufriu unha incómoda situación e unha división social acentuada con gravidade, que aínda agora non acabamos de valorar debidamente, pola diferenza lingüística.

[...] En Galicia, a clase traballadora, maiormente rural, falou portugués, máis e máis debilitado e contaminado co decorrer do tempo, e a clase dominante falou castelán. Non nos convencía no Grupo a explicación, implícita nos homes de Galaxia e desenvolvida con roupaxe filolóxica polos seus discípulos e herdeiros do Instituto da Lingua Galega, que por entón comezaban as suas actividades, de que o galego falado nos nosos tempos era produto lexítimo dun desenvolvemento propio, como o de calquera outra lingua.” (pp. 243-4).

Contudo, há que reconhecer que, tendo-se convencido inteletualmente da eminente pertinência da “ideia”, o certo é que, pessoalmente, o Fernando nunca a levou a vias de “prática”, e continuou a escrever na grafia supostamente “oficial” das instituições do Estado Espanhol na nossa Terra, a mesma que, por exemplo, a Editora Galaxia, o ILG ou a RAG (da que ele veio a ser correspondente).

E isso por que? Não podia ser por falta de sólidos alicerces científicos: ele relacionava-se assiduamente com vultos muito críticos com aquele sequestro do idioma galego, como R. Carvalho Calero ou M. Rodrigues Lapa, por exemplo; e mais tarde, muito brevemente, com E. Guerra da Cal em Londres (fui eu quem os apresentou). Também era consciente do paulatino mas firme arraigamento dessa “ideia” entre as novas gerações na nossa Terra: não só as mencionadas IF e a AS-PG, mas outras, como a Associação de Amizade Galiza-Portugal, a Associação Galega da Língua, a Academia Galega da Língua Portuguesa, e ainda a participação galega nas negociações que viriam desembocar no Acordo Ortográfico de toda a Lusofonia, do 1990. E ademais, por se ficasse alguma dúvida ao respeito, ele era um excelente conhecedor do português, tanto escrito quanto falado, em pelo menos as variantes portuguesa e brasileira. Então por que não praticou aquilo do que estava convencido?

A pergunta, ainda sem resposta, não é retórica, mas sim uma pergunta que é preciso fazer. Contudo, por amizade, eu prefiro deixá-la aqui. Em todo o caso, da honestidade e convicção inteletual do Fernando não podem ficar dúvidas.

Tal era ele.

Carlos Durão, Londres, agosto de 2013

 


 

Palabras de Teresa Barro no acto de presentación da obra “O perdurable legado de Fernado Pérez-Barreiro”.

Ferrol, 28 de Maio de 2015

Estamos hoxe en Ferrol recordando a Fernando, unha persoa que naceu aquí e na que Ferrol influiu moito. Fernando sentiu e entendeu desde moi cedo a complexidade das sociedades nas que viveu, e a primeira delas,  a que tivo pegada mais forte nel, foi a de Ferrol. Tamen contou moito para el Viveiro, de onde era a sua familia paterna e coa que tivo unha relacion profunda; e tamen a Galiza mais rural e isolada, a Galiza de montaña que coñeceu nas longas estadías na Toca, o lugar entre Ferrol e As Pontes onde seus pais fixeran unha casa que nalguns momentos valeulles de refuxio durante a Guerra Civil.  Outro, nas mesmas circunstancias e coas mesmas oportunidades de ver e coñecer ambientes distintos, podía non se ter interesado por nada do que a vida lle oferecía nese sentido, pero Fernando era intelectual e poeta, e esa combinacion pouco frecuente abriulle inmensos horizontes e levouno a estar no mundo querendo ver, con todos os sentidos agudizados para entender o que tiña arredor cando era novo, e adeviñar o que ainda non tiña e viría depois; e a saber, desde o fondo do seu ser, que o mundo era diverso e tiña moitas facetas e complexidades que o facían mais interesante.  Isto deulle unha extraordinaria capacidade para falar con calquer persoa de calquer lugar, de calquer clase social e de calquer país, sen velos nen desde arriba nen desde abaixo. Lembro que os campesinos da Toca apreciábano porque dicían: ¨fala con nós como se fósemos coma el¨.  E para Fernando eran, efectivamente, como el, eles e calquer outra persoa coa que entrase en contacto.  A relacion de dominio e de superioridade e inferioridade para el non existia, e esa elegancia natural e finura espiritual fixo que por ondequer que andivese, por Galicia ou por Londres, tudo o mundo o descrebese como un gentleman e un cabaleiro.

Grazas a este seu talento para entender as sociedades nas que estaba, empezando pola do Ferrol no que nacera, pero sempre guiado polo seu instinto internacional, foi, coido eu, unha das persoas que mellor entendeu o mundo en todas as dimensions, local, nacional e internacional.  O seu internacionalismo nato nunca o levou a desprezar o localismo, e o seu nacionalismo nunca o levou a perder de vista que o mundo tiña outra dimension mais ampla que a de cada nacion.  O de ser intelectual auténtico, e non só un especialista nunha materia, fixo que fose capaz de usar a historia para entender o presente; e o de que fose ao mesmo tempo poeta levou a que nunca adquirise a aridez mental que pode vir da mera erudicion e o coñecemento de disciplinas académicas. A sua imaxinacion e sentimento de poeta dábanlle outro alento a abríanlle outra realidade mais exacta; e o seu intelecto aberto e ben formado pola inmensa cultura que atesouraba facia que a sua vision de poeta estivese ben fundamentada e contrastada coa realidade.

Fernando levaba moi adentro na sua personalidade de intelectual e poeta este Ferrol do que falaba moito e que seguramente contribiu a darlle unha ansia de precision e exactitude que outros lugares talvez non lle terian dado.  Dicia, sobre tudo cando o comparaba coa Coruña, a miña cidade que lle parecia laberíntica e desordenada, que Ferrol era unha cidade ben trazada, lóxica, racional, e recordaba unha frase que, segun el, dicíase en Ferrol con orgullo, que era que as rúas ¨estaban tiradas a cordel¨. Descrebia Ferrol como unha cidade na que se notaba moito a xerarquía social que impuñan, naqueles tempos da sua infancia e mocidade, a Marina e a Bazán.  Para quen tivese  curiosidade e a pespicacia aguda que el tiña para descobrir e entender os  funcionamentos sociais e as tramas que fan un país e unha cultura, Ferrol foi unha base magnífica, e seguramente aí xurdiu o chispazo inicial que activou a sua inmensa capacidade de ver e intuir o matiz das situacions políticas e sociais en calquer lugar do mundo.  Fernando aproveitou e tiroulle moito partido, chamémoslle imaxinativo, ao feito de ter nacido nunha familia de clase media profesional  nun Ferrol no que iso era minoría daquela, familia conectada polo lado paterno coa advogacia, a política e o xornalismo, e tamén con Viveiro, o que lle deu a oportunidade de coñecer ben unha Galiza mais rural e profunda, e mais galega tamén naqueles tempos da sua infancia e mocidade.  E conectada do lado materno coa Bazán, onde traballara algun tempo a sua nai e toda a vida unha das suas tías.  A conexion coa Bazán deulle un sentimento especial polo Ferrol industrial e un interés, que conservou toda a vida, polo posível desenvolvimento da industria nesta cidade.  Cando falaba da Bazán até chegaba a imitar o acento e vocabulario especiais e o detallismo que, segun el, tiñan os que traballaban na ¨fatoría¨.  E, por unha desas reviravoltas da vida, cando nos mudamos nos últimos anos de Londres ao Norte de Inglaterra, descobriu con emocion que, perto da cidade onde fomos morar, estaba un lugar que para el tiña grandes resoancias ferrolanas:  Barrow in Furness, que fora importante centro industrial e a onde ían para capacitarse os traballadores da Bazán.  Outros puntos de referencia centrales e inesquecíbeis para Fernando, cando falaba do Ferrol da sua xuventude, foron sempre a tertulia do café Suizo e os poetas da revista Aturuxo, aos que apreciaba moito e cós que lle uniu grande amizade.

Fernando falaba do Ferrol da sua infancia como dunha cidade dominada socialmente pola Marina, e pensaba que para a sua educacion fora decisivo non se ter quedado no ¨colexio dos frailes¨, así chamado,  que era o que por categoria social lle correspondía e a onde o levaran ao primeiro,  e ter ido en cambio a un colexio menos distinguido e mais pintoresco e variado, no que, polo que contaba, habia desde curas que non crían en Deus e o dicían, até aquel magnífico profesor que foi Ricardo Carballo Calero, a quen sempre agradeceu a orientacion e o  rigor intelectual que lle transmitira.  Teño que aclarar que Fernando era moi decidido nalgunhas cousas e, se de verdade queria ou non queria algo, non había quen o puidese mover.  Estou segura de que, cando ao primeiro o mandaron ao colexio dos frailes, outro teríase quedado ainda que non lle agradase;  el non, igual que decidiu non asistir durante todo un curso ás clases de bacharelato e tivo que andar escondéndose por todo Ferrol para que non o descobrisen,  e igual que desde moi cedo,  el diría que desde sempre,  decidiu marchar ao extranxeiro e asi o fixo.  Aquel seu deambular polas rúas de Ferrol no curso no que decidiu non asistir ás clases na academia, que coido que era o sexto de bacharelato, facendo o tempo para que na sua casa non se enterasen, descobriu un Ferrol de xardins e recunchos melancólicos e románticos, aos que algunha vez nos levou a min e a alguns amigos ferrolanos, e que estes descoñecían por completo.  Lin hai pouco unha biografía de Charles Dickens na que resalta a enorme influencia que tivo nese autor o seu deambular desde neno polas rúas de Londres,  e o coñecemento íntimo que iso lle deu da cidade e dos seus moradores,  que logo lle valeu de moito para os seus escritos, e iso fíxome pensar que aquel obstinado deambular de Fernando durante todo un ano polas rúas de Ferrol déralle un coñecimento profundo da cidade que seguramente pouco acadaron e que, como no caso de Dickens, contribuiu moito á sua riqueza mental.

Fernando foi un intelectual puro e riguroso, pero, a pesares da sua inmensa erudicion e do tesouro de cultura que acumulou,  tiña tamén unha grande intuicion e un sentimento de poeta,  e sempre quixo conservar, por riba de todo, a liberdade mental, que era o que mais apreciaba.  Para el, a vida sen sentimento poético,  sen liberdade, e sen a cultura que era parte desa liberdade,  era inconcevíbel.  A cultura para el non era un instrumento para acadar algo, e nunca se sentiu superior a ninguen por tela.  Era o que lle permitía entender o mundo,  un tesouro inagotável que o acompañaba sempre, e nunca se cansou de adquirir mais pezas para ese tesouro.  Era unha bagaxe que non pesaba,  e así camiñou polo mundo,  lixeiro de equipaxe e con liberdade,  coa mente sempre aberta,  vendo en todo unha ocasion de aprender e sen baixar nunca do nivel elevado no que escolleu viver.  A aprendizaxe continua de idiomas que o caracterizou sempre ía acompañada do debezo de entender as culturas e os países correspondentes, e iso era o que mais lle interesaba.  Xa cando estaba na Universidade de Santiago sabía francés, inglés e alemán, amais de latín e grego clásicos, que coñecia mellor do que era habitual, e eran tempos en que en España non se lle daba importancia aos idiomas.  Logo,  xa en Londres,  ademais de cultivar o inglés, francés e portugués que usaba acotío no traballo,  aprendeu grego moderno, noruegués e outras línguas escandinavas,  nunca abandonou o alemán,  que era quizais o idioma que mais o fascinaba,  e andivo deambulando por alguns outros até que entrou con paixón no chinés.  Esa paixón levouno, logo de ter que aprender de memoria, para empezar, cinco mil caracteres chineses, a obter unha difícil Licenciatura en Estudos Chineses e a pasar un tempo, como estudante, cando andaba case polos cincuenta anos, nunha China que xusto empezaba a abrirse ao extranxeiro. E non parou aí, porque,  cando xa andaba polos setenta anos de idade,  emprendeu o estudo do hebreu cun entusiasmo que fixo posíbel que pronunciase un discurso nese idioma no Canadá,  nunha reunion de xudeus americanos,  que logo o felicitaron por falar hebreu mellor que eles.

Para Fernando a adquisicion de coñecemento e cultura era desinteresada, unha actividade do espírito que podía ser útil ás veces,  pero que non tiña un obxetivo de utilidade inmediata.  O seu caudal de coñecemento e a sua sabedoria fixérono unha figura sigular e levárono a ir moi adiantado,  tanto que,  como lles sucede moitas veces aos auténticos pioneiros,  moito do que fixo non encaixou na sociedade do seu tempo. Ocupouse da China cando a China ainda non estaba de moda e escreveu un libro, ¨Flores e Leña¨, metade traducion direta do chinés ao galego, metade ensaio,  coa intencion de facer unha aportacion á cultura galega que a puidese poñer adiante de moitas outras.  El sempre viu con claridade que a China viraría, mais tarde ou mais cedo, un dos países mais importantes do mundo cando daquela eran moi poucos os que o vían, pero non foi iso o que o levou a ocuparse con intensidade dela.  Fernando ría cando contaba que un colega en Londres que estaba empezando a estudar ruso achegárase a el un día cando se enterou de que estaba estudando chinés e dixéralle moi preocupado:  ¨Pero entón ti crés que a China é a que vai gañar?¨, dando por feito que facer o esforzo só tiña sentido para estar entre os futuros gañadores. Ese ir sempre adiantado,  mental e espiritualmente,  fixo que a sua idea do que era Galicia e do que poderia ser non coincidira coa habitual entre os galeguistas daqueles tempos,  e só na última década da sua vida encontrou en Xulio Ríos e no IGADI unha empresa galega coa que podía estar dacordo e na que colaborou con entusiasmo.

Para Fernando nunca houbo conflicto entre o personal e o colectivo,  talvez porque nunca buscou nos outros un reflexo de sí mesmo e os respeitou polo que eran de seu. Así foi tamén a sua relacion cós países.  Nunca viu conflicto nen contradicion entre ser e sentirse de Ferrol,  de Galicia,  de Inglaterra, e cidadán do mundo e até do Universo. Non quixo marcar o paso nen deixou que llo marcaran.  Viveu sen decair nunca no seu amor pola liberdade e sen renunciar á sua vision e sentimento de poeta.  Nunca renunciou á loita mental,  e parte desa loita estivo dedicada a pensar nunha Galicia aberta ao mundo e capaz de ocupar un lugar distinguido nese mundo.

 

Ramón Lugrís

 


Déixanos Ramón Lugrís

Xosé Luís Franco Grande

03/12/2015

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/opinion/2015/12/03/span...

http://www.igadi.org/web/analiseopinion/deixanos-ramon-lugris

Onte, de maneira inesperada, faleceu en Ciudad Real Ramón Lugrís. Con el e con outros rapaces, no inicio dos anos cincuenta, unha nova mocidade galeguista comezou a lumbrigar no ceo escurecido deste país. Con Mourullo, Beiras, Baliñas, Vidán Torreira, Rubal, e logo Méndez Ferrín, Ramón Lorenzo e outros, constituíase o primeiro grupo galeguista mozo posterior á guerra civil. Lugrís tiña por entón uns catro ou cinco anos máis ca nós, razón pola que aparecía como o irmán maior que, ás veces, se sentía lexitimado para berrarnos, se ben sempre con cordialidade.

De todos nós era o que tiña máis concienciación política. Na prensa local compostelá quedan os seus artigos sobre política internacional e sobre europeísmo. Por aqueles anos ser europeísta era unha maneira posible de ser antifranquista, xa que Franco rexeitaba toda idea tocante á unidade europea. Ademais, ese europeísmo era moi mal visto polo mundo oficial de entón e as publicacións europeístas alcumadas de «bazofia», como xa teño escrito noutra parte.

Estas preocupacións súas, que mantivo ata a súa morte, valéronlle para entrar na BBC de Londres no ano 1957, para ser funcionario da ONU, tradutor en congresos por países de todo o mundo e para nutrir artigos, ensaios e diversos traballos, e tamén libros como o que publicou en 1963 sobre Vicente Risco na cultura galega. A claridade expositiva, á par dunha información sempre de primeira man, era unha das súas virtudes mellores.

Fixo de maneira intensa xornalismo por case todos os países do mundo, viaxou por todos os continentes e de todas partes regresou sempre cheo de riqueza a Galicia, a súa Ítaca, como Kavafis quería e escribiu nun coñecido poema.

O 17 do mes pasado xuntámonos con el en Madrid Gonzalo R. Mourullo, Xulio Ríos e mais eu para entregarlle, por sorpresa, un pequeno libro de homenaxe á súa figura. Foi para todos un día moi feliz. Estaba exultante, como tamén estabamos os demais. Unha alegría que pouco durou. Pero nunca poderemos esquecer que no principio de todo estivo Ramón Lugrís. 

 

Un europeísta de verdade

Xulio Ríos

03/12/2015 - http://praza.gal/opinion/2975/un-europeista-de-verdade

http://www.igadi.org/web/analiseopinion/un-europeista-de-ver...

Faleceu Ramón Lugrís. Nacido no Ferrol en 1932, Lugrís  é unha desas voces ignoradas e que, non obstante, non pode faltar en calquera aproximación ao galeguismo da posguerra. Lugrís mantivo sempre un especial interese polos asuntos europeos e internacionais que encarou cunha aptitude extraordinaria para a análise e a interpretación, desenvolvidas cunha destreza e finura peculiares.

Exemplo de oficio, Lugrís, autor daquel “Vicente Risco no nacionalismo galego”, escribiu sempre coa soltura de quen coñece polo miúdo os temas que aborda tanto por ser lector asiduo e ben informado como tamén pola ampla bagaxe cultural acumulada ao longo dunha vida rica en peripecias

Alá onde chegara, en Londres, Nova York ou en calquera país da África ou Asia a onde tivera que se desprazar como tradutor da ONU ou das axencias do seu sistema onusno, Ramón Lugrís facía Patria e exhibía a súa condición de observador atento, pendente dos grandes asuntos e novidades da axenda internacional.

Dada a súa vocación europeísta temperá, o vello continente será un espazo privilexiado de atención, pero igualmente outros mundos que ao longo do seu periplo vital puido coñecer, con sensibilidade para adiviñar os temas de calado e proxección aínda que nun momento dado poidan semellar marxinais.

Co seu horizonte perdido, a actual UE, cada día mais afastada daquela simbiose de democracia e eficacia nunha organización federal que Lugrís tanto celebrou sempre e cuxo proceso acompañou desde o primeiro momento con indisimuladas esperanzas, malvive a mercé dos mercados e secuestrada por unha malentendida soberanía nacional que a incapacita para enfrontar os grandes retos do século XXI, viña a dicir resumidamente o noso Moncho, quen lamentaba o retroceso da conciencia europea no momento presente.

Lugrís, membro do Consello Reitor do IGADI, sempre exerceu a súa capacidade crítica e o seu escepticismo a partir dun compromiso inequívoco coa defensa da democracia, dos dereitos humanos, do pacifismo, coa xustiza social, en suma, cunha serie de valores que están no cerne dunha vida en que alternou a aproximación e o distanciamento cunha Galicia que a duras penas sabe del e por iso mesmo dificilmente soubo reservarlle o recoñecemento que sen dúbida merece.

A ese recoñecemento quixemos contribuír hai uns días en Madrid, cando en compaña dalgúns dos seus amigos daqueles anos escuros, Franco Grande e Rodríguez Mourullo, tivemos a ocasión de entregarlle un libro de agasallo no que el era o merecido protagonista. Daquela faciamos plans. Non imaxinabamos este desenlace tan inesperado.

 


In memoriam Ramón Lugrís

Armando Requeixo

05/12/2015 - http://www.galiciadigital.com/opinion/opinion.14430.php

O día 2 fóisenos o intelectual Ramón Lugrís, que nacera no Ferrol en 1932. Tradutor na BBC en Londres e na ONU en Nova York, malia a súa diáspora estivo sempre atento á realidade sociocultural e literaria galegas e mantivo o contacto coas figuras principais do galeguismo do seu tempo.

Reproduzo aquí unha carta inédita que enviou a Ramón Piñeiro o 2 de outubro de 1961. Nela, á parte doutras cuestións relativas a envíos bibliográficos, escribiulle ao de Láncara para transmitirlle a súa moi positiva lectura do poemario Nimbos de Xosé María Díaz Castro, opinión que confirmou días despois ao comentar gabanciosamente o libro para o xornal La Noche (9-11-1961).

Piñeiro fíxolle chegar esta carta a Díaz Castro con outra que el mesmo lle escribiu (8-10-1961). Respondendo á mesma (10-10-1961), o de Guitiriz confesoulle ao de Láncara estar asombrado e moi agradecido “polos termos desmesuradamente eloxosos” que Lugrís dedicara a Nimbos, o mesmo que repetiu a Piñeiro noutra carta días máis tarde (24-10-1961), misivas todas estas que hoxe poden consultarse no Epistolario do guitiricense.

Sirvan estas liñas como recoñecemento ao estudoso de Risco, ao galeguista que axudou a pensar os rumbos do país no faladoiro do Derby compostelán, onde coñeceu a Otero Pedrayo, Del Riego, Piñeiro, García-Sabell, Cabanillas e tantos outros e onde logo foi irmán dos Franco Grande, Rodríguez Mourullo ou Cores Trasmonte, o mesmo que na BBC foi compañeiro de Pérez-Barreiro Nolla e Punset e en Nova York compartiu angueiras con Martínez López ou Guerra da Cal.

 

 

Persoal investigador asociado

Colaboraron co Igadi   Alberto Arce
  Andrea García Vidal
  Andrés Freire
  Andrés Herrera Feligreras (IPES)
  Begoña Castro Vázquez
  Carlos Méixome Quinteiro
  Daniel Vigo Blanco
  Daniela Pichler
  Fernando Pol Trigo
  Gustavo Sanromán Vázquez
  Iago Bañobre
  Inma Pérez Rocha
  Irene González Contreras
  Iria Alonso Casares
  Jairo Dorado Cadilla
  Joaquim Brito
  José Fernando Pérez Oya
  Lara Barros Alfaro
  Laudelino Pellitero Ramilo
  Lorena Pose Varela
  Luz María Sela Méndez
  María del Mar Gómez Fernández
  María Xosé Viqueira Cores
  Marcos Martín Pérez
  Moncho Iglesias Míguez
  Naír Millos Álvarez
  Natalia Rodríguez Granado
  Nelson Xavier
  Nuria Pitarque
  Pedro Casteleiro López
  Raimundo Viejo Viñas
  Rosa María Villaronga Tarrío
  Sylvia Gómez Saborido
  Vítor E. Rodríguez Barca

 

Prácticas en IGADI

Realizaron prácticas no IGADI:

 

25 Anos en 25 Frases

En 2016, o IGADI cumpre 25 anos. Con tal motivo, quixemos reunir 25 pequenas frases de 25 amigos/as que resumen a súa particular visión deste proxecto.

“IGADI non só constitúe un dos think tanks máis respectados de España, senón que se transformou en referencia obrigada para todos os que desde Europa ou América Latina desexan dar un seguimento serio, obxectivo e estruturado aos asuntos globais. Á vez, por vía da súa participación no Observatorio de la Política China, é factor de interconexión con ese país. A  través de IGADI, Galicia non só ten unha visión do mundo, senón que se converteu nun punto de convocatoria deste. Non hai dúbida de que foron 25 anos extraordinariamente frutíferos. Felicitacións”.

Alfredo Toro Hardy, diplomático, académico e intelectual venezolano.


“Unha fiestra aberta ao mundo desde Galiza. Isto é o IGADI, unha aposta por entender e participar nos asuntos internacionais desde Galiza.”

Ion de la Riva, diplomático e primeiro director de Casa Asia.


“IGADI é unha das máis importantes iniciativas de visión cosmopolita levadas a cabo nas últimas décadas en Europa.  Desde o espazo local de Galicia, IGADI, coa visión e liderado de Xulio Ríos, ocupouse de analizar e divulgar cambios estruturais do sistema internacional. Primeiro sobre a ex URSS ao final da Guerra Fría,  e logo especialmente acerca de China e a zona de Asia-Pacífico. Á súa vez, axudou a situar ese espazo local na perspectiva estatal española, e vinculalo co contexto de identidades atlánticas (desde Irlanda ata América Latina) desde un nacionalismo con visión aberta e universalista. Este cosmopolitismo complementouse co interese en temas transversais como a paz, o desenvolvemento e a gobernanza.”   

Mariano Aguirre,  director do Norwegian Centre on Conflict Resolution (NOREF), Oslo.


“25 anos de Galicia universal e con raíces”.

Antonio Carlos Pereira Menaut, Catedrático de Dereito Constitucional Español e da UE (2010), e Jean Monnet Chairholder of EU Constitutional Law (1999).


“Nos seus primeiros 25 anos, o IGADI demostrou a necesidade de contar con unha estratexia no campo internacional e que a súa base reside no coñecemento e na súa achega intelectual. Só así, as pequenas nacións lograrán o seu debido espazo nesta era global e dese xeito tamén enriquecer a humanidade coa súa propia singularidade”.

Mikel Burzako, responsable da área de Relacións Exteriores e Promoción Internacional do Euzkadi Buru Batzarreko Burukidea, Partido Nacionalista Vasco.


“O día que saímos da nosa patria… como dicía Castelao… Nos repensamos nunha  universalidade moi propia. Para os galegos refuxiados alén mar e os seus descendentes, IGADI representa portos ligados por puntas de reencontro e relacións entre Galicia e os emigrados e á vez un espello que nos reflicte a todos en imaxes ao infinito de “os adeuses” nun posible “nós” das memorias que ligan historias de amor e desesperanza guiadas nun xogo de palabras cunha utopía posible dunha Galiza Ceibe na súa globalidade e na globalidade toda.”   

Luciano Concheiro Bórquez (México-Galiza-Mundo), Profesor-Investigador da Universidade Autónoma Metropolitana de Xochimilco (México).


"Para nós, que coñecemos o IGADI a través da participación nos nosos cursos, seminarios e publicacións do seu director Xulio Ríos, o Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional é sobre todo... ¡China!: saber experto e vivido dese inmenso e fascinante país. Pero non só. Política Exterior da fe de que IGADI é un referente de análise independente  e comprometida no campo das Relacións Internacionais. Desde o seco Aragón felicitámosvos por estes 25 anos mentres achamos de menos con sa envexa a humidade verde do voso entorno". 

Carmen Magallón Portolés, directora da Fundación Seminario de Investigación para a Paz, Centro Pignatelli, Zaragoza.


"A internacionalización, camiño, espazo de encontro, reflexión e interacción. Mil flores para o IGADI, cabal bandeira de Galicia célula de universalidade".

Xosé María García Palmeiro, xornalista.


“0 Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional ( IGADI ) amosou nestes 25 anos, que só dende a comprensión do espazo mundo seremos quen de coñecernos como país, e así, sabedores das nosas potencialidades poderemos interactuar responsablemente con el.” 

Teresa Táboas Veleiro, Doutora Arquitecta.


“O IGADI é como o bambú, flexible cando hai vento para adaptarse aos cambios no contexto internacional, pero robusto e forte (como para construír unha casa) ; cun marco baseado nuns principios e valores o suficientemente sólidos e rigorosos como para ofrecer unha mirada alternativa e transformadora da realidade.”

Manuela Mesa, Directora CEIPAZ, Fundación Cultura de Paz.


“Em tempos de aceleração e transformação internacional, o IGADI é sinónimo de trabalho, consistência, e critério. Em rigor, uma perspectiva da Galiza para o mundo que se tornou indispensável. “

Luís Filipe Lobo-Fernandes, Catedrático Jean Monnet de Integração Política Europeia e professor de Relações Internacionais na Universidade do Minho.


“Cando tanto se fala de abrirmos camiños ao exterior para estarmos presente no mundo, o Igadi é unha canle eficaz para levar e traer comunicación, unha representación que viaxa levando a nosa marca-país garantíndonos o respecto que nos dá a presenza alén das nosas fronteiras.”

Xosé González Martínez, presidente do Foro Enrique Peinador.


“O Igadi é un esforzo imenso e contra corrente para dotar a Galiza da dimensión internacional que toda nazón precisa desenvolver se non quer quedar encativada e sen entender quen é e onde está. O Igadi, con gran visión, parte  de que situar a Galiza no mundo internacional non pode consistir só en facer propaganda do país, senón en traballar por entender ese mundo, aprender e propiciar o espírito de reciprocidade.”

Teresa Barro, escritora.


“¡Quen diría en 1991 que ese pequeno grupo de homes e mulleres aos que Xulio Ríos embarcou desde aquel piso fronte ao Parador de Baiona na aventura de axudar a proxectar no exterior a potencialidade que ten Galicia, conseguiría tanto no seu primeiro cuarto de século de vida! Hoxe o IGADI é unha referencia non só dentro das fronteiras de Galicia ou do Estado español senón a nivel internacional. ¡Noraboa a todo o equipo que o fixo posible!”

Roberto Montoya, xornalista e escritor.


“Ao IGADI cabe recoñecer, entre outros, o seu determinante papel na fundación, desenvolvemento e consolidación do Fondo Galego, un referente hoxe do sistema de cooperación internacional na nosa Terra. Sen el, esta iniciativa tería moi difícil a súa supervivencia e aínda hoxe é a garantía da súa continuidade e bo facer.”

Alfredo Novoa Gil, ex presidente do Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade.


“O IGADI representa un labor exitoso para unha aposta de todos en defensa dunha nova cooperación solidaria dirixida por un grupo dinámico e comprometido”. 

Fernando González Laxe, ex presidente da Xunta de Galicia.


“O perímetro de Galiza é o mapa-múndi, o empenho do IGADI, transitá-lo”

Joám Lopes Facal, engenheiro, doutor em economia, activista do galego sem fronteiras.


“O marabilloso do IGADI é que, nacendo para contarnos “o mundo visto desde aquí”, obríganos a pensar quen somos, que pinta un país como Galicia neste novo mundo interdependente. Descóbremos que somos distintos e somos iguais. Parabéns e grazas.”

Tino Santiago, xornalista.


"O IGADI é a mellor expresión actual da vella aspiración galeguista de entender Galiza como unha "célula de universalidade". Un país non é grande sen recoñecemento exterior e o IGADI é a ponte para ese diálogo".

Ramón Villares Paz, Presidente do Consello da Cultura Galega.


“O IGADI é un referente imprescindible en acción exterior, non soamente para Galiza senón para os que, desde outros países como Catalunya, creemos na cooperación solidaria  como vía para fortalecer as identidades e os dereitos colectivos de pobos e culturas. ¡Noraboa ao IGADI por estes 25 anos de boas prácticas en acción exterior!”.

Núria Camps i Vidal, directora de AVALUEM e presidenta do Consell de Cooperació al Desenvolupament de la Generalitat de Catalunya.


“IGADI: vintecinco anos promovendo diálogo, solidariedade e xustiza  como bases firmes da convivencia e a paz mundial. Noraboa.”

Xesús Palmou, doutor en Dereito e ex secretario xeral do PP de Galicia.


"O IGADI completa 25 anos. Tem se destacado, durante esse já longo período, em acompanhar cuidadosamente os principais movimentos que vem ocorrendo no cenário internacional, talvez o mais atormentado e tenso, desde o fim da chamada "Guerra Fria".  Suas análises críticas, suas informações e reflexões têm, por isso, ajudado não só os galegos, mas todos e todas que acompanham com atenção os embates, desafios, lutas e confrontos no cenário mundial. E essa tem sido também a principal contribuição de suas publicações, como a excelente revista Tempo Exterior, que está sempre atenta, em suas páginas, ao que de mais importante ocorre nesta era global de tanta crise e destruição”. 

Ricardo Antunes é Profesor Titular de Socioloxía do Traballo no Instituto de Filosofia e Ciências Humanas da Universidade Estadual de Campinas (IFCH/UNICAMP), Brasil.


"O pobo galego necesita coñecer o mundo desde si, e analizar o que acontece desde unha perspectiva propia, a que ten presente que o pobo galego existe: O IGADI responde a esta vontade de ser e a esta necesidade de mirar cos nosos propios ollos. O IGADI, por seu empeño e  polos seus obxectivos, forma parte dunha sociedade que se esforza por vertebrarse en todas as ordes da vida. Os seus 25 anos de existencia sono tamén de dificultades, acertos e decisión para continuar adiante, a mesma que anima o pobo galego máis consciente nesta conxuntura histórica tan difícil como necesitada de paciencia e de coraxe."

Francisco Rodríguez é doutor en Filoloxía Románica, ensaísta e dirixente da Unión do Pobo Galego.


“O IGADI foi o primeiro faro capaz de guiar e tender pontes entre Galicia e Asia. Como galega síntome orgullosa do seu comprometido e rigoroso labor internacional e agradezo a Xulio Ríos estes 25 anos de entusiasmo e esforzo por dar voz e prestixio á nosa Terra no mundo. Moitas felicidades e moitísimas grazas”.

Begoña Jamardo Suárez, Profesora de Comunicación Intercultural e responsable de Expansión Asia da Escola de Negocios Afundación de IESIDE.


“O IGADI evoca os trazos daquel galeguismo no que militou Plácido Castro. É esa perspectiva plural, comprometida e universal que Galicia precisa en todo tempo e circunstancias”.

Susi Castro, presidenta da Fundación Plácido Castro.

 

AnexoTamaño
Folleto "25 Anos en 25 Frases" para descargar en PDF1.46 MB

25 Tarefas en 25 Anos. Iniciativas Destacadas do IGADI

O IGADI constituíuse o 10 de setembro de 1991. En 2016 cumpre 25 anos de existencia

Entre as accións promovidas neste cuarto de século destacamos:

  1. A creación do CIDIC (Centro de Información e Documentación Internacional Contemporánea)
    Neste centro atópanse depositadas diversas series de publicacións de referencia no eido das relacións internacionais nun espazo documental único en Galicia.

  2. A promoción do Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade e a formulación dunha política de cooperación ao desenvolvemento coordinada cos intereses estratéxicos de Galicia
    O Fondo Galego é un piar do sistema de cooperación. O IGADI foi o seu inspirador e exerce a súa Secretaría avogando por un modelo diferenciado de cooperación que atenda tanto ao espazo local como a unha especialización xeográfica que privilexie o ámbito da lusofonía.

  3. A reivindicación da figura de Plácido Castro
    O IGADI formúlase como unha expresión orgánica de continuidade coa mellor tradición do galeguismo universalista e atopa en Plácido Castro (1902-1967) unha referencia persoal que reivindica de modo activo e expreso, dispoñendo medios (Fundación) e axenda (actos, publicacións…) para unha mellor difusión do seu ideario e pensamento. 

  4. A creación do Observatorio de la Política China
    Este Observatorio (coa súa Rede Iberoamericana de Sinoloxía, o Taiwan Hebdo, o Jiexi Zhongguo, o programa Minzu, os simposios electrónicos internacionais, etc.) é un referente no acompañamento dos estudos chineses en toda a área iberoamericana. Ademais, o IGADI é punto de contacto da Academia de Taiwan e xestiona anualmente dúas becas para a aprendizaxe do chinés

  5. A creación do Observatorio Galego da Lusofonía 
    Quixo ser expresión dunha acción exterior con acento na lingua mantendo unha atención constante aos países e rexións de lingua oficial portuguesa a fin de promover o maior aproveitamento da vantaxe comparativa que supón a facilidade con que as persoas galegas poden entenderse e facerse entender nos territorios lusófonos. 

  6. A elaboración do Libro Branco da Acción Exterior de Galicia
    Constituíu a primeira formulación no Estado español neste formato dunha estratexia de acción exterior sistematizada e con vocación de permanencia, identificando as nosas especificidades e intereses neste eido e determinando propostas para facilitar unha ampla e transpartidaria Alianza por Galicia no Eido Exterior. 

  7. A promoción dos Foros Bilaterais coa Diáspora
    A idea da creación dun terceiro espazo capaz de identificar e dinamizar sinerxías entre a Galicia territorial e a Galicia da diáspora con proxección en diferentes ámbitos responde á necesidade de buscar fórmulas cooperativas e de integración do capital relacional que representa a emigración para nós. 

  8. A formulación de estratexias para a promoción exterior da cultura galega
    Galicia é un país cun sistema político que asenta en catro poderes. O cuarto é a cultura. A proxección exterior de Galicia non pode prescindir da cultura. Antes ben, este debe ser un valor privilexiado para garantir a nosa presenza global.

  9. Servizos á internacionalización empresarial
    Dende a proposta dun Observatorio exterior ata as misións de acompañamento empresarial, o fomento da participación galega nos programas de licitación internacional ou a elaboración de estudos de mercado, o IGADI contemplou a internacionalización empresarial como un ámbito inescusable da súa acción.

  10. Novos enfoques para unha acción exterior do poder local galego e a xeración de boas prácticas
    Concellos e Deputacións dispoñen dunha ruta internacional específica que compre percorrer. O IGADI achegou propostas concretas tanto no plano individual como corporativo (FEGAMP) para reivindicar e rigorizar estas prácticas.

  11. A promoción do Foro Iberoamericano e dos Coloquios Euroamericanos
    Galicia ten en Baiona un capital infrautilizado para reivindicar un posicionamento específico arredor das relacións euroamericanas. 

  12. Labor constante de lobby respecto de institucións e actores significados da sociedade galega para prestar maior atención ao exterior
    Abrir camiños a unha maior sensibilidade respecto do exterior a fin de incluílo na axenda das principais institucións e actores do país ten sido unha preocupación constante do IGADI. Neste sentido, entre outros, procuramos abondar na comisión da reforma do Estatuto do Parlamento de Galicia.

  13. A creación de Tempo exterior, revista galega de estudos internacionais
    Tempo exterior, de periodicidade semestral, sitúanos na vangarda das publicacións en materia de relacións internacionais existentes no Estado español onde é a única que sobresae nunha lingua dunha nacionalidade minoritaria.

  14. A elaboración de informes de referencia
    O IGADI Annual Report, o We in the World, o Informe Mundial de Estados de Feito ou os informes anuais sobre política chinesa e taiwanesa, veñen a ratificar que “en Galicia temos opinión do Mundo”.

  15. A promoción dunha liña de publicacións sobre asuntos internacionais
    Con medios propios ou en colaboración con diversas editoriais, o IGADI estimulou a presenza no noso mercado de propostas bibliográficas sobre temas internacionais. Cabe neste sentido destacar coleccións como Pretextos Internacionais ou Texturas Internacionais. 

  16. A posta en marcha de programas de investigación sobre Paradiplomacia, Conflitos, seguridade e Paz, e cooperación ao desenvolvemento
    Estes programas estaban chamados a crear equipos en diversas áreas facilitando a intercomunicación e a especialización así como a xeración de ideas, propostas e voces cualificadas. 

  17. A constante presenza en diferentes medios de comunicación
    Os analistas do IGADI comparecen de forma activa en medios de diferentes países para acompañar a interpretación de feitos puntuais da axenda internacional.

  18. A celebración de múltiples cursos, ciclos, seminarios e conferencias arredor de temas internacionais
    Ben por iniciativa propia ou en colaboración con diferentes universidades ou outras entidades, a participación en todo tipo de propostas divulgativas ou formativas é unha nota característica do IGADI. Cabe destacar como proposta singular as sucesivas edicións do Curso Superior de Información e Relacións Internacionais ou os módulos formativos en dereitos humanos para colectivos específicos.

  19. A participación en master e cursos on line sobre temas internacionais
    A xestión de módulos en diversas materias e/ou a elaboración de materiais formativos forman parte do capital académico acumulado polo IGADI. 

  20. A presenza na Rede
    A xestión e mellora constante do noso portal e a nosa participación nas redes garante unha presenza cualificada de Galicia nun área de proxección singular e de importancia global. 

  21. O establecemento de vínculos con organismos de Nacións Unidas e a tradución ao galego de textos internacionais relevantes
    Sen mingua dos posicionamentos críticos cando procederan, a colaboración co sistema onusino ten sido  unha característica do IGADI, promovendo contactos directos e alentando vías de difusión do seu ideario.

  22. A reivindicación conmemorativa da participación de Galicia no Congreso de Nacionalidades Europeas (1933)
    Este evento histórico debe pasar a formar parte activa da nosa memoria colectiva. Somos un país no mundo. 

  23. Acollemento de alumnos de diversas partes do mundo en estadías de investigación e prácticas
    Nestes 25 anos, o IGADI acolleu estudantes e becarios en réxime de prácticas de diferentes países de Europa, América e Asia. 

  24. A creación e participación en redes de colaboradores e institucións afíns
    Tanto a nivel galego como internacional, o IGADI pula pola confluencia e a xeración de oportunidades colaborativas para que a suma de  sinerxías e a converxencia de intereses transcenda os limitados recursos dispoñibles. 

  25. Un posicionamento de Galicia na área das relacións internacionais
    A existencia do IGADI e a constancia do seu labor fai que Galicia conte cun think tank capaz de contemplar o mundo desde aquí e de proxectármonos como colectividade nun contexto internacional que brinda posibilidades anovadas de participación.

O modelo do IGADI asenta en catro piares básicos: compromiso, independencia, servizo á cidadanía e combinación de reflexión e xestión. 

 

25 tasks for 25 years. Relevant Initiatives 

The Galician Institute of Analysis and International Documentation (IGADI) was founded on September 10, 1991. In 2016, it celebrates its 25th anniversary

Among the initiatives undertaken in this quarter of a century, we would highlight in particular: 

  1. The establishment of CIDIC (Center for Contemporary International Information and Documentation) 
    A varied range of benchmark publications on International Studies are deposited in this Center, which is a unique documentary space in Galicia. 

  2. The promotion of the Galician Fund for Cooperation and Solidarity and the making of development cooperation policies in compliance with the strategic interests of Galicia 
    The Galician Fund is one of the pillars of the cooperation system. Its establishment was inspired by IGADI, which serves as its Secretariat, in defense of a differentiated cooperation model committed to both the local area and a geographical specialization favoring the Portuguese-speaking territories. 

  3. The vindication of the figure of Plácido Castro 
    IGADI was created as an organic expression giving continuity to the Universalist Galicianism tradition. This trend has Plácido Castro (1902-1967) as a personal exponent to be actively and expressly vindicated by resorting to our means (Foundation) and agenda (events, publications…) in order to better diffuse his ideology and thinking. 

  4. The establishment of the Observatory of Chinese Politics 
    This Observatory (along with the Spanish-American Sinology Network, the Taiwan Hebdo, the Jiexi Zhongguo, the Minzu program, international e-symposia, etc.) is a referent in the field of Chinese studies in the Latin American area. The IGADI is Contact Point of Taiwan Academy and annually awarding two scholarships for the study of the Chinese language.

  5. The creation of the Galician Observatory of Lusophony 
    This entity is intended to be an expression of an external action having a language-based approach. Its actions are focused on countries and regions whose official language is Portuguese, thus trying to exploit the comparative advantages deriving from the linguistic proximity of Galician and Portuguese, which allows Galician people to communicate easily in Lusophone territories. 

  6. The devising of the White Paper of Galician External Action 
    It was the first initiative of this kind in Spain. It is a systematized external action strategy formulated with a long-term perspective, on the basis of our characteristics and interests in this field. Proposals are set out with a view to facilitate the establishment of a broad and cross-party Alliance for Galicia in the External Side. 

  7. The promotion of bilateral forums with Diaspora 
    The idea of creating a third space enabling us to identify and invigorating synergies between territorial Galicia and Diaspora Galicia with a multi-field scope responds to the need of finding cooperative and integrating formulas so as to develop the relational capital of emigration. 

  8. The development of strategies for the promotion of Galician culture abroad 
    Galicia is a nation with a political system based on four powers, the fourth of which is its culture. Therefore, Galician external projection must not dispense with culture, since it is a special value for our global presence. 

  9. Services for businesses internationalization 
    IGADI has always regarded business internationalization as an unavoidable field of action. Hence the reason for many of our initiatives, from our proposal for an External Observatory to the business-baking missions, the promotion of Galician participation in international tendering processes and the making of market research. 

  10. New perspectives for an external action of Galician local power and the use of best practices 
    Local and provincial councils have a specific international path to be followed. IGADI formulates specific proposals for both individual and corporate (FEGAMP) level in order to vindicate and refine these practices. 

  11. The promotion of the Latin American Forum and the Euro-American Colloquium 
    The Galician town of Baiona is an underused value to the vindication of a specific positioning in the Euro-American relations

  12. Constant lobbying before important actors and institutions of Galician society so as to pay better attention to the external issues 
    IGADI has always been concerned about the importance of opening ways and having a higher sensibility towards external action so that it is included in the agenda of the main institutions and actors in our country. In this respect, we are trying to push in that direction by participating in the Statute of Autonomy Review Commission. 

  13. The creation of Tempo exterior, the Galician journal of international studies 
    The weekly journal Tempo exterior puts us at the forefront of publications in the field of international studies in the Spanish State, as it is the most outstanding journal in the language of a minority nationality. 

  14. Delivering reference reports 
    IGADI’s Annual Report or We in the World, the Informe Mundial de Estados de Feito (World Report on De Facto States) or annual reports on Chinese and Taiwanese politics serve us to ratify that “in Galicia, we have a view of the World”. 

  15. The development of a line of publications on international matters 
    IGADI, by making use of its own means or by collaborating with different publishing houses, promotes the presence of literature offer on international matters. In this regard, certain publications could be noted, such as Pretextos Internacionais or Texturas Internacionais. 

  16. The conduction of research programs on Paradiplomacy, Safety and Peace, Conflicts and Development Cooperation 
    These programs were created with the aim of establishing teams in several areas, thus easing communication and specialization as well as generating ideas, proposals and intellectual authorities. 

  17. A strong presence in the public media 
    IGADI’s analysts appear actively in the media in different countries so as to assist in the analysis of single events of the international agenda. 

  18. The holding of courses, conferences and seminars on international issues 
    One of IGADI’s special traits is its determination to participate in informative or educational initiatives, whether they are proposed of our own accord or in cooperation with different Universities or other entities. A unique initiative is the successive editions of the Advanced Course on Information and International relations or the training modules on Human Rights for specific target groups. 

  19. The participation in Masters Programs and online courses on international matters 
    Module’s management in different subjects and/or the devising of training materials are part of IGADI’s academic patrimony. 

  20.  Internet presence 
    The management and constant improvement of our website and our participation on networks guarantee a qualified presence of Galicia in a specifically scoped and internationally important area. 

  21.  Linkage establishing with the UN agencies and translation into Galician of relevant international texts 
    Without avoiding critical stances when needed, IGADI has always cooperated with the UN system with the purpose of promoting direct contact and encouraging the diffusion of its outlook. 

  22. The commemorative vindication of Galician participation in the Congress of European Nationalities (1933) 
    This historical event must become an active part of our collective memory. We are a Nation in a World. 

  23. Receiving foreign students for research and study stays 
    In these 25 years, IGADI has received students and interns from different countries of Europe, America and Asia. 

  24. The creation of synergies and participation in partner networks and associated institutions 
    At Galician as well as at International level, IGADI advocates for convergence and creation of collaborative opportunities aiming to make the sum of synergies and the confluence of interests go further than the available resources. 

  25.  Galicia’s positioning in international relations 
    IGADI and its continued work allows Galicia to count on a think-tank being able to contemplate the world and to project ourselves as a collective to the international context, thus bringing about new possibilities of participation. 

IGADI’s model is based on four basic pillars: commitment, independence, citizen service and the combination of reflection and management.

 

AnexoTamaño
25 Tarefas en 25 Anos. Iniciativas Destacadas do IGADI // 25 tasks for 25 years. Relevant Initiatives 270.18 KB

Contas de Resultados

Balance económico 2014

INGRESOS

 

66.432,00

Ingresos Secretaria Fondo Galego

 

64.000,00

Ingresos suscripción revista " Tempo Exterior"

 

1.405,54

Ingresos Publicidade

 

661,16

Ingresos Servizos Diversos

 

165,30

Concello de Allariz

123,97

 

Medios Digitales de Galicia

41,33

 

Ingresos Excepcionais

 

200,00

Universidade de Vigo

200,00

 

 

 

 

GASTOS

 

83.889,62

Compras outros aprovisionamentos

 

3,80

Compra material de Oficina

 

625,33

Compra suscripcións

 

368,52

Servizo Asesoria

 

1.831,99

Primas de Seguros

 

250,83

Servizos bancarios e similares

 

54,60

Suministros ( luz e auga)

 

593,29

Gastos Telefono

 

889,52

Outros Servizos

 

1.637,00

Servizos impresión e encadernacion

 

3.327,00

Gastos correos e mensaxeria

 

1.223,99

Gastos viaxes e desprazamentos

 

3.587,34

Comunidade de propietarios

 

720,75

Cuotas asociacions

 

90,00

Soldos e Salarios

 

41.668,33

Seguridade Social a cargo da empresa

 

18.245,18

Compensacion gastos prest. Colaboracion

 

628,68

Reembolso gastos organo goberno

 

5.654,72

Gastos Excepcionais ( Donacions)

 

46,00

Amortizacion Inmovilizado material

 

448,42

IVE non deducible aplicación prorrata

 

1.994,33

     
DEFICIT EXERCICIO 2014
 
-17.457,62

 

Balance económico 2015

 

INGRESOS

 81.249,66

Ingresos secretaría Fondo Galego

40.000,00

Ingresos sensibilización Fondo Galego

 

24.000,00

Ingresos secretaría Fundación Plácido Castro

410,00

Ingresos Networking for Development

5.550,00

Ingresos doazóns director

5.177,49

Ingresos publicidade

3.066,11

Ingresos venda "Tempo Exterior"

1.269,21

Ingresos servizos diversos

1.776,85

     Grupo empresas comunicación

826,44

     Oficiña economía e cultura

826,44

     Concello San Sadurniño 123,97

 

GASTOS 93.968,35

Compra material de oficiña e outros

700,63

Compra subscricións

206,99

Reparacións e conservación

875,00

Servizo asesoría

1.831,99

Servizo de transporte ( mudanza)

461,98

Primas de seguros

258,39

Servizos bancarios e similares

102,25

Subministros ( luz e auga)

347,32

Gastos teléfono

1.041,65

Outros servizos

2.076,95

Servizos impresión e encadernación

4.261,67

Gastos correos e mensaxería

1.924,38

Comunidade de propietarios

240,88

Cotas asociacións

90,00

Soldos e salarios

41.136,24

Indemnizacións

6.579,96

Seguridade social a cargo da empresa

12.655,12

Compensación gastos prestación colaboración

696,47

Reembolso gastos órgano goberno

12.895,64

Débedas incobrables de clientes

1.550,60

Amortización inmobilizado material

598,22

IVE non deducible aplicación prorrata

3.436,02

 

DEFICIT EXERCICIO 2015

-12.718,69

 

INVERSIÓNS INMOBILIZADO 2015 5.485,70

Mobiliario de oficina

5.328,70

Teléfonos Trio Panasonic

157,00

 

Balance económico 2016

 

INGRESOS

 112.464,71

Ingresos secretaría Fondo Galego

60.000,00

Ingresos sensibilización Fondo Galego

24.000,00

Ingresos secretaría Fundación Plácido Castro

510,22

Ingresos doazóns director

-170,00

Ingresos publicidade

5.367,69

Ingresos venda "Tempo Exterior"

1.506,02

Ingresos servizos diversos

12.742,67

Ingresos extraordinarios (doazón) 8.508,11

 

GASTOS 93.968,35

Compra material de oficina e outros

421,55

Compra subscricións

457,98

Serv. Prof. Independentes (rexistro mercantil)

22,99

Servizo asesoría

1.818,00

Servizos bancarios e similares 

104,04
Gastos teléfono  989,76
Outros servizos  2.291,29
Servizos impresión e encadernación  2.652,59
Gastos correos e mensaxería  2.980,73
Cotas asociacións  30,00
Soldos e salarios  40.046,84
Seguridade social a cargo da empresa  11.170,69
Compensación gastos prestación colaboración  4.138,18
Reembolso gastos órgano goberno  15.844,45
Amortización inmobilizado material  691,48
IVE non deducible aplicación prorrata  1.691,98
Gastos excepcionais (doazóns)  81,64

 

EXCEDENTE EXERCICIO 2016

27.030,52

 

INVERSIÓNS INMOBILIZADO 2016 1.393,17

Estantería 91x30x240 nogal

760,00

Sharp AR 5520 N 

307,72

 

Sharp AR 5520 N

325,45

 

Balance económico 2017

INGRESOS

 

Ingresos Secretaría Fondo

60.000,00

Ingresos Sensibilización

24.000,00

Ingresos Secretaría Fdacio. Plácido Castro

450,00

Ingresos doazóns

0

Ingresos publicidade

6.922,96

Ingresos Tempo Exterior

1.295,20

Ingresos servizos diversos

80.258,02

Ingresos extraordinarios

0

Total Ingresos

172.926,18

 

 

GASTOS

 

Compra de materia de oficina

533,67

Compra subscricións

413,00

Gastos prof. independientes

39.443,35

Asesoría

2.308,18

Servizos bancarios

102,44

Gastos teléfono

825,18

Outros Servizos

3.587,09

Servizos impresión

279,35

Gastos de correo

2.207,63

Cotas asociacións

0

Salarios

79.311,10

S. Social a cargo da empresa

25.193,96

Compensación gastos prestación

398,70

Reembolso gastos órgao Rector

18.683,13

Amortización inmobilizado materia

707,89

IVE non deducible

0

Gastos excepcionais (doazóns)

0

Observatorio Política China (web)

931,70

Total gastos

174.926,37

 

 

DÉFICE EXERCIO 2018

- 2.156,22

 

Balance económico 2018

INGRESOS

 

Ingresos Secretaría Fondo

60.000,00

Ingresos Sensibilización

24.000,00

Ingresos Secretaria Fdacio. Plácido Castro

492,35

Ingresos doazóns

7.853,20

Ingresos publicidade

5.535,54

Ingresos Tempo Exterior

1.801,39

Ingresos servizos diversos

17.380,74

Ingresos extraordinarios

0,00

Total Ingresos

117.063,22

 

 

GASTOS

 

Compra de materia de oficina

573,31

Compra subscrición

28,00

Gastos prof. independentes

3.737,44

Asesoría

2.131,79

Servizos bancarios

119,88

Gastos teléfono

1.003,64

Outros servizos

2.446,26

Servizos impresión

2.016,58

Gastos de correo

1.731,85

Cotas asociacións

0,00

Limpeza

617,50

Salarios

81.172,63

S. Social a cargo da empresa

17.930,11

Compensación gastos prestación

1.545,98

Reembolso gastos órgano Rector

12.207,29

Amortización inmobilizado materia

966,07

IVE non deducible

1.161,32

Gastos excepcionais (doazóns)

0,00

Observatorio Política China (web)

644,93

Total gastos

130.034,58

 

 

DÉFICE

12.971,36€

 

Decálogo do IGADI

 

Xaneiro de 2003