TribunaVolver a TitularesVolver a Tribuna
Día da independencia palestina
Moncho Iglesias Míguez, igadi.org, 26/11/2005
 
 

  Muro entre Belén e Xerusalén, Clic para aumentar
Algúns belenitas, apátridas, non poden saír da súa cidade. Non teñen ningún tipo de documento e a única praia á que poden acceder é esa pequena cala artificial construída para beneficio de todos. Con todo, o acceso á praia é tamén restrinxido, xa que un pequeno aramado impide o achegamento.
 
Hai dezasete anos, en novembro de 1988, a OLP aceptaba o dereito de Israel a existir e confirmaba a renuncia ao terrorismo. Ao mesmo tempo, Arafat proclamaba en Alxeria a independencia do estado palestino, abrindo así as vías para a coexistencia dos dous países. Máis de cen países recoñeceron o estado palestino, que procurou a súa admisión nas Nacións Unidas; con todo, nunca chegou a existir un recoñecemento internacional. O entón presidente de Estados Unidos, Bush pai, lanzou unha campaña para impedir o seu recoñecemento e Israel perdeu a oportunidade de trabar relacións co novo país e acabar co conflito. Agora, case vinte anos despois desa histórica apertura, séguese a celebrar o día de independencia palestina, un capítulo quixotesco máis, nas aventuras e desventuras de Terra Santa.

En Belén, as celebracións comezaron poucos días antes da data sinalada. Pechouse o paso fronteirizo durante varios días e, así, non foi posible saír ou entrar a Belén. O motivo, segundo explicaron algúns soldados, era a seguridade. Os helicópteros sobrevoaron Belén, silenciando o paso dos coches militares, e grupos de soldados ocuparon os tellados dos edificios máis achegados ao punto de control. Non se soubo a qué se debía tal despregue de medios ata que comezaron a verse xudeus ortodoxos camiñar libremente polas rúas de entrada a Belén. Entón houbo explicacións: a festividade de Raquel.

A tumba de Raquel está protexida polo exército israelí a pesar de estar dentro da cidade palestina de Belén. A muralla, que outrora podería significar prestixio, remontándose á época medieval, separa o santuario do resto do lugar. É por iso que hai autobuses especiais que levan aos xudeus ata o sepulcro nunha visita de apenas uns minutos. Nos días da festividade esperábanse máis de vinte mil fieis entrando en Belén para visitar a tumba, e por iso se fixo unha especie de cordón protector. Emporiso, houbo algún curioso que recibiu pedras como saúdo por parte dalgún peregrino que considera unha inxustiza ese muro que non debería dividir a ningún pobo, senón xuntar a un só.

  Muro entre Belén e Xerusalén, Clic para aumentar
Vistas dende unha das paredes do muro que separa Belén de Xerusalén.
 
Unha vez terminado o período de peregrinación, o punto fronteirizo seguiu pechado. Entón se informou do agasallo que recibiría Cisxordania: unha nova terminal. Deste xeito, o día 15, conmemorando o aniversario da famosa declaración de independencia, abriuse un novo punto de control. Houbo quen leu esta mensaxe como unha ironía ao establecer unha fronteira internacional na que encerrar aos palestinos, e houbo quen leu un novo punto de inicio de cara á construción de verdadeiros pasos fronteirizos e non puntos de control de pasaportes e revisión de pasaxeiros. Amais das diversas lecturas, houbo escritos e pintadas. Así, á entrada do portalón debuxouse un león –símbolo de Xerusalén- cun corazón en forma de plataforma petrolífera, dólar e shekel –a moeda israelí. A fera aparece comendo unha figura branca que ben podería ser un cordeiro ou unha pomba, e aos seu carón novas pintadas que crecen cada día.

O certo é que, sen interpretacións aos textos que reflicten esta realidade, o día da independencia palestina pasou sen ningún tipo de celebración, agás que todo pechou nesa xornada. A nova terminal, con varias portas e barreiras levadizas, permite o resgardo do frío e a calor, así como o uso do baño. Agora xa non será necesario esperar a que un soldado revise o pasaporte e permita o acceso cara ao outro lado, empapándose de sol ou asfixiándose de chuvia. Un pequeno túnel branco, que xa se comparou co de Eretz –en Gaza, ese mesmo que é coñecido como o paso do Soweto de Oriente Medio- permite unha inspección máis hixiénica.


Moncho Iglesias Míguez é profesor visitante na Bethlehem University.

 
Volver a TitularesVolver a Tribuna



Ir á páxina de inicio
Instituto Galego de Análise e
Documentación Internacional
www.igadi.org

ÚLTIMA REVISIÓN: 26/11/2005
Fernando Pol


Subir