·Fundación Plácido Castro

Transixencia incomprendida

Un importante partido político –iñoro si se trata da súa fracción oficial ou desidente porque vai sendo imposibre entender a clasificación das forzas políticas en Galicia– quer xustificar a sua actitude de oposición ao Estatuto, presentándoo como unha obra do nacionalismo galego que o utilizará como medio para chegar ao separatismo e â independencia de Galicia...cabería discutir si o nacionalismo ten un carácter arredista ou si a sua visión do estado hespañol non é a única que faga posibre unha verdadeira unidade. Poderiamos tamén indicar aos nosos adversarios que o seu razonamento representa un erro político porque nos fan o favor de concedernos unha excepcional importancia, posto que por medo ao nacionalismo chegan a renunciar â Autonomía que profesan chegar.

Pero cometen ademais o erro de colocarse n–unha posición completamente contraria ao que queren defender. Un pouco de transixencia pol–a sua parte sería o medio máis doado de evitar a posibilidade d–un trunfo separatista. E n–ese camiño de transixencia atopáronse coa axuda sinceira dos nacionalistas.

Vexamos si os feitos xustefican a acusación que contra nós se dirixe. Ninguén pode negar que dende que a implantación da República fixo posibre a autonomía de Galicia, os nacionalistas colaboraron sempre en todo intento de acadar para a hora tersa un Estatuto por bundado que fose. Non é esta unha posición arredista. Procedendo como separatistas os nacionalistas terían feito todo o posibre por poñerlle obstáculos ao proceso autonómico, que xa estaría detido si lle fallase o apoio do galeguismo. Si o nacionalismo fose egoista e puxese os seus intereses políticos por enriba das conveniencias de Galicia desexaría a continuación d–unha Galicia sometida a un...........unitario, sin defensa posibre contra o centralismo, obrigada a sufrir as consecuencias d–unha política inxusta e desacertada. Entón si que Galicia se faría separatista e o seu pobo, deixando aos partidos nacionaes, se incorporaría aos que propugnasen a sua absoluta independencia.

Pero os nacionalistas teñen un outo senso de responsabilidade que non lles permite iñorar as urxentes necesidades do pobo e os graves perigos que o ameazarían si non chegase agora a ser autónomo. Non queren sacrificar a un pobo, contribuir â sua miseria material, aínda que sexa en aras d–un ideal que consideran o máis nobre que eisiste na nosa terra. Pensan que o mellor para Galicia sería a independencia, coidan que a opinión galega chegará tamén a comprendelo así, pero non están dispostos, por intransixencia, a que Galicia perda a oportunidade de obter un medio de se gobernar algo mellor que agora, unha posibilidade de defensa do seu espírito e da sua economía, unha garantía contra o desgoberno que soporta baixo o centralismo.

Esta é a posición do nacionalismo galego, enteiramente franca e nidia e sinceira. A sua transixencia ao aceptar o Estatuto é maior que a de ninguén. Porque o Estatuto –compárese co programa nacionalista– non concede ningunha das suas reivindicacións esenciaes. Lonxe de ser un medio de chegar ao separatismo representa a única posibilidade de que Galicia non se arrede de Hespaña, a única fórmula capaz de producir a convivencia de Galicia no estado hespañol. É evidente que os nacionalistas seguirán defendendo as suas ideas dentro d–unha Galicia autónoma. Pero veranse privados de algúns dos seus principaes argumentos, dos flejonamentos capaces de chegar ás masas e movelas. Estarán obrigados a emprender unha longa etapa de regaleguización de Galicia e de orgaización i–estímulo do galeguismo latente do noso pobo, tan longa que cecais non vexa o seu remate e ningún dos que hoxe loitan por esa causa.

Transixencia e sacrificio e non solo de ideais sinón de posicións políticas ventaxosas porque por un senso de responsabilidade arrincan os...................(redima)..................................................en troques a unha longa loita na que podemos non trunfar si os demais partidos políticos non responden ao noso xesto, a responsabilidade será sua.

Serán culpabres da rruiña de Galicia e de que a disespranza leve aos gallegos a seguir un reino moito máis extremo que o do autonomismo. E cecais rectifiquen así un erro de táctica política do nacionalismo e lle fagan ao arredismo un favor que somentes máis adiante chegarán a comprender.

P. R. Castro.