“Ninguén pon en dúbida, hoxe, a
limpeza dos B-52. Destruen, pero non matan. Van directamente aos obxectivos materiais previamente seleccionados.
As guerras da nosa época son rápidas e apenas causan danos colaterais”.
O Quévin entendeu axiña e traduciu
as últimas palabras da voz en off que saía da pantalla por “vítimas civis”. Puxera o despertador
para as tres da madrugada, pois intuía que aquela noite, os Estados Unidos, bombardearian Bagdad. Xa estaba
ben de aturar o ditador, o asasino. Premera as teclas do mando polas distintas cadeas da TV: películas,
concursos, futebol, flamenco, erotismo na cinco. Fixara a pantalla ali. Mentres miraba como o mozo ia espindo a
rapaza, preparara a Coca-Cola con uísque, sentara no sofá (a cámara focou os dous corpos espidos,
el por baixo, ela movendo o cu), botara a man á entreperna e acariñara-se. A cena era lenta. Os corpos
rompian-se en detalles, primeiros planos a insinuar o sexo del (tan só apresentaban, na brancura da carne,
o nacimento dos pelos rizados, negros, da pube). Despois saltaba ás tetas da rapaza, non moi grandes, como
ao Quévin lle gostaban, duras, douradas, coa mamela escurecida. O Quévin movera a man e cerrara os
ollos un intre. Estaba cómodo, só co pantalón do pixama. Era tan doado asi, baixar a man até
ali, mesmo o pantalón para ver o seu membro teso como unha pedra. Resultaba doce, na soidade, el só,
só... A nai dormia. Dera-lle dupla ración de pílulas para que non o amolase. Podia estar o
Iónatan, que vivia perto do seu piso, na rua Castelao, pero non quixera. O amigo coidaba que os americanos
ainda agardarian un dia ou dous para que Sadám saíse de Kuwait. E subitamente curtou-se a cena da
parella roendo-se e formando unha morea desordenada de membros sobre a cama e apareceron os anúncios. O
Quévin suspirou profundamente, deixou queda a man, xemeu. Bebeu Coca-Cola fresca e pasou o vaso frio polas
meixelas. Cambiara de cadea e xa vira a pantalla escura e sentira a voz en off a anunciar a decisión do
bombardeo. Brincara no sofá. Caira-lle, co impulso, o pantalón, e asi quedara fronte ao televisor,
co sexo ainda apontando firme, os brazos ao alto e a exclamación de vitória a afogar os murmúrios
xeneralizados da noite.
Na rua, un grupo de mozos e mozas camiñaba
con velas acesas e unha pancarta con letras que non distinguia desde a xanela. E non era a Mírian unha das
da cabeceira?. Aquilo desconcertou-no.
“Os misis Tomahaw voan rentes do chan e asi non
se expoñen ás defensas antiaéreas dos iraquianos”, continuaba a dicer a voz.. No escuro, sobre
unha liña de luces, aparecia outra curtando a negrura e xa unha explosión estouraba súbita.
Bagdad ardia en cacharelas como nunha noite de San Xoán. O ceo de Bagdad, estrelado, imenso, e as histórias
quentes das “Mil e unha noites”, os haréms das putas, as cúpulas numeorsas das mezquitas, os baños
turcos... todo iso vivera nunha viaxe coa Mírian e mais o Iónatan. Fora unha gozada. Bagdad ateigado
de turistas. Os nenos iraquianos pedian-lles cartos, bolígrafos, as camisetas, calquer cousa envexada. Divertia-se
el vendo como o amigo comia a Mírian cos ollos. Quixo-lla pasar unha noite, mais ela negou-se alporizada.
Estaba toliña por el. A parva non se decataba de que só a chamaba cando se lle poñia tesa.
Pasou da batalla á cinco. A parella aparecia agora na piscina. Tiraba-se el desde o trampolin. A cámara
focaba-lle o corpo atlético desde abaixo e saía del o sexo en horizontal, grande. Aos tios deben-nos
elixir segundo o tamaño da picha. Ela agardaba-o e metia-se baixo a auga, e agora a toma da parella facia-se
desde o fondo. O Quévin daba-lle aceleradamente á man. Podia chamar á Mírian pero tamén
só se goza caralludo. Un é máis libre e corre fantasias, controla o tempo, espácia
o clímax e non ten que submeter-se á compañia. Ali mesmo fodian, metidos na auga. Que noite,
Iónatan. Retrasou o momento do goce a mantenta e pasou outra vez á guerra. Unha batalla dunhas horas
e xa se tiña conquistado un país de atrasados. Sentia o pracer da cinco vendo como aqueles pontiños
dourados salpicaban a pantalla inteira. O sexo inchado como se fose estoupar, valeirar-se como un volcán
botando a lava.
“Os avións norteamericanos B-52 van acompañados
polos F-15 Eagle dos británicos. Despegan dunha base aérea saudi e poñen-se en Bagdad nun
momento. A baixa altura á que poden voar fai-nos praticamente invisíbeis”. E sen matar unha soa persoa.
Pero parece difícil non matar a alguén se se destruen edifícios militares e campamentos camuflados.
O Quévin tiña este interrogante, pero tamén pensaba que a batalla seria máis atractiva
con algo de sangue en primeiro plano. E cando estaba feito un barullo emocionado entre a cinco, a batalla, a Coca-Cola
e o sexo que xa non resistia a tensión de non estoupar, tamén, como unha daquelas bombas, sentiu
o berro:
Quévin! Quévin!
Xa a nai se botara da cama e avanzaba polo corredor.
Rapidamente fregou o membro coa friaxe do vaso e subiu o pantalón do pixama. Agardou a que aparecese. Soa
non podia andar ben e camiñaba apoiando-se nas paredes. Empurrou-na para a sala do baño. Ela miraba-o
con ollos amedrentados. Con dificuldade sentou sobre o retrete. Logo veu aquel cheiro a descomposto. Na fronte
da vella apareceron unhas pingas de sudes. Tremaba-lle a voz cando pediu:
Limpa-me ti, anda.
El apertou os lábios e rosmou algo. Subiu-lle
as bragas e apurou-na para que se metese na cama. Rompera-lle o goce, o pracer. Seguia a pantalla chea de luces
e estoupidos. Na cinco só un letreiro, “Fin”. A Coca-Cola quecera. Debin-lle meter triple dose, que só
o fai para foder. O sexo, flácido. Intentou poñé-lo outra vez en marcha. Que va! Era tardísimo,
pero dormiria até as duas. Se o deixaba ela. Tiña que meté-la nun asilo. Mais a pensión...
de que ia viver el? A voz en off despedia-se. Iraq quedara tomado, sen vítimas.
