China e o mundo chinés

Tibet e as autonomías chinesas Por Xulio Ríos (AGN, 01/04/2008)

En teoría, a autonomía é a solución ideada para resolver o “problema” das minorías. En China atopamos rexións, distritos, prefecturas, ata aldeas autónomas no interior de provincias de maioría doutras nacionalidades. Pero alén das concepcións tradicionais citadas, hai dous grandes factores distorsionadores. O primeiro, a ausencia dun marco legal que clarexe de modo suficiente as competencias e promova a co-gobernanza. O segundo, o papel distorsionador do propio Partido Comunista, auténtico poder real a nivel territorial, que nega no seu funcionamento interno calquera caste de autonomía. (Foto: Monxes tibetanos rezan en Raj Ghat (Nova Deli), memorial en recordo a Mahatma Gandhi).   Remexer na historia, na ideoloxía ou nas crenzas relixiosas, pouco axudará a resolver o conflito tibetano. Non é que eses factores non conten, ao igual que os intereses exteriores, pero o cerne dunha posible solución radica en primar unha reforma política interna que atenda ao deseño dunha nova arquitectura institucional dun Estado que segue a ser, no fundamental, o mesmo que o de 1949, cando a realidade material sobre a que asenta experimentou, especialmente nas tres últimas décadas, cambios de profunda significación. O goberno chinés, tradicionalmente, abordou a relación coas nacionalidades minoritarias dende unha posición paternalista, cunha mestura de control represor da discrepancia, a potenciación dunha integración baseada no establecemento de hipotéticos privilexios e vantaxes respecto á nacionalidade maioritaria, a han, e o impulso de políticas de progreso no eido económico e social, moitas delas xestionadas por inmigrantes han. As políticas culturais e educativas, de forte contido sinizador, foron acompañadas de algunhas medidas compensatorias no eido da protección cultural que adoecen, non obstante, da convicción da superioridade da cultura han respecto ás demais, a folclorización da diversidade e a súa integración como atractivo da puxante industria turístico-cultural. En teoría, a autonomía é a solución ideada para resolver o “problema” das minorías. En China atopamos rexións, distritos, prefecturas, ata aldeas autónomas no interior de provincias de maioría doutras nacionalidades. Pero alén das concepcións tradicionais citadas, hai dous grandes factores distorsionadores. O primeiro, a ausencia dun marco legal que clarexe de modo suficiente as competencias e promova a co-gobernanza. O segundo, o papel distorsionador do propio Partido Comunista, auténtico poder real a nivel territorial, que nega no seu funcionamento interno calquera caste de autonomía, o que significa, na práctica, sabotear o autogoberno institucional cando este non dispón de garantías de funcionamento efectivo nunha estrutura onde impera o Estado-Partido. A solución para estes problemas non é a violencia, que preocupa aínda máis no Xingjiang ca en Tibet, senón o diálogo, pero este pode derivar en frustración se, como ata agora, non se albiscan perspectivas de cambio de enfoque e se toda reivindicación de autonomía real, máis ou menos ampla, se equipara a deslealdade secesionista.

Xulio Ríos, director del Igadi y del Observatorio de la Política China (Casa Asia-Igadi) y autor de “Mercado y control político en China” (La Catarata, 2007).

Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional www.igadi.org ÚLTIMA REVISIÓN: 29/03/2008 Fernando Pol

Subscríbete á lista de correo do Igadi e recibe notificación das novas informacións, artigos, documentos, convenios, publicacións, etc, que ofrece o Igadi na súa páxina web Igadi na Rede. Para comprender o Mundo desde aquí ... ... para proxectar a Galicia no contexto internacional.     Apúntate en: http://www.elistas.net/lista/igadi/alta