A axencia de noticias Inter Press Service (IPS) deu conta hai uns días do Segundo Congreso Latinoamericano sobre Trata e Tráfico de Persoas, que tivo lugar a fins do mes pasado en Puebla, a uns 129 quilómetros da Cidade de México. É duro o que conclúen: “Non hai interese dos estados, non é unha prioridade” (refírense á prostitución e demais medios de explotación de persoas).
Só se avanzou, di algún dos participantes, nalgunhas formalidades legais, pero non na realidade, e pon como exemplo que cando “se atende a unha vítima iniciase un proceso penal, pero non hai sentenza porque hai impunidade. O consumidor, léase o prostituínte ou o violador, non está captado na fórmula”.
Cada ano, só en México, unhas 20.000 persoas serían vítimas da trata, e en América Latina unhas 250.000, cuns beneficios para as bandas de 1.350 millóns de dólares. As Nacións Unidas xa advertiron que esas actividades foron a máis nos comezos deste século.
O anfitrión do Congreso, reitor da Universidade Iberoamericana de Puebla, David Fernández Dávalos, dixo que o tráfico de persoas é a versión contemporánea e especialmente maligna da escravitude de antano, pero moito máis oculta e disimulada”. E o negocio moito máis lucrativo hoxe do que onte.
¿Por que esta forma tan perversa de escravitude, aínda en países avanzados, non é unha prioridade política? Supoñemos que porque hai escuros intereses que o impiden, non porque sexa imposible a súa eliminación. A dignidade da persoa humana configura varios dereitos fundamentais. Pero só no papel, non na realidade. |
/ Outros
