| Presenza-Opinión / Oriente Medio |
||||||||
| E agora Basora Por Xosé Luís Franco Grande (A Nosa Terra, 10/04/2008) |
||||||||
|
Como se lembrará –esta noticia si que a deu a prensa– al-Maliki deu un ultimato ás forzas de Muqtada as-Sáder, que impoñían a súa lei en Basora e que apoian a petición de que as forzas de ocupación se vaian e que están moi próximas ás autoridades iranias. É sabido que non hai ningún obxectivo que o Exército do Mahdi non controle ou non poida atacar cando lle pete. E al-Maliki cometeu a inxenuidade de ir a Basora en persoa para supervisar o asalto ás forzas de as-Sáder, asistindo a unha forte derrota das súas tropas “asesoradas” polo invasor. Consecuencias obvias: desprestixio dos EEUU e de al-Maliki, así como máis forte asentamento de as-Sáder. O ministro de Defensa recoñeceu que os seus soldados “foron sorprendidos pola ferocidade á resistencia dos milicianos”. E que dirá Bush despois de ter asegurado, tan campanudo como el adoita, que “eu diría que este é un momento decisivo na historia do Iraq libre”? En termos políticos, a derrota si que é humillante: a tregua que se conseguiu foi cociñada en Irán, e á cidade santa irania de Qom acudiu Hai al-Ameri, comandante en xefe da Badr e alto membro do Consello Supremo Islámico do Iraq, para negociar a tregua con as-Sáder . A mediación de Irán neses acordos é unha vergonza da que se procura non falar. |
||||||||
|
Xosé Luís Franco Grande é escritor. |
||||||||
|
Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional www.igadi.org ÚLTIMA REVISIÓN: 18/04/2008 |
||||||||
|
||||||||