Presenza-Opinión / Outros

O poder en familia Por Xulio Ríos (AGN, 04/12/2007)

Monarquías aparte, a propia elección de Bush jr, ou a candidatura de Hillary Clinton en EEUU; a designación de Raúl Castro para asumir temporalmente as funcións de Fidel, etc, son, en diferente plano, bos exemplos. Hai escasas semanas asistimos á elección da que será presidenta arxentina, esposa do actual. Mesmo en Moscova chegou a suxerirse a posibilidade de que Putin imitara esta fórmula promovendo á súa muller como testaferro para retomar o mandato en 2008. (Foto: Cristina Fernandez e Néstor Kirchner celebran a victoria o 28 de outubro de 2007).   A lonxevidade no poder, froito dunha ambición malsá, foi sempre interpretada como un lastre social. Atrás quedan séculos de emperadores, reis e monarquías absolutas que exercían o mando ata a morte, transferíndoo entón aos seus descendentes. Esa historia agora non se repite naqueles mesmos termos, pero case. Ultimamente, por exemplo, proliferan os casos de relevo na xefatura dos estados por conta de familiares próximos, xa sexa por métodos democráticos ou non. Criticouse moito no seu día a “monarquía stalinista” de Kim Il Sung cando pasou a xefatura de Corea do Norte ao seu fillo, Kim Jong Il. Pero dende aquela situacións similares proliferan a unha velocidade asombrosa. Monarquías aparte, a propia elección de Bush jr, ou a candidatura de Hillary Clinton en EEUU; a designación de Raúl Castro para asumir temporalmente as funcións de Fidel, etc, son, en diferente plano, bos exemplos. Hai escasas semanas asistimos á elección da que será presidenta arxentina, esposa do actual. Mesmo en Moscova chegou a suxerirse a posibilidade de que Putin imitara esta fórmula promovendo á súa muller como testaferro para retomar o mandato en 2008. Sen menoscabo das aptitudes persoais de cada quen, que a priori non están en cuestión, indubidablemente, semellantes procesos presentan unha sintomatoloxía devaluadora da propia democracia e significan un empobrecemento da política. Deixando de lado os sistemas de partido único e as ditaduras, revelan unha certa obsesión por buscar fórmulas que conduzan ao mesmo, é dicir, a garantir a lonxevidade no poder, mesturando lazos familiares con ambición, personalismo e unha alianza entre poderes económicos e mediaticos que agravan os déficits do sistema. Esta nova endogamia está deixando de ser un feito excepcional para converterse en algo relativamente frecuente que aceptamos coa premisa dunha aquiescencia electoral que mesmo chega a adquirir formas plebiscitarias. Xa se sabe, o poder súbese á cabeza. Antes favorecíase a familiares para ocupar cargos públicos, pero agora non basta, co control das maquinarias partidarias e electorais e boa sintonía cos principais poderes, a estratexia pode resultar exitosa. Pero, despois de todo, cun simulacro tan ben amañado é como se requentásemos a democracia. Igual está ben así e non hai por que limitar as posibilidades dos parentes máis próximos, pero unhas incompatibilidades mínimas poderían facilitar unha mellora da calidade democrática dos nosos sistemas políticos. Mellor nada de por vida, nin sequera por terceiros. As prácticas pseudomonárquicas fan decadente a democracia.

Xulio Ríos, director do Igadi.

Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional www.igadi.org ÚLTIMA REVISIÓN: 03/12/2007 Fernando Pol

Subscríbete á lista de correo do Igadi e recibe notificación das novas informacións, artigos, documentos, convenios, publicacións, etc, que ofrece o Igadi na súa páxina web Igadi na Rede. Para comprender o Mundo desde aquí ... ... para proxectar a Galicia no contexto internacional.     Apúntate en: http://www.elistas.net/lista/igadi/alta