| Presenza-Opinión |
||||||||
| O cumio das Coreas Por Xulio Ríos (AGN, 13/08/2007) |
||||||||
|
Por outra banda, a cautelosa mellora das relacións entre Seúl e Pyongyang, que dende o cumio do 2000 consignaron altibaixos e crises moi importantes, rexístrase cando as relacións entre Corea do Sur e EEUU atravesan un momento moi comprometido por mor da crise dos reféns. En Seúl, o consenso é practicamente unánime: EEUU dá claras mostras de indiferenza ante a traxedia. O goberno de Roh Moo-hyun ten reclamado a Washington unha implicación máis directa na resolución da crise e unha maior flexibilidade na súa negativa a negociar cos talibáns. Negociar, din en Seúl, non é ceder. Mais alá das declaracións oficiais, en Washington, informado pero non consultado, preferiríase a celebración deste cumio unha vez rematara o diálogo hexagonal. Internamente, o encontro debe servir a Roh Moo-hyun para remontar a súa crise de popularidade. Pyongyang tamén está interesado na súa continuidade e pode tirar réditos da súa febleza actual. Hoxe, os seus rivais do centro dereita, partidarios dunha política firme en relación ao Norte, van por diante nas enquisas. Cumio e estratexia electoral semellan, pois, indisolublemente unidos. Abrirá a reunión unha nova fase que conduza á reunificación? O presidente surcoreano amosou moito entusiasmo no momento de anunciarse o cumio, mesmo evocando a posible firma dun tratado de paz formal que está pendente dende 1953, o cal constitúe unha situación inédita e totalmente anacrónica. O artífice do primeiro encontro, Kim Dae-jung, tamén ten esperanzas de que abra o camiño a un novo tempo, facilitado pola sinatura en febreiro dun acordo que preceptúa o desmantelamento do programa nuclear norcoreano a cambio dunha xenerosa axuda enerxética. Pechado o reactor de Yongbyon, volvemos ao rego inicial. Pero sen deixar de ir por augas turbulentas. |
||||||||
|
||||||||
|
Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional www.igadi.org ÚLTIMA REVISIÓN: 14/08/2007 |
||||||||
|
||||||||