Presenza-Opinión / Oriente Medio Volver a TitularesVolver a Presenza/Oriente Medio
Espasmos belicistas
Por Xulio Ríos (A Nosa Terra, 27/09/2007)
 
 

  Bernard Kouchner e Condoleezza Rice, clic para aumentar
Sorprende en todo caso a proclama de Bernard Kouchner, en clara contradición coa política auspiciada pola UE de esgotar a vía das sancións, e que sitúa a diplomacia gala na órbita da estadounidense e moi lonxe dunha tradición que sempre fixo fincapé no respecto da legalidade internacional e do sistema onusino. (Foto: Bernard Kouchner e Condoleezza Rice en Washington o 21 de setembro de 2007).
 
A coincidencia dos arrebatos belicistas de Bernard Kouchner, ministro de asuntos estranxeiros galo, cos ataques israelís sobre Siria (e a subseguinte ameaza de Irán de bombardear Israel se é atacado por Tel-Aviv), xunto co avivamento dos rumores sobre o uso da forza contra Irán por parte de Estados Unidos que motivaron unha elevación significativa da tensión na fronteira irano-iraquí, engadiron incerteza a un litixio que, á vista da desfeita iraquí e das persistentes resistencias rusas e chinesas, semellaba encamiñarse pola senda da negociación. O mes pasado, a propia Axencia Internacional da Enerxía Atómica lograba un acordo con Teherán para dotar de transparencia o programa nuclear iraniano, civil segundo Teherán e con propósitos militares segundo Estados Unidos. Alemaña, que negocia o contido dun novo paquete de sancións que promove Washington, é partidaria de dar unha oportunidade a Irán, ao igual que Italia. Todos eles manifestáronse nos últimos días en contra do uso da forza militar contra Irán. Esas declaracións duns e doutros e as filtracións interesadas do Pentágono respecto da preparación de plans de ataque (que poderían concretarse en bombardeos selectivos á volta de 8-10 meses), poderían ter como obxectivo obrigar a Irán a facer concesións.

Sorprende en todo caso a proclama de Kouchner, en clara contradición coa política auspiciada pola UE de esgotar a vía das sancións, e que sitúa a diplomacia gala na órbita da estadounidense e moi lonxe dunha tradición que sempre fixo fincapé no respecto da legalidade internacional e do sistema onusino. Nin Londres, afeita a estar incluída no bando dos duros, mencionou nunca, explicitamente, a posibilidade de iniciar unha guerra contra Irán, menos agora que Brown aspira a tomar distancias dun Bush totalmente desautorizado, ata por Greenspan. O “progresista” da dereita plural de Sarkozy non modera ao seu presidente, que en agosto pasado xa se amosaba partidario de accións por libre contra Teherán, senón que rifa con el en atrevemento.

O impacto de tan extemporáneo espasmo en Irán despois da elección do reformista Rafsanjani como presidente da Asemblea de Expertos está por ver. Rafsanjani é considerado o pai do programa nuclear de Irán, se ben é partidario dunha aproximación ás potencias occidentais, incluído EEUU. A rivalidade entre Rafsanjani (que perdeu as eleccións en 2005 a pesar de ser o candidato máis votado na primeira volta) e Ahmadinejad, de visita na ONU esta semana, irá in crescendo, especialmente en materia de política exterior, onde o primeiro é valedor dunha política máis orientada ao diálogo e que poña fin ao illamento internacional de Teherán.

Que sentido ten que neste contexto Kouchner aposte pola inflexibilidade? A chegada ao poder de Sarkozy semella implicar un cambio de rumbo no papel de Francia na escena internacional, cunha maior aposta pola presenza en ámbitos como Medio Oriente e África. Nos últimos tempos, a presenza da diplomacia gala en Libano, Israel, Palestina, etc, e ou reviramento promovido en Iraq parecen indicar que París ambiciona tomar parte activa na hipotética remodelación da orde rexional. Pero alá onde pisa, atopase coa crecente e entorpecedora influencia da República Islámica. Washington e París, aínda non compartindo todo, poden trazar moitos intereses comúns. A reconsideración da tradicional aposta francesa polo diálogo, sempre máis intensa ca de moitos outros países europeos, cabe contextualizala nese cambio de rumbo.

 
 

Xulio Ríos,
director do Igadi.

Xulio Ríos, clic para aumentar
 
Volver a TitularesVolver a Presenza/Oriente Medio



Ir á páxina de inicio
Instituto Galego de Análise e
Documentación Internacional
www.igadi.org

ÚLTIMA REVISIÓN: 23/09/2007
Fernando Pol


Subir

 

Subscríbete á lista de correo do Igadi e recibe notificación das novas
informacións, artigos, documentos, convenios, publicacións, etc, que ofrece
o Igadi na súa páxina web Igadi na Rede.


Para comprender o Mundo desde aquí ...
... para proxectar a Galicia no contexto internacional.

   

Apúntate en: http://www.elistas.net/lista/igadi/alta