Igadi na Rede / Acción exterior - Emigrantes e electores

A nosa diáspora pode contribuír a mellorar a calidade democrática do país sempre e cando se contemplen canles efectivas de participación que transcendan a mera aritmética electoral. E mesmo neste aspecto, non parece suficiente que voten e que o fagan en urna e con máis transparencia e garantías, senón que deben poder elixir os seus propios representantes. Esa falta de culminación democrática está na raíz da adulteración, que tampouco é exclusiva, do voto da diáspora. (Foto: Proceso de apertura das sacas cos sobres electorais nunha sala da Audiencia Provincial de Pontevedra nas pasadas eleccións autonómicas en xuño de 2005).

Cando non son unha carga, son un viveiro de irregularidades. Esta asociación, maniquea, entre emigración e fraude electoral ou entre emigrantes e acción social, en moitos casos de emerxencia, vai calando socialmente no noso país e debera ser obxecto de reflexión por parte dos principais actores políticos para poñerlle remedio. Cantos esforzos se fagan para mellorar a transparencia no exercicio do dereito de sufraxio, benvidos sexan; como tamén a habilitación de políticas asistenciais, evitando a perigosa derivación en perversións pseudodemocráticas, que axuden a dignificar a existencia dos nosos emigrantes. Pero o que máis nos urxe en relación á emigración é un cambio de mentalidade.

A nosa diáspora require un enfoque non só integro (comezando, naturalmente, por predicar co exemplo e desde aquí), senón tamén integral. Poden contribuír a mellorar a calidade democrática do país sempre e cando se contemplen canles efectivas de participación que transcendan a mera aritmética electoral. E mesmo neste aspecto, non parece suficiente que voten e que o fagan en urna e con máis transparencia e garantías, senón que deben poder elixir os seus propios representantes. Esa falta de culminación democrática está na raíz da adulteración, que tampouco é exclusiva, do voto da diáspora. E mesmo habería que reflexionar sobre a conveniencia de distinguir, en consecuencia, entre comicios locais (que agora levan a moitos alcaldes a desenvolver unha estraña campaña alén do seu municipio) e outros procesos electorais.

Outro tanto acontece no aproveitamento do capital humano. Á par daqueles que precisan axuda hai outros que poden axudarnos e moito, pero hai que facilitalo e ser serios nas propostas. Non son de recibo as estratexias parciais impulsadas dende o poder público, por moi ben intencionadas que sexan, poñendo o acento nunha dimensión dese valor, o empresarial, sen completala con outras de tanta ou máis significación cualitativa no mundo de hoxe (política, cultural, social, etc) e que poden chegar a ser decisivas mesmo en proxectos de natureza económica.

Non precisamos impulsos a ritmo electoral senón unha estratexia global para a diáspora que aproveite ese rico patrimonio, que o integre nas dinámicas do país e que dignifique, ante a nosa propia sociedade, ese valioso capital humano que para si quixeran outros. No mundo global en que vivimos, as políticas parciais están condenadas ao fracaso.