Presenza-Opinión / Europa

Europa en mans dos tribalismos estatais Por Xosé Manuel Figueiras (Xornal, 14/06/2006)

Queda a esperanza de que as necesidades xeoestratéxicas fagan pensar en clave colectiva, cousa que non parece funcionar de momento en vista da paupérrima reacción fronte ás dificultades enerxéticas, o aliñamento a carón do unilateralismo norteamericano, a afonía e o mutismo diante dos atropelos israelís en Palestina, ou a triste indiferenza fronte ó problema da inmigración. (Foto de grupo dos xefes de Estado e ministros de Exteriores dos 25 países membros da Comunidade Europea o día da firma da Constitución Europea, en Roma o 29 de outubro de 2004. ©European Community).   Soster que o non francés e holandés á constitución europea, supón o fracaso do proxecto europeo, é simplemente admitir de xeito tácito que Europa ten membros esenciais, ou de primeira, e outros que non o son tanto. Cando o parlamento finés, aproba e ratifica o que os franceses e holandeses rexeitaron, apostan por unha Europa, quizais entendida de forma diferente, nin mellor nin peor. Non obstante, a nova recollida nos medios, parece suxerir un “tarde piaches”... E son moitos os cidadáns, ós que lles tira un certo sorriso cargado de sarcasmo e escepticismo. Por outro lado, o feito de acollerse a unha actitude derrotista diante de dous referendos negativos, cando hai resultados moito máis positivos na maioría dos recunchos continentais, non ten outra intención que a de obstaculizar un proxecto común, cunha estratexia ben definida dende a óptica dos estados e as elites estatais, en maior ou menor medida ciumentos dun proceso que non se sabe onde vai parar. Estados, que temen algún día converterse en marxinais nunha Europa autoconstructiva, que lles zugue a preponderancia intergobernamental ata agora reinante. Semella paradoxal que Europa teña que nacer da man dos seus propios verdugos. Os estados membros, e os seus valedores. Pero o feito de ter que confiar a posta en marcha das políticas públicas ós malamente denominados estados “nacionais”, de que ó mesmo tempo sexan estes mesmos actores os que levan a voz cantante na adopción de medidas nunha confrontación de intereses en suma “0”, e que ó mesmo tempo sexan imprescindibles á hora de informar e educar nos valores comúns, debendo promover a un tempo certa identidade conxunta, significa a castración do proxecto comunitario cando menos por décadas. Hoxe en día, os estados non están para iso, e cada un fomenta o seu propio folclore, acentuado pola ameaza da globalización. Queda non obstante a esperanza de que as necesidades xeoestratéxicas fagan pensar en clave colectiva, cousa que non acontece de momento en vista da paupérrima reacción fronte ás dificultades enerxéticas, o aliñamento a carón do unilateralismo norteamericano, a afonía e o mutismo diante dos atropelos israelís en Palestina, ou a triste indiferenza fronte ó problema da inmigración. O certo parece ser que a UE pretendida, é a da fronteira encuberta, tan real como imaxinaria, a da confrontación de seleccións “nacionais” nas Eurocopas ou nos Mundiais, a estereotipada Europa de Eurovisión, confeccionada con patróns afrancesados e aplaudida polos euroescépticos británicos que choutan de xúbilo en función do seu momentáneo fracaso, pero que subsiste coa férrea mecánica xermana, sen esquecer o adobo liberalista, que ningún latino se atreverá a rexeitar porque ven apadriñado por unha subvención, nun traxe á medida.

Xosé Manuel Figueiras, analista do Igadi.

Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional www.igadi.org ÚLTIMA REVISIÓN: 17/06/2006 Fernando Pol

Subscríbete á lista de correo do Igadi e recibe notificación das novas informacións, artigos, documentos, convenios, publicacións, etc, que ofrece o Igadi na súa páxina web Igadi na Rede. Para comprender o Mundo desde aquí ... ... para proxectar a Galicia no contexto internacional.     Apúntate en: http://www.elistas.net/lista/igadi/alta