| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
Reunido en Beijing, o Parlamento chinés sesiona ao completo
durante dúas semanas cada ano. O resto do exercicio, o labor lexislativo recae nun Comité Permanente
que fai as veces de auténtica Cámara. Nesta ocasión, os delegados, chegados de todo o país,
afrontan dúas tareas fundamentais.
En primeiro lugar, dar novos pasos adiante na reforma, desta vez centrados na reducción do papel da Comisión
Central de Planificación para reforzar o papel do mercado e da iniciativa empresarial privada que agora,
despois do XVI Congreso do Partido, ten todas as portas abertas para incorporarse á xestión do sistema,
sen máis limitacións que as políticas. Os últimos impedimentos foron eliminados coa
aprobación da “teoría das tres representacións” que Jiang Zemin promoveu no citado encontro
partidario.
En segundo lugar, culminar o relevo na máxima dirixencia, favorecendo o ascenso de Hu Jintao ata a xefatura
do Estado, de Wen Jiabao ao cargo de primeiro ministro, e de Wu Bangguo á presidencia do Parlamento. Jiang
Zemin, segundo as previsións, continuará exercendo o cargo de Presidente da Comisión Militar
Central e, como fixera Deng Xiaoping, supervisando entre bambalinas a evolución dos acontecementos.
A rixidez do sistema político chinés non impide sen embargo que un asunto tan esencial como a sucesión
nun país habitado por máis de mil cincocentos millóns de persoas, poida facerse de forma ordenada,
facilitada pola imposición da regla de “dous mandatos como máximo” para todos os órganos de
poder.
O relevo, nesta ocasión, ten o valor engadido dun cambio xeracional, dando paso a dirixentes cun alto nivel
de preparación política e técnica, distanciados da vella gloria revolucionaria e implicados
a fondo na construcción dun país moderno e próspero. O pragmatismo de Deng Xiaoping e dos
seus sucesores atopará no novo equipo un terreo fecundo para medrar e desenvolverse plenamente. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Retos y esperanzas en la China de Hu Jintao”, en Asia red,
marzo de 2003.
Sin que Jiang Zemin suelte realmente los
resortes del poder, el secretario general del Partido Comunista Chino, Hu Jintao, alcanza la presidencia de una
República Popular que, a pesar de mostrar orgullosa un fuerte crecimiento, hace frente a serios desafíos
económicos y políticos. |
| |
|
|
| 2 |
|
“Cambios personales de alto nivel: Foco de atención
dentro y fuera del país”, en
Beijing
Informa, 11-2003.
En esta Asamblea, la dirigencia superior
se relevará en su totalidad. Como la primera acerca de cambios personales de alto nivel celebrada en el
nuevo siglo, esta APN tendrá significados particulares. |
| |
|
|
| 3 |
|
“Work
gets underway at Chinese party meeting”,
en Financial
Times, 7 de marzo de 2003.
The congress les not all show, of. Course.
Though it. Has long been derided as a rubber-stamp body for The Communist party, some analysts say it. Les gradually
acquiring legitimacy and could some day be a central institution in wider political reform. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Room
at the top?”, en The Economist,
1 de marzo de 2003.
The National People’s Congress convenes
to complete China’s leadership changes. |
| |
|
|
| 5 |
|
“The People's Technocrat”, por William
Dobson e Paul Mooney,
en MSNBC
News, 11 de marzo de 2003.
As China’s legislature anoints The next
generation of. Leaders, The country’s new economic czar mai be The one who will finally begin to bridge The gap
between rich and poor. |
| |
|
|
| 6 |
|
“China's government restructuring plan adopted”, en China Daily,
10 de marzo de 2003.
According to The plan, adopted by a large
majority vote at The third plenary meeting of. The on-going first session of. The 10th NPC, one ministerial-level
department has been struck from The list to reduce The total number from 29 to 28. |
| |
|
|
| 7 |
|
“La
larga década de Jiang Zemin”, por
Xulio Ríos, en Política Exterior
nº 90, novembro-decembro de 2002.
Con el XVI Congreso del Partido Comunista,
China afronta el maior relevo generacional en el poder desde la creación de la República Popular.
Es momento de realizar un balance político del principal líder de la tercera generación: Jiang
Zemin. |
|