| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
A crise medra a pasos axigantados por efecto do paro xeral decretado
pola Confederación de Trabajadores de Venezuela (CTV), Federcámaras e a Coordinadora Democrática
(CD), a partir de 2 de decembro. Paro que, arestora, tomou a vía do indefinido, tanto no seu tempo como
na súa orientación, sendo o seu eixe central o cese da explotación e subministro de petróleo
que, seguindo cifras de Petróleos de Venezuela (PDVSA), acada xa o 90%. É a máxima presión
sobre o goberno.
Renuncia do presidente e convocatoria de eleccións adiantadas, pide a oposición. O goberno fixa unha
posición única: referendo revocatorio constitucional para o vindeiro agosto. As dúas posicións
semellan hoxe irreconciliables, mentres medra a violencia e os mortos. O deterioro da situación é
acelerado. A rúa xa non é de Chávez e a necesaria confrontación política non
ten lugar xa no Parlamento ou nos foros de negociación. A confrontación goberno-oposición
dáse na loita mediática e, directamente, na rúa.
Unha dificultade engadida para albiscar unha saída á crise é o feito de que a oposición
non atopara nestes catro anos de goberno chavista unha posición de liderado que a conduza e represente.
Se conduce coma un moi atomizado grupo de dirixentes e administradores do que resta dos partidos tradicionais,
nacentes agrupacións políticas, líderes laborais e empresariais, e emerxentes representantes
da autodenominada “sociedade civil”.
Por iso, cando se fala de eleccións, xurde unha longa lista de opositores coas miras postas na presidencia
do país. Ata quizáis 20 posibles aspirantes que, segundo unha enquisa realizada por Consultores 21
a finais de novembro (xusto antes do inicio do paro xeral), terían tódalas papeletas para perder
ante Chávez. O gobernador Enrique Mendoza, o dirixente político Henrique Salas Römer, o líder
sindical Carlos Ortega, o deputado do movemento Primero Justicia Julio Borges, e o alcalde de Caracas, Alfredo
Peña, ocupan lugar destacado nas enquisas. Pero tamén o vicepresidente da Asemblea Nacional, Ramón
Simón Jiménez; o alcalde de Chacao, Leopoldo López; Henrique Salas Feo; os dirixentes de Acción
Democrática, Rafael Marín, e de Alianza Bravo Pueblo, Antonio Ledezma; o directivo de PDVSA, Juan
Fernández; o militar en desobediencia Enrique Medina Gómez, ou Carlos Ortega, líder da CTV
e promotor do paro cívico, emerxen na posible lista, moi conxuntural, e na que ascenden e baixan os nomes
continuamente.
Con dous bandos que non pensan dar un paso atrás nos seus posicionamentos, pode semellar que Chávez
mantense no poder porque non hai unha reacción das Forzas Armadas -golpe-, ou porque, ó non recoñecer
máis institución que sí mesmo, é incapaz de negociar, dialogar ou renunciar. Dos opositores,
que tampouco o recoñecen como lexítimo presidente, por máis que, cómpre repetilo, o
é, pódese dicir outro tanto.
Venezuela vive agora unha situación nova: nunca antes a industria petroleira, base fundamental dos seus
ingresos, estivera paralizada dúas semanas seguidas. Venezuela produce como promedio 2.8 millóns
de barrís diarios. Esa producción, refinamento da gasolina; cargas, saídas e entradas de barcos;
xeración de gas e productos petroquímicos, acada actualmente non máis do 20% do normal. Toda
a flota cargueira atópase ancorada e os cargos medios e superiores están sendo substituídos.
Pero aínda completada esta tarea, o problema de fondo subsistirá. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Tiros
en Caracas”, editorial en ABC,
17 de decembro de 2002.
La huelga general convocada en Venezuela
contra el presidente Hugo Chávez ha entrado en su tercera semana con un gran impacto social y sin que los
principales actores sean capaces de encontrar una solución civilizada. Era previsible que la radicalización
creciente que exhiben los dos campos enfrentados (el oficialismo chavista, que aún goza de grandes apoyos
entre las capas más pobres, y la heterogénea plataforma opositora) incrementara la tensión
en la calle, a rebufo de los irresponsables líderes. Ayer volvieron a repetirse los tiroteos entre ambos
bandos en varios puntos de Caracas, aunque no se produjeron víctimas. Pero es sólo cuestión
de tiempo un nuevo derramamiento de sangre civil si unos y otros no desbloquean en breve el explosivo escenario
en el que se ha instalado un país que camina hacia el precipicio. |
| |
|
|
| 2 |
|
“La
tensión monte”, en Le Nouvel Observateur, 16 de decembro de 2002.
L'opposition de droite, regroupée
dans la Coordination Démocratique (CD), alliée à la Confédération des travailleurs
du Venezuela (CTV) et à la fédération patronale Fedecamaras ayant lancé la grève
le 2 décembre, s'est déclarée décidée à paralyser complètement
le Venezuela. |
| |
|
|
| 3 |
|
“Opposition
Falters in Venezuela”, en Stratfor.com, 11 de decembro de 2002.
Venezuelan opposition leaders are considering
a massive protest march against the presidential palace in Caracas, which President Hugo Chávez could use
as an excuse for a violent crackdown. The Bush administration belatedly is trying to play a more assertive role
in defusing the crisis in Venezuela, but Washington's efforts could be undermined and Chavez could become more
confrontational if divided opposition leaders do not resolve their internal differences. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Bush
contra Chávez”, editorial en El Periódico,
16 de decembro de 2002.
Estados Unidos debería mantener la
neutralidad en la crisis de Venezuela para no radicalizar el conflicto. |
| |
|
|
| 5 |
|
“La salida de Chávez”, editorial en La Vanguardia, 16 de decembro de 2002.
La legitimidad democrática de Chávez,
de la que no hizo gala en sus tiempos de oficial golpista, se ha deteriorado de forma alarmante desde su reelección
en julio del 2000. Y también lo ha hecho, en paralelo, la situación económica: el crecimiento
para este año iba a caer un 6% y el desempleo se situaba en el 17%, según estimaciones anteriores
a la actual huelga general. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Venezuela, un caso psiquiátrico”, por Andrés
Oppenheimer, en Miami Herald, 16 de decembro de 2002.
En efecto, la retórica incendiaria
del presidente populista Hugo Chávez ha logrado aunar en su contra a casi todos los sectores de la sociedad
venezolana, haciendo que grupos normalmente antagónicos --como las organizaciones de empresarios y obreros--
se unieran en la actual huelga general que está paralizando ese país. |
| |
|
|
| 7 |
|
“Sangre y petróleo”, por Carlos
Alberto Montaner, en El Tiempo, 17 de decembro de 2002.
Muchos de los 'cuadros bolivarianos' han
sido adiestrados en La Habana. El verdadero aporte del gobierno de Castro al gobierno de Hugo Chávez consiste
exactamente en eso: en la ingeniería represiva. Como el imperio romano transmitía acueductos, basílicas
y anfiteatros a sus colonias, el imperio ruso reproducía en ellas sus calabozos, paredones y sistemas de
control. El principal legado del comunismo soviético a la revolución cubana fue el Ministerio del
Interior, con sus técnicas de espionaje, sus 'Comités de defensa de la revolución' y su inmenso,
eficaz y prácticamente inexpugnable aparato policiaco. |
| |
|
|
| 8 |
|
“Chávez: ni renuncia, ni elecciones”, por Carlos
Chirinos Vásquez, en BBC, 16 de decembro de 2002.
En su programa, Chávez también
criticó a representantes de otros gobiernos que hacen consideraciones sobre la situación venezolana,
según él, sin tener el conocimiento suficiente. |
| |
|
|
| 9 |
|
“Normalidad en centro de Caracas y en renglón
petrolero”, en Granma,
17 de decembro de 2002.
La normalidad se mantiene hoy en el centro
de esta capital y el sector petrolero va tomando su curso habitual, mientras grupos opositores al gobierno siguen
intentando desestabilizar al país con la obstrucción de varias autopistas para impedir el tránsito. |
|