| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
O 7 de xuño de 2001, o pobo irlandés votou en contra
do Tratado de Niza. A participación ascendera a un 34,7 por cento e o voto negativo fora do 54 por cento.
Agora, o 21 de outubro de 2002, os votantes deron o seu apoio maioritario nas 42 circunscricións da República,
máis elevado nas grandes cidades -Dublín, Cork e Limerick- que nas zonas rurais. O 63 por cento dos
electores votou a favor do documento nun referendo no que participou un 48,45 por cento do censo electoral. O 37
por cento o fixo en contra. Co “sí” de Irlanda, dez países de Europa central e oriental se incorporarán
á UE en 2004.
Os resultados sobre a ratificación do Tratado de Niza permitiron aos Quince e aos países candidatos
dar un suspiro de alivio. O voto afirmativo evita un caos institucional que ameazaba con retrasar un proceso de
ampliación laborioso negociado dende hai anos.
Os defensores do “Non” -agrupados arredor do Sinn Fein, o Partido Verde e algúns independentes- axiña
recoñeceron os resultados, pero acusaron ao Goberno de “intimidar” aos votantes e de gastar inxentes cantidades
de diñeiro na campaña. O primeiro ministro irlandés, Bertie Ahern, beneficiouse dun día
seco e soleado, e recolleu o esforzo dunha intensa campaña, porta a porta, voto a voto, para alentar o cambio
de opinión. Nesa circunstancia influíu tamén o feito de que o goberno irlandés conseguira
no Consello Europeo de Sevilla, celebrado o pasado mes de xuño, esa cláusula que permite salvagardar
a tradicional neutralidade irlandesa, cuestión ésta que explicou en parte o trunfo do non no plebiscito
anterior.
A pesar da victoria do “sí”, o referendo irlandés ofreceu leccións significativas e fácilmente
extrapolables sobre a frialdade e o distanciamento social a respecto do proxecto europeo en xeral, e a ampliación
dos países do Leste de Europa en concreto. Un tercio de votantes en Irlanda, e quizáis noutros países
da UE, temen que a ampliación favoreza aos bancos, as grandes empresas e o sector financeiro, pero diminúa
aínda máis a inseguridade laboral dos traballadores; que abra as portas á inmigración
e reste empregos para os nativos irlandeses; que acelere a tendencia cara a flexibilización e un liberalismo
económico descontrolado; que deixe as decisións en mans de organismos gobernamentais cada vez máis
lonxanos e remotos; que poña en perigo a identidade nacional; que abra as portas á creación
dun Exército europeo que intervirá en conflictos cos que non todos están dacordo.
A terapia colectiva irlandesa deu outro balón de osíxeno a Bertie Ahren a escala interna e externa:
o seu goberno pasaba polos peores momentos de popularidade e agora pode acudir ó cumio de Bruxelas, dedicado
exclusivamente á ampliación, cos deberes feitos ante os seus socios comunitarios. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“L'avenir de l'Europe: avancer ou se renier”, por Jorge
Sampaio, en Le Monde,
22 de outubro de 2002.
Ceux qui me connaissent savent que la cause
européenne me tient à cœur. Ils savent que je suis un européen convaincu et qu'à mes
yeux il nous faut plus d'Europe et une meilleure Europe. L'Union européenne s'apprête à franchir
un cap décisif de son histoire. Cette évolution soulève les plus hautes attentes. |
| |
|
|
| 2 |
|
“Dois Ultimatos e Um Alargamento”, por Nuno
Pacheco, Público, 21 de outubro de 2002.
A Europa chegou a tremer, ligeiramente,
mas suspirou de alívio: o voto irlandês, generoso de números, vai permitir-lhe alargar-se à
vontade. Bertie Ahern, o primeiro-ministro da Irlanda, aquele que mais razões tinha para exprimir a sua
alegria (pois nisto jogou o cargo), rejubilou na certeza de que estamos perante "o mais claro sinal de que
o reencontro da Europa com a História não pode continuar a ser atrasado ou adiado". |
| |
|
|
| 3 |
|
“Irish voters say 'yes' to EU treaty”, por Alan
Cowell, en International Herald Tribune, 21 de outubro de 2002.
With final results tallied from a closely
watched referendum here that endorsed a major expansion of the European Union, diplomats and officials across the
Continent feted the vote with some relief Sunday, saying it heralded a redrawing of the Continent's frontiers that
Irish voters had rejected only last year. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Oxígeno irlandés”, por Javier
Fernández Arribas, Periodista Digital,
21 de outubro de 2002.
El proceso de ampliación, y en definitiva,
toda la política planificada hasta ahora, ha recibido el oxígeno irlandés que significa dentro
de su modestia una ratificación popular que muy pocos se atreverían a plantear en países tan
importantes como Alemania o Francia. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Irish ayes smile on a bigger EU”, por Ian
Black, en The Guardian, 21 de outubro de 2002.
It was a moment of triumph for Bertie Ahren.
Getting the Irish to vote Yes to the Nice treaty has removed a huge hurdle from the paath to EU enlargement, and
it made him the toast of Europe. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Irlanda, esta vez sí”, editorial de El País, 21 de outubro de 2002.
Lo ocurrido pone de relieve la necesidad
de encontrar otras fórmulas que permitan reformar los textos básicos de la UE sin que, como ha sido
el caso de Irlanda, la suerte de 470 millones de europeos en una Unión ampliada dependa tanto de la opinión
de un país de cuatro millones de habitantes. |
| |
|
|
| 7 |
|
“Irlanda
dice sí a una ampliación compleja”,
editorial en ABC, 21 de outubro de 2002.
Irlanda ha sido el único país
que ha tenido la valentía de someter Niza al veredicto de sus ciudadanos. Hace dieciséis meses lo
rechazaron en una primera consulta... El vértigo de millones de europeos ignorantes de su futuro está
justificado, y este fenómeno se está contagiando a ciertas capas de la clase política. |
| |
|
|
| 8 |
|
“It's
so Nice!”, en Courrier International, 21 de outubro de 2002.
En votant oui au traité de Nice,
les électeurs irlandais permettent à l'Union européenne de respecter son agenda. L'Europe
accueillera dès2004 dix nouveaux membres. Tout en saluant le vote irlandais, la presse européenne
regrette déjà le mauvais traité de Nice. |
|
