| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
O venres 27 de setembro se celebraron as primeiras eleccións
democráticas en Marrocos -as de 1997 foron notoriamente fraudulentas-, e as primeiras baixo o reinado de
Mohamed VI. Os resultados sitúan á Unión Socialista de Forzas Populares (USFP) do primeiro
ministro Abderramán Yussufi, coma o partido máis votado, con 45 escanos (resultados aínda
non definitivos), fronte aos 57 de 1997. Despois da USFP se sitúa o seu socio, o partido nacionalista Istiqlal,
con 43 escanos (32 en 1997). Os islamistas moderados do Partido Xustiza e Desenvolvemento (PJD), traspasando a
súa base tradicional de Tánger-Tetuán ou a veciña rexión de Gharb-Chrarda-Béni
Hssen e beneficiándose da campaña emprendida contra o islamismo radical de grupos como Salafiya Yihadia
ou El Takfir wal-Hjra, se sitúan provisionalmente como terceira forza política do país, con
38 escanos, aínda que comparten esta terceira posición cos centristas da Reagrupación Nacional
dos Independientes, un dos grupos que forman a actual coalición heptapartita de Goberno.
Mohamed VI, que conserva amplos poderes na vida política e institucional do país (coma o nomeamento
de catro postos ministeriais clave), encargará en breve a formación dun novo goberno ao partido máis
votado, que deberá basearse novamente nunha ampla coalición da que os islamistas xa anunciaron que
non van a formar parte. Pese a unha maior transparencia en relación ás eleccións de 1997,
o feito de que a participación unicamente acadara o 52% e que catro días despois aínda se
descoñezan os resultados definitivos, abren certos interrogantes sobre a plena democratización da
vida política marroquí. Segundo unha enquisa do Instituto CSA-TMO Maroc, realizada en agosto, o 82
por cento da poboación se amosaba indiferente ante a política.
No terreo internacional, a continuidade política que resultou destas eleccións non fai preveer cambios
relevantes nas liñas de acción exterior do país. Neste sentido o aprazamento da reunión
do ministro de Exteriores Benaissa coa súa homóloga española, Ana Palacio, para tratar de
recompoñer as maltreitas relacións entre ambos países a raiz da crise de Perejil e outros
contenciosos bilaterais e o conflicto do Sáhara Occidental (o Frente Polisario calificou de "afrenta
á legalidade" a inclusión do territorio no mapa electoral marroquí) permanecen como os
principais retos das relacións internacionais marroquís. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
Reflexión marroquí, editorial de El Correo,
1 de outubro de 2002.
La gran demora en anunciar oficialmente
los resultados, aunque aparentemente debida a razones técnicas, ha deslucido las elecciones en Marruecos,
la gran prueba, con su limpieza y credibilidad, del cambio inspirado por el joven rey Mohamed VI. La jornada, como
expresión del sufragio, ha sido transparente y se ha reconocido, por parte de los observadores internacionales,
incluidos los europeos, el papel de Palacio instando al voto y dando facilidades sin tomar partido. En las coordenadas
marroquíes, sin una sola elección honrada desde la independencia, eso no es poco. |
| |
|
|
| 2 |
|
Maroc:
la coalition gouvernementale résiste,
en Le Monde, 29 de setembro de 2002.
Une importante progression des islamistes
modérés du Parti Justice et Développement (PJD, qui obtiendraient au moins 37 sièges
sur 325 dans la Chambre des représentants contre 14 actuellement, a étè confirmée par
le ministre marocain de l'Intérieur, Driss Jettou, au cours d'une intervention télévisée. |
| |
|
|
| 3 |
|
La démocratie marocaine, grand vainqueur
du scrutin de vendredi, en L'Opinion, 1 de outubro de 2002.
Les résultats des élections
législatives qui ont eu lieu vendredi, ont débouché sur «une clarification des données
du champ politique» en dégageant une «nette frontière entre les grandes formations politiques»,
a affirmé le ministre de l'Intérieur. |
| |
|
|
| 4 |
|
Hacia un Marruecos nuevo, por Tahar Ben Jelloun, en La Vanguardia,
1 de outubro de 2002.
Aun si el Partido Justicia y Desarrollo
(PJD), en el cual han hallado refugio los islamistas (formar partidos religiosos está prohibido por la ley),
ha conseguido triplicar casi el número de sus diputados (de 14 a 37), sigue siendo minoritario y no representa
una amenaza para el equilibrio democrático del país. |
| |
|
|
| 5 |
|
El islamismo marroquí, por Gema
Martín Muñoz, en El País, 1 de outubro de 2002.
Hay que tener en cuenta que el islamismo
en Marruecos es históricamente reformista o moderado, y no existe una verdadera implantación del
islamismo violento en este país. |
| |
|
|
| 6 |
|
Commentaire, por Mehdi
Benomar, en Libération (Rabat), 1 de outubro de 2002.
De nouvelles générations ont
investi à l'ocassion de ce scrutin aussi bien le champ politique que le champ médiatique. Espérons
que leur arrivée va insuffler du sang neuf dans un domaine qui paraît de plus en plus essentiel à
l'exercice de la démocratie. |
| |
|
|
| 7 |
|
Le Maroc opuse un léger soupir, por Mohamed
Berkani, en afrik.com, 1 de outubro de 2002.
Les électeurs marocains donnent un
second mandat à l'équipe d'Abderahmane Youssoufi mais lancent un sérieux avertissement en
triplant le nombre de sièges islamistes. Le Parti Justice et Développement (PJD), islamiste modéré,
est le grand vainqueur de ce scrutin. |
| |
|
|
| 8 |
|
Maroc:
le sabre et le Coran, por François Sudan, en J.A./L'Intelligent,
nº 2170-2171, do 12 ao 15 de agosto de 2002.
Des salafistes adeptes de la guerre sainte,
aux sages députés du Parti de la justice et du développement, en passant par les disciples
du cheikh Yassine, tous ont un objectif commun: l'instauration du califat. |
| |
|
|
| 9 |
|
Sahara:
El Polisario desmiente que los saharauis hayan secundado los comicios legislativos hasta el 70 por ciento, noticia de Europa Press,
1 de outubro de 2002. |
| |
|
|
| 10 |
|
Resultados de las elecciones del 27 de septiembre
(Listas Locales), noticia de Maghreb
Arabe Presse. |
|
