| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
Chegou ao seu fin a crise malgache. Lugar de referencia para moitos
dos nosos mariñeiros que cursan as augas do Océano Indico, a breve, pero non por iso menos intensa,
guerra civil vivida na illa de Madagascar, pasou case desapercibida.
A orixe da crise remontase ás diferencias xurdidas entre Marc Ravalomanana e Didier Ratsiraka, principais
candidatos das eleccións de 16 de decembro de 2001. Segundo uns, Ravalomanana acadaría a maioría
absoluta na primeira volta; segundo outros, a súa victoria sería insuficiente. Un posterior reconto
de votos, pactado nun acordo asinado entre ambos na capital senegalesa, confirmou a victoria de Ravalomanana cun
51,46 por cento dos sufraxios. Pero Ratsiraka, no poder dende hai 20 anos e artífice das principais transformacións
do país tanto nun signo socializante como, máis tarde, liberalizador, rexeitou o resultado por considerar
que os membros encargados do reconto actuaran de forma arbitraria.
O fracaso dunha solución negociada conduciu directamente ao conflicto armado. Ravalomanana controlou sempre
a capital, Antananarivo, pero valíalle de pouco ao permanecer totalmente bloqueada polas forzas fieis a
Ratsiraka. Nun primeiro momento, o xefe de Estado saínte, parapetado en Toamasina, na costa sudoeste do
país, resistiu a ofensiva militar, mantendo o control de posicións clave como o porto de Mahajanga,
e o noroeste, a rexión productora de vainilla máis rica do mundo. Ata cinco dos seis gobernadores
da illa apoiaron a idea de crear unha Confederación de Estados independentes, o que equivaldría a
unha secesión de feito.
O transfondo da crise a duras penas pode ocultar un tenso pulso entre Francia e Estados Unidos, que segue gañando
espacios nun continente no que ata hai pouco non tiña máis que unha presencia relativa. A importancia
estratéxica de Madagascar é cada vez maior dado que controla o acceso do Océano Indico ao
Atlántico. Tradicionalmente estivo baixo a influencia de Francia. A Forza de Intervención Rápida,
unha unidade de élite do Exército malgache, posicionouse dende o primeiro momento do lado de Ratsiraka,
formado na Escola Naval de Brest e agora exilado en Francia, país que ata o último momento mantivo
unha fonda reserva sobre as pretensións do seu rival. Pola súa banda, Ravalomanana é un home
de negocios claramente proamericano e queda en clara situación de mudar o equilibro de poder nesta zona. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Une
«démocratie
inouïe»?”, en Courrier International,
12 de xullo de 2002.
La reconnaissance internationale du président
malgache Marc Ravalomanana est désormais acquise. Mais, au-dèla de la victoire d'un camp sur l'autre,
il faudrait aussi reconnaître, celle d'un peuple luttant pour une véritable démocratie. |
| |
|
|
| 2 |
|
“President
Bush Gives Madagascar Hope”, por Catherine Kinoti, en All
Africa News, 1 de xullo de 2002.
US Ambassador to Madagascar Wanda Nesbitt,
handed over to Mr. Rovalomanana a letter from US President George Bush as she expressed the hope that other countries
will take the US cue to endorse Mr Ravalomanana. |
| |
|
|
| 3 |
|
“US
Interest in Madagascar Could Upset France”,
en Stratfor.com, 28 de xuño de 2002.
Washington's recognition is a signifiant
political victory of Ravalomanana, and it will put pressure of France -the island's former colonial power- to also
recognize the new president. The US move came as something of a surprise, and it could lead to a tiff between Paris
and Washington. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Madagascar: opération «pieds nickelés»”, por Thomas
Hofnung e Jean-Dominique Merchet,
en Libération, 12 de xullo de 2002.
Douze mercenaires recrutés à
Paris par Ratsiraka sont partis du Bourget le 18 juin. Et ont étè bloqués le jour même
en Tanzanie. A l'escale de Dar-es-Saalam (Tanzanie), leur avion n'obtient pas l'autorisation de poursouivre sa
route. Les autorités françaises sont au courant de l'éxpedition depuis le début. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Ratsiraka:
fuite et fin”, por Elimane Fall e Jean-Dominique Geslin, en Jeune Afrique/L'intelligent
nº 2.165, de 8 a 14 de xullo de 2002.
Parce que la France, de crainte de perdre
son rôle et son rangg sur le continent, a fini par dépêcher, le 3 juillet, le chef de sa diplomatie,
quitte à perdre un peu la face et à laisser l'OUA se dépêtrer seule dans ses tentatives
de réconciliation à l'africaine. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Madagascar
en ébullition”, por Vincent Hugeux, en L'Express,
11 de xullo de 2002.
Sur l'île moribonde, le ministre Dominique
de Villepin s'est efforcé de dissiper les effets désastreux d'une diplomatie ambigüe, rançon
de la fidélité au dictateur déchu Didier Ratsiraka. |
| |
|
|
| 7 |
|
“I will return after fresh elections, says Ratsiraka”, en All Africa News,
10 de xullo de 2002.
Mr. Ratsiraka was speaking in Paris, where
he arrived on Saunday with members of his family and political colleagues... “If democracy returns and we prepare
for new elections, then I will go back”, said the ousted president. |
| |
|
|
| 8 |
|
“Arrestations
et nominations: excès de zèle!”,
por James R., en Madagascar Tribune,
12 de xullo de 2002.
Quoi qu'il en soit, la chasse à l'homme
se poursouit. Hier encore, trois généraux complices de l'amiral Ratsiraka ont été arrêtés
à Toamasina, ainsi qu'une dizaine de colonels et de commandants. Des officiers connus du public pour avoir
été la branche armée du ratsirakisme. |
| |
|
|
| 9 |
|
“Madagascar:
Legitimizing Autocracy”, por Richard R. Marcus,
en Current
History, maio de 2001.
President Ratsiraka is trying to reverse
the gains that have been made during Madagascar's democratization process. Campaigning on the slogan of freedom
with development, he has successfully moved the country back toward the autocracy of the Second Republic. If the
highest leadership is not seeking democracy, then who is? |
|
