| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
As eleccións do domingo 26 de maio impulsaron á presidencia
de Colombia a Álvaro Uribe, un independente de centro-dereita que se impuso na primeira volta co eslogan
“Mano firme, corazón grande” e un discurso patriótico e belixerante contra o terrorismo e o narcotráfico.
Respecto ao proceso de paz o presidente electo, antiguo estudiante en Harvard e cun pai asasinado polas FARC, reforzou
a política de Pastrana de asimilar o conflicto de Colombia coa guerra global contra o terrorismo. Neste
sentido, a actividade das FARC-EP, o ELN e os paramilitares da AUC experimentou un especial incremento dende a
traumática ruptura do proceso de paz en febreiro, deixando varios centos de mortos e creando unha situación
de terror social que favoreceu o discurso patriótico de Uribe.
O resultado deixa a Uribe Vélez fronte a Marulanda Vélez, denominación que oculta o verdadeiro
nome do septuaxenario guerrilleiro alcumado “Tirofijo”, Pedro Antonio Marín. A man dura terá que
demostrar nun ano a súa efectividade contra da violencia. De momento son os paramilitares os que felicitan
ao novo presidente polo que apostaron durante a campaña. Ambos posúen visións antagónicas
para adiviñar o final da onda de violencia permanente na que 10 persoas perden diariamente a vida. Para
Marulanda Vélez, é previa a modificación constitucional para establecer un novo marco que
permita unha distribución xusta da riqueza; precisamente neste punto foi onde encallou o proceso negociador
impulsado por Andres Pastrana.Para Uribe Vélez, o primordial é reforzar a autoridade do Estado, xerar
unha sensación de seguridade cidadá que desamordace as limitacións que constriñen a
economía e restrinxen a vitalidade e a credibilidade exterior do país.
O candidato derrotado do partido liberal, Horacio Serpa, lanzoulle un reto a U. Vélez, “Nin a paz é
fácil, nin a guerra é gratis”. Co Parlamento ao seu favor, onde o 35% coquetea cos paramilitares,
se Uribe non consigue resultados a curto ou medio prazo, o prezo de guerra pode ser impagable para os colombianos
e insoportable para o seu presidente.
No contexto internacional, o presidente electo prestou o seu pleno apoio ao Plan Colombia e á cooperación
militar con Estados Unidos, e concedeu asilo político a Pedro Carmona, o efémero presidente de Venezuela
durante o golpe que derrocou temporalmente a Chávez. O cambio de goberno en Colombia, un dos países
máis inestables de Latinoamérica, pode ter unhas implicacións rexionais importantísimas. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Uribe's
hour”, en The Economist,
1 de xuño de 2002.
Mr Uribe wasted no time on a victory party.
Instead, he invited the United Nations to form a mediation team to assess the possibility of launching fresh peace
talks. But these, he stressed, could take place only if the guerrillas first ceased all hostilities, including
kidnappings. |
| |
|
|
| 2 |
|
“Álvaro Uribe, presidente de Colombia: y
ahora, ¿qué?”, por Joaquín Roy, en Revista Inter-Forum,
28 de maio de 2002.
Los votantes han catapultado a Uribe por
la percepción de las promesas de mano dura y resultados instantáneos. De una posición de oscuridad
(aunque fue alcalde de su ciudad natal, Medellín) y de una apariencia de profesor dubitativo o médico
de cabecera, al máximo cargo de un estratégico país al borde del colapso, Uribe pasó
por encima de la maquinaria de los partidos y se alzó como un salvador irresistible. Al mismo tiempo, no
consiguió el apoyo de los que consideran que sus planes o promesas no harían más que agravar
la situación. |
| |
|
|
| 3 |
|
“Colombia:
guerra total”, por Ángel Guerra Cabrera, en La Jornada,
30 de maio de 2002.
Cabecilla del sector más intransigente
de la oligarquía colombiana y apoyado por los paramilitares, el presidente electo ha propuesto duplicar
las filas del ejército y la policía como medio para derrotar a los insurgentes. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Lecciones de una elección”, editorial de El Tiempo, 2 de xuño de 2002.
Sigue siendo muy alto el índice de
abstención. Algo está pasando cuando a pesar de la existencia de tantos mecanismos de participación,
y de los estímulos al votante, más de la mitad de la población colombiana no intervino en
la decisión sobre la Presidencia de la República. La sola violencia no es suficientge para explicar
tan preocupante fenómeno. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Quiénes
están detrás del Presidente”,
por Aldemar Moreno, en La República,
3 de xuño de 2002.
¿Cuáles son los nombres de
los expertos que jugarán un papel importante en el Congreso para el debate de los grandes proyectos económicos
y políticos del nuevo Presidente de Colombia? |
| |
|
|
| 6 |
|
“No
Easy Road for Colombia's Next President”,
en Stratfor.com, 20 de maio de 2002.
Whether he faces a run-off election or not,
it now appears virtually certain that independent candidate Alvaro Uribe Velez will be the next president of Colombia.
Although he has taken a tough stance against the country's guerrilla and paramilitary organizations, Uribe Velez
will find it difficult to step up defense spending or achieve other objectives due to several domestic and international
factors. |
| |
|
|
| 7 |
|
“US presence in Colombia”, en Stratfor.com,
xuño de 2002. |
| |
|
|
| 8 |
|
“Colombia:
oligarquía, guerrilla y narcotráfico”,
informe do Observatorio de Crisis do CIDOB,
setembro de 2001. |
| |
|
|
| 9 |
|
Mapa de Colombia. |
|