| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
O presidente de Colombia, Andrés Pastrana, puso punto e
final ao proceso de paz coas Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia (FARC) despois de que a guerrilla desviara
un avión comercial para secuestrar a un senador liberal. Poucas horas despois do anuncio do presidente,
o Exército entrou na chamada "zona de despeje" do Caguán, de 42.000 quilómetros
cadrados, e comezaron os sobrevoos e os bombardeos sobre 85 localizacións estratéxicas da zona. O
secuestro rachou a axenda consensuada por ambas partes o pasado 20 de xaneiro para tratar de chegar a un acordo
de tregua e cese de hostilidades o próximo 7 de abril. Andrés Pastrana acusou á guerrilla
de bulrarse do país por haber desatado unha oleada de 117 ataques dende o mesmo momento en que ambas partes
se comprometeron a asinar unha tregua.
A pesar de que o portavoz das FARC asegurou non ter coñecemento da autoría do secuestro, o Goberno
expediu as catro resolucións que xurídicamente poñen fin ao proceso de paz. A primeira da
por terminado o proceso de diálogo coas FARC e lles retira o estatus político; a segunda pon fin
á zona de distensión; a terceira reactiva as ordes de captura contra os negociadores da guerrilla
e a cuarta revoca a autorización aos municipios de "despeje" de crear os corpos cívicos
de convivencia. O presidente sinalou que é moi posible o incremento dos actos de terrorismo, polo que reiterou
a orde de combatir en todo o país a todos os grupos armados ilegais e a "realizar operacións
non soamente defensivas senón tamén ofensivas".
Asi pois, Colombia volve a ese pasado do que quería fuxir e confirma que o logro da paz supón unha
meta complicada para todos os actores. O recente secuestro de Ingrid Betancourt e a súa directora de campaña,
Clara Rojas, que se suman aos cinco parlamentarios colombianos en poder da guerrilla -Consuelo González,
Orlando Beltran, Luis Eladio Perez e Eduardo Gechen, todos liberais, e Oscar Lizcano, conservador-, advirten sobre
o pesado ritmo dunha espiral de violencia moi arraigada neste país andino. Ao abeiro do Plan Colombia, a
implicación de Estados Unidos na actual campaña militar lembra a pantasma do intervencionismo cun
nivel de asistencia no que se bota en falla a dimensión política. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“A más
guerra, más democracia”, editorial en diario
El
Tiempo, 25 de febreiro de 2002.
En tiempos difíciles, sin embargo,
hay oportunidades. Colombia tiene en sus manos la posibilidad -y la obligación, que no la imposición
armada- de fortalecer ahora más que nunca la institucionalidad democrática. |
| |
|
|
| 2 |
|
“Frente
nacional antiterrorista”, por Jorge Emilio Sierra, en La República,
25 de febreiro de 2002.
Dicho de otra manera, lo que las mayorías
populares quieren ahora, a pesar del incremento en los riesgos para nuestras vidas y bienes, es que la vía
armada sea efectiva, lejos de seguir permitiendo que la guerrilla actúe a sus anchas, cometiendo las terribles
acciones de que hemos sido víctimas. |
| |
|
|
| 3 |
|
“Colombia:
Pastrana Ends Peace Talks, Orders Army to Attack the FARC”,
en Stratfor.com, 21 de febreiro de 2002.
However, defense analysts in Bogota warned
that Colombia faces "a long and bloody conflict" that could last between three and five years. Analysts
also predicted that the army will focus mainly on the FARC and ELN while ignoring AUC paramilitaries, who are expected
to launch their own offensive against the rebels. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Bush
aprueba lucha contra drogras en América Latina, menos en Haití”, en CNN en español,
25 de febreiro de 2002.
El gobierno del presidente estadounidense
George Bush aprobó el lunes la cooperación de América latina y el Caribe en la lucha contra
el narcotráfico, con la excepción de Haití, que no ha confirmado el flujo de cocaína
por su territorio, informó la Casa Blanca. |
| |
|
|
| 5 |
|
“¿Hacia la guerra abierta en Colombia?”, por Mariano
Aguirre, en iecah.org, 22 de febreiro de 2002.
El fracaso del proceso de paz puede llevar
a que Alvaro Uribe Vélez, candidato de ultraderecha y favorable a adoptar más medidas de fuerza contra
la guerrilla, triunfe en las próximas elecciones. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Peace
hijacked”, en The Economist, 23 de febreiro de 2002.
Mr Pastrana has strengthened the army, partly
with American aid. This is officially aimed, so far, at fighting drugs, rather than guerrillas. But the United
States is now proposing to train and equip a new army brigade to guard oil pipelines and the electricity grid against
guerrilla sabotage. Barring sudden changes of heart, much fighting may lie ahead before Colombia can again think
of peace. |
| |
|
|
| 7 |
|
“Colombia: oligarquía, guerrilla y narcotráfico”, en Observatorio de Crisis, CIDOB,
setembro de 2001.
La historia política colombiana presenta
una notable estabilidad institucional, que se refleja en la continuidad de la democracia electoral durante este
siglo, apenas interrumpida por un gobierno de facto de las Fuerzas Armadas entre 1953 y 1958. |
| |
|
|
| 8 |
|
“The
Enigmatic Guerrilla: FARC's Manuel Marulanda”,
por Andrés Cala, en Current History,
febreiro 2000.
Manuel Marulanda, the head of the Revolutionary
Armed Forces of Colombia, "may become the unlikely head of the first leftist guerrilla movement to achieve
success in the post-cold war era...". |
|