Actualidade Exterior / nº 67-02/2002 de 21 de xaneiro Volver ๓ ํndice
Eurocrise á italiana
 
 
Presentación

     
    Renato Ruggiero acabou por renunciar ao Ministerio de Exteriores. O mesmo Berlusconi encargarase da carteira abandonada. Rematan asi seis meses de tensión no seo do executivo italiano, e entre este e a Comisión Europea, agravada nos poucos días de vixencia formal do euro. Ruggiero desiste do seu labor de limpar a imaxe do goberno italiano ante os socios da UE.

A UE optou pola táctica do disimulo cara o goberno, con tinguiduras cada vez máis autoritarias, de Berlusconi e os seus aliados, Fini e Bossi. Ante os escasos resultados da contundente actitude manifestada a respecto da crise austríaca de comezos do ano 2000, os dirixentes europeos e de Bruxelas optaron pola vía do silencio cara o exterior e a presión no interior do executivo italiano. Apoiados polos sectores máis europeístas do mundo empresarial italiano (Fiat) e certos poderes políticos (Presidencia da República) conseguiron impoñerlle a Berlusconi un Ministro de Exteriores no que podían confiar tanto a Comisión Europea, presidida por un R. Prodi que o derrotara nas lexislativas de 1996, como París e Berlín. Ruggiero foi durante seis meses o home que tentou limar as constantes asperezas entre Roma e Bruxelas.

Ninguén gustaba das imaxes nas que os ministros evitasen saudar a un homónimo como sucedera no caso austríaco. Daquela os dirixentes europeos esquivaban á Ministra de Exteriores austríaca do ultradereitista Partido Liberal (FPÖ) de Haider. Tras unha prolongada crise, e as presións dos democristiáns, houbo que optar por gardar as formas e a crise austríaca foise adiando, que non resolvendo, pola vía do silencio mediático. Reproducir un episodio semellante era conflictivo en exceso cando faltaba medio ano para a entrada en vigor, como moeda que non como divisa, do euro. Berlusconi e Bruxelas asi o entenderon. O primeiro ministro italiano evitou o choque, nomeando un ministro aceptado por Bruxelas e esta gardou prudente silencio ante a presencia no executivo de forzas (Alianza Nacional e Liga Norte) dun cariz semellante aos "liberais" de Haider.

Pasado o tempo necesario, a tensión acumulada durante meses, estourou en poucos días. A cuestión era facer crible aquelo que dixera o seu ex - patrón Gianni Agnelli durante a campaña electoral : "Italia non é unha república bananeira". Co apoio de Agnelli, Berlusconi puido gañar as lexislativas. Agora o presidente honorario da Fiat considera que: "aquí nin sequera temos bananas, todo o máis figos chumbos". O certo é que os desencontros entre a UE e Roma foron constantes nos meses precedentes (programa Airbus; participación de tropas italianas en Afganistán; declaracións de Berlusconi sobre a supremacía da civilización cristiá; euroorde; declaracións críticas co euro dos pesos pesados do executivo -Tremonti (Economía), Bossi (Reforma Institucional), Martino (Defensa)-, etc...

Berlusconi elude a presencia do ministro "técnico", segundo as súas palabras, "xa que o goberno non necesita titor". Os vencedores da crise están eufóricos. Berlusconi resólvea, de momento, asumindo el mesmo a carteira de Exteriores, incluso é posible que durante bastante tempo. A razón, atopar un substituto axeitado para Ruggiero. A carteira de Exteriores é, evidentemente, unha das máis desexadas e os pretendentes moitos, comezando polo líder da dereitista Alianza Nacional, o "popular" Gianfranco Fini, quen considera que o seu partido merece unha maior presencia no executivo. Este nomeamento só agravaría a situación.
     
     
Índice

     
1   “Berlusconi no encajará en Europa”, por Darío Valcárcel, en ABC, 10 de xaneiro de 2002.

La dimisión de Renato Ruggiero... no es un incidente de gobierno sino una revelación de fondo que deja desnudo al primer ministro en el centro del escenario. Las divisiones del gobierno son tan profundas que Silvio Berlusconi no ha podido cubrir la vancante y ha comprado tiempo: "Desempeñaré la cartera de Exteriores durante seis meses".
     
2   “Cambio de política exterior”, por Paolo Flores d'Arcais, en El País, 13 de xaneiro de 2002.

...Creer en serio que con el despido de Ruggiero no cambiará nada en la política exterior de Italia significa forzar también la lógica.... Cambiará (ha cambiado) la actitud del Gobierno italiano frente a las instituciones europeas, y sobre todo frente a su futuro próximo.
     
3   “¿Otra relación transatlántica?”, por Emilio Menéndez del Valle, en El País, 13 de xaneiro de 2002.

Al presidente del Gobierno italiano no le ha bastado deshacerse del mascarón de proa europeísta de su Gabinete, sino que lo ha hecho humillándole a él y a su entorno de confianza... lo que ahora importa es señalar la degradación, confusión y ridículo que se han apoderado de la política italiana, incluída la política hacia Europa (o mejor dicho, la carencia de política europea).
     
4   “Gli sdoganati del Cavaliere”, por Giorgio Bocca, en La Repubblica, 12 de xaneiro de 2002.

La voce sempre più insistente che al ministero degli Esteri potrebbe andare il leader del Msi e ora di An, il prima neofascista e ora postfascista Gianfranco Fini non desta particolare stupore: non ci sono limiti nell'Italia di Berlusconi alla devastazione della democrazia e della sua immagine.
     
5   “Se Berlusconi diventa Andreotti”, por Marcello Sorgi, en La Stampa, 11 de xaneiro de 2002.

L'uscita di Ruggiero dal governo, tolto il prezzo da pagare in termini di immagine all'estero e di rapporti con i partner europei, avrebbe dovuto tranquillizzare i mugugni del centrodestra, che aveva mal digerito, fin dall'inizio, l'ingresso nel governo di un tecnico di valore, di grande esperienza, ma di diversa tradizione politica e culturale.
     
6   “L'Europe doit prendre en compte les valeurs de l'Italie”, por Silvio Berlusconi, en Le Monde, 11 de xaneiro de 2002.

Tout le monde peut facilement voir que l'Europe que le gouvernement italien souhaite est "l'union des valeurs" du Parti poulaire européen. Une union qui n'a rien à voir avec les nationalismes, mais qui est aussi une solution alternative à la vision centralisatrice soutenue par les Partis socialistes européens.
     
7   “L'Italie à la botte de Berlusconi”, por Eric Jozsef e Marc Semo, en Libération, 12 de xaneiro de 2002.

La politique de Silvio Berlusconi inquiète les Européens, indignés par les relents xénophobes de quelques-uns de ses propos publics ou de ceux de ses alliés, ainsi que par certaines décisions gouvernementales manifestement dictées par la défense de ses intérêts de première fortune d'Italie.
     
8   “Italy's Foreign Minister Resigns”, por Daniel Williams, en The Washington Post, 6 de xaneiro de 2002.

The exit of Renato Ruggiero after only seven months in office spoiled Wuropean officials' weeklong celebration of the Jan. 1 debut of euro notes and coins, a landmark on the EU's path to political integration of the continent.
     
9   “L'Europa "protetta" da una campana di vetro”, por Barbara Spinelli, en La Stampa, 12 de xaneiro de 2002.

Nata e cresciuta nella crisi, nella crisi l'Europa può naufragare". Così dice l'apello che la seconda generazione dei padri d'Europa -quella di Kohl e Schmidt, di Andreotti e Barre, di Rocard, González e Jenkins- lancia ai capi dell'Unione riuniti per due giorni a Laeken.
Volver ๓ ํndice

Volver ๓ principio


Ir แ pแxina de inicio
Instituto Galego de Análise e
Documentación Internacional
www.igadi.org

ÚLTIMA REVISIÓN: 16/01/2001