| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
“Ata a data, a política británica tratou o Peñón
como ás esculturas do Partenón do Museo Británico: o que collemos nolo quedamos. Foi unha
actitude estúpida”. Este comentario do analista Andreas Whittam Smith revela en boa medida o punto de inflexión
experimentado na sociedade e nos ambientes políticos londinenses a respecto da Roca. En Barcelona, por primeira
vez en 300 anos, o Goberno británico comprometeuse a buscar un acordo sobre a soberanía de Xibraltar,
acelerando as negociacións para acadar unha solución antes do próximo verán.
O contencioso de Xibraltar, como admitiu o propio Jack Straw, perturba as relacións entre dous países
que son amigos e aliados, que comparten contextos políticos comúns no seo da UE e da OTAN e que deben
lidar cunha situación insólita, colonial, obsoleta, que esixe unha solución nese marco.
As vontades políticas de ambos os dous gobernos semellan coincidentes. Queda por salvar o escollo do referendo.
Ata agora os sondeos sinalaron que un cambio de soberanía sería rexeitado nas urnas pola maioría
dos 30.000 cidadáns xibraltareños. España nunca renunciaría á soberanía
e descarta a autodeterminación da Roca.
O proceso establecido en Barcelona, continuidade do iniciado en 1984 en Bruxelas, debe evitar chegar a situacións
traumáticas que convirtan a hipotética solución nun problema agravado. A fórmula promovida
por Beijing para Hong Kong e Macao, cunha ampla autonomía para os citados enclaves, pode indicar un camiño.
Pero cómpre seducir a Xibraltar para que abandone os argumentos de tipo sentimental ou nacionalista e se
incorpore con voz propia ó proceso negociador.
Para que o proceso avance positivamente será indispensable convencer aos xibraltareños de que sairán
gañando co cambio de estatus. Madrid debe esmerarse en propiciar maiores atencións aos habitantes
do Peñón. Como sinalou o propio ministro Piqué “ninguén está dicindo que vai
ser fácil”, pero o esforzo, sen presa pero sen pausa, pode compensar a todas as partes. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Spain
and Britain Expect Pact on Gibraltar”, en The New York Times, 21 de novembro de 2001.
Britain and Spain pledged today to resolve
their centuries-old dispute over Gibraltar by next September but remained divided on the British colony’s right
to self-determination. |
| |
|
|
| 2 |
|
“Will
the rock be rolled over?”, en The Economist, 17 de novembro de 2001.
Britain and Spain would love to get the
Gibraltar irritant out of the way. So would their EU partners: why should a speck on the sole of Europe delay serious
business, as at times it does, for instance over the control or air space? |
| |
|
|
| 3 |
|
“Spaniards
to wood worried Gibraltar”, por David Cracknell e Ed Owen, en The Sunday Times,
18 de novembro de 2001.
Earlier this month after talks in Downing
Street with Jose Maria Aznar, the Spanish prime minister, Tony Blair insisted that any change would be made only
with the consent of Gibraltar’s people. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Between
a Rock and a hard place”, editorial de
Financial Times, 20 de novembro de 2001.
The dispute over a few square miles of rock
with a population of 30.000 is an absurd anachronism in a Europe of dissolving borders, shared sovereignty and
common governmental institutions. British sovereignty over the territory is guaranteed under the Treaty of Utrecht
of 1713. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Straw
warns of Gibraltar deal”, por Charles Reiss,
en Evening
Standard, 21 de novembro de 2001.
Mr Straw reaffirmed that there would be
no transfer of rule away from the United Kingdom without a referendum of the people of Gibraltar. But he conspicuously
refused to rule out the possibility of a Spanish presence which could, in time, amount to joint sovereignty. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Ancram
alleges Gibraltar stitch-up”, por Lucy Ward,
en The
Guardian, 19 de novembro de 2001.
Gibraltarians fear the government is preparing
to push them into accepting Spanish sovereignty. The Foreign Office would like to secure a sufficiently favourable
deal from Spain to encourage them to join Spain in a referendum, the result of which the government insists it
would honour. |
| |
|
|
| 7 |
|
“Gibraltar
deal expected next year”, por Stephen Burger e Dominique
Searle, en The Times, 21 de novembro de 2001.
The accelerating process and uncompromising
tone of the statements made by Jack Straw, the Foreing Secretary, and his opposite number, Josep Piqué,
after talks in Barcelona will further enrage and unnerve the Gibraltar Government, which boycotted yesterday’s
meeting after rejecting an invitation to be part of the British delegation. |
| |
|
|
| 8 |
|
“Stand
by the Rock”, en The Daily Telegraph, 21 de novembro de 2001.
There was, however, one important actor
missing at yesterday’s colloquy: Gibraltar refuses to take part in the Brussels process because it has not been
granted an independenct voice or a power of veto. |
| |
|
|
| 9 |
|
“Está
claro que Londres quiere dar esquinazo al pueblo de Gibraltar”,
entrevista con Peter Caruana, La Vanguardia,
19 de novembro de 2001.
“... No daremos legitimida política
a un proceso que no garantiza el respeto de nuestra voluntad”... |
| |
|
|
| 10 |
|
“Gibraltar,
más cerca de España”, por
Fernando Rojo, en ABC,
19 de novembro de 2001.
El hecho de que Aznar y Blair reconocieran
que el marco de las conversaciones es el de Bruselas confirma que, entre otros asuntos, encima de la mesa de Barcelona
va a estar también la cuestión de la soberanía, tema principal que ha enfrentado a las cancillerías
española y birtánica a lo largo de los últimos 300 años. |
| |
|
|
| 11 |
|
“Acuerdo
en Gibraltar”, editorial en La Vanguardia, 21 de novembro de 2001.
La fórmula de una soberanía
compartida puede ser una manera de desbrozar el camino hacia la solución global definitiva. Pero no será
fácil. Es importante que Londres, como ha demostrado en el Ulster, ya no defienda un interés estratégico
en Gibraltar. |
| |
|
|
| 12 |
|
“Gibraltar,
de vuelta”, editorial en El País, 21 de novembro de 2001.
Seis meses se han dado Madrid y Londres
para resolver de forma global el contencioso de Gibraltar. |
|