| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
O ataque terrorista contra o corazón financeiro e de seguridade
de Estados Unidos abalou os cimentos da política mundial dos anos da post-guerra fría. Sen dúbida,
ábrese unha nova etapa na que o terrorismo asoma como a principal fonte de inestabilidade e o maior perigo
para a paz e a convivencia mundiais.
A lóxica nuclear, a fin de contas sometida a complexos controles e xestionada en derradeira instancia por
poderes e entidades perfectamente identificables, queda obsoleta en canto aos seus parámetros tradicionais.
Pero existen forzas oscuras no mundo contemporáneo que non dubidarían en empregalas en misións
suicidas. Tal é a magnitude do reto ao que se enfronta a sociedade civilizada. O pior podería estar
por vir.
A vulnerabilidade de Washington evidencia a fraxilidade do seu inmenso poderío. O voo de Mathias Rust ata
a Praza Roxa en Moscovo en tempos da perestroika deixou en evidencia as enormes fraquezas da defensa soviética.
Os atentados de New York e Washington poñen en tela de xuizo os dispositivos de intelixencia da primeira
e única superpotencia.
A administración Bush fixo ostentación nos últimos meses dunha conducta unilateral que incomodou
mesmo aos seus propios aliados. Dende o cume de Kyoto á anunciada ruptura do tratado ABM e a posta en marcha
do escudo antimíseis, Washington semellaba querer andar por libre. A gravedade dos problemas esixe, pola
contra, un esforzo multilateral que sume respostas aos desafíos que a seguridade internacional afrontará
nos próximos anos. Ninguén será capaz de sobrevivir en solitario.
Pero máis alá da resposta inmediata, en clave de represalia ou de sofisticación das medidas
de seguridade, cómpre reflexionar sobre unha última clave. Os atentados son unha constatación,
un síntoma, das numerosas fracturas que subsisten no mundo actual, alertan sobre os fondos desequilibrios
que actúan como caldo de cultivo da desesperación e dos extremismos máis irracionais. Tamén
nese ámbito urxe unha resposta civilizada e de longo alcance. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“An
Unfathomable Attack”, editorial en The New York Times, 12 de setembro de 2001.
In his evening speech, George W. Bush said
yesterday was a day we would never forget. It was, in fact, one of those moments in which history splits, and we
define the world as “before” and “after”. |
| |
|
|
| 2 |
|
“Attack
on U.S. Soil: No Easy Retaliation”, en
Stratfor.com, 12 de setembro de 2001.
As the Bush administration pauses tonight
to assess the situation in the wake of the terrorist attacks in New York and Washington, it faces a tremendous
dilemma... the United States was not attacked vy an identifiable political entity. Although the administration
has no choice but to go to war, it has no one yet to declare war against. |
| |
|
|
| 3 |
|
“Una
infamia que cambiará el mundo y marcará nuestras vidas”,
editorial en El
Mundo, 12 de setembro de 2001.
En su monumental obra sobre el declive y
la caída de Roma, edward Gibbon describía minuciosamente cómo la extensión geográfica
y la diversidad de intereses del Imperio habían terminado por socavar su fortaleza. Las imágenes
de la tragedia de ayer, vistas por televisión en todo el mundo, suscitan la reflexión de si EEUU,
como Roma hace veinte siglos, no es sino un gigante con pies de barro, con numerosos enemigos extramuros que esperan
un signo de debilidad para atacar a la gran potencia. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Bin
Laden heads list of suspects”, por Richard Beeston, en The Times,
12 de setembro de 2001.
Abdel-Bari Atwan, Editor of the London-bases
al-Quds al-Arabi newspaper, who has met bin Laden, said yesterday that the Saudi was almost certainly behind the
attacks. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Al-Qaida
Tops Suspect List”, en Stratfor.com, 11 de setembro de 2001.
An umbrella organization with an operational
reach that stretches around the globe, Al-Qa’ida has been extremely successful at maintaining a high level of security
and secrecy. |
| |
|
|
| 6 |
|
“The
rule of reason over madness died along with the victims”,
por Polly Toynbee, en The Guardian, 12 de setembro de 2001.
The curse of nationalism and religious separatism
has to be recognised and accepted as a force. Wherever possible, people must have their self-determination, however
misguided. Let them build their barriers and enclaves, huddle behind their ethnic, superstitious and tribal madnesses
until they recover. Kurds, basques, chechens, tamils, these movements will subside only once nationalism gets its
way and burns itself out. |
| |
|
|
| 7 |
|
“Le
chaos”, por Jean-Daniel,
en Le
Noubel Observateur, 12 de setembro de
2001.
On est loin d’une possibilité d’appréciation,
même très approximative, des conséquences de la tragédie de New York. L’équilibre
de la terreur nucléaire procurait à la planète le sentiment que personne n’oserait prendre
l’initiative suicidaire de l’agression. Avec les attentats suicides, il n’y a pas de sanctions possibles contre
les auteurs directs, puisqu’ils se tuent, et surtout il n’y a plus aucune limite à leur désir effréné
de ravages globaux et destructeurs. |
|
