| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
O goberno de Megawati Sukarnoputri, ao igual que ao anterior de
Wahid ou ao transitorio de Habibie, deberá facer fronte ao reto de manter a unidade territorial e a cohesión
social do Estado, postas en entredito polos crecentes conflictos intercomunais e persecucións étnicas,
así como polos distintos movementos separatistas que cobraron unha especial forza agora que o Goberno central
atópase debilitado.
Indonesia leva dende 1997 nun período altamente convulso, marcado polo colapso económico, a caída
do réxime de Suharto que gobernou no país durante máis de tres décadas e o estoupido
de tensións sociais, relixiosas, étnicas, que ofrecen un saldo tráxico. O país está
inmerso nunha transición extremadamente delicada, pero que podría culminar co establecemento, por
primeira vez, dun réxime de goberno xenuinamente democrático.
O expresidente Habibie emprendeu certas reformas, aínda parciais en xeral, pois tentaba ao mesmo tempo non
contrariar aos sectores máis conservadores, é dicir, o Exército e as élites xavanesas.
Convocou eleccións ao Parlamento nacional (7 de xuño de 1999), as primeiras libres en 44 anos. Os
resultados determinaron un parlamento moi dividido, sen un claro dominio de ningún partido sobre os demáis.
O nomeamento do Presidente conlevou complicadas negociacións e combinacións aritméticas para
conseguir a maioría. En outubro de 1999 foi investido Abdurrahman Wahid, coñecido como Gus Dur, líder
da coalición de partidos musulmáns moderados e unha personalidade moi respectada pola opinión
pública no momento en que foi elixido. Nesas eleccións de xuño de 1999, o primeiro partido
en escanos foi o de Megawati Sukarnoputri (filla de Sukarno), quen ocuparía a vicepresidencia no goberno
de Wahid.
O proceso de democratización avanza con dificultades. Na súa contra xogan as tensións, palpables
en todo o país, e que desgastaron a Wahid de forma tal que o Parlamento votou, en maio de 2001, a favor
do proceso de impeachment polo seu goberno inestable, a incapacidade de resolver os conflictos separatistas e a
crise económica. Os mesmos retos que poden abanear a Sukarnoputri, debilitar a confianza na estabilidade
e na economía do país, e interrompir a transición democrática. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Megawati
names her team”, en The Economist, 11 de agosto de 2001.
Though her accesion as Indonesiás
president had been planned for months, it still took Megawati Sukarnoputri more than two weeks to announce her
cabinet. The delay was marked by lengthy negotiation between her advisers and rival parties, and raised fears that
factionalism would cripple her new government. |
| |
|
|
| 2 |
|
“A
Parade of Surprises”, por John McBeth,
en Far Eastern
Economic Review, 23 de agosto de 2001.
She´s posted a crowd-pleasing team.
She’s hastened the chase for Tommy Suharto. There’s more to come. Indonesia’s new leader isn’t only polishing her
image, she’s restoring respect for the presidency. |
| |
|
|
| 3 |
|
“Indonesian
Ex-Chief Heads to U.S., Not Without Some Parting Shots”,
por Seth Mydans, en The New York Times,
27 de xullo de 2001.
As security officers for the new president,
Megawati Sukarnoputri, explored the shady palace grounds where a peacock called from a cage, Mr. Wahid embraced
a stream of friends who came to say their farewells. |
| |
|
|
| 4 |
|
“La
presidenta Megawati frente a los desafíos de Indonesia”,
en Asiared, agosto de 2001.
Desde la comunidad internacional se ha saludado
unánimemente la elección de Megawati Sukarnoputri como presidenta de Indonesia tras los dos años
erráticos de Abdurrahman Wahid. Pero esta histórica líder de la lucha contra la dictadura
de Suharto asume el cargo al que democráticamente tenía derecho desde su victoria en las elecciones
de 1999 atrapada entre una economía en crisis y las deudas con los poderes fácticos que finalmente
la han aupado al poder. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Megawati-Military
Cooperation Will Not Last”, en Stratfor.com, 16 de agosto de 2001.
Indonesian President Megawati Sukarnoputri
recently named the members of her first Cabinet, whose political differences will render the panel divided and
ineffective. As a result, it is actually Megawati and the Indonesian military that will run the nation. There will
be a brief honeymoon period before the interests of the president and those of the military diverge. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Indonesia:
Living Dangerously”, por Scott B. MacDonald e Jonathan
Lemco, en Current History, abril de 2001.
Politics in post-Suharto Indonesia remains
in flux. President Wahid, the parliament, students, political parties, labor, adn the military are all scrambling
to fond a foothold in the country’s new power structure. |
|
