| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
Alejandro Toledo é o novo Presidente de Perú, vencedor,
a catro puntos, do seu rival, o populista Alán García, sen dúbida, o segundo gañador.
Toledo é o prototipo do home feito a si mesmo dene a máis absoluta das nadas. Oitavo fillo dunha
familia supernumerosa con 16 rapaces, veu ao mundo un 28 de marzo de 1946, en Cabana, na máis extrema das
pobrezas, nun contorno tipicamente rural e rodeado de pastores de ovellas, porcos, llamas e alpacas, na provincia
de Pallasca. Aos catro anos, a familia decide emigrar a Chimbote, na costa norte do Perú, onde precozmente
combina a escola con duros traballos que reporten ingresos á escasa renda familiar. Brillante nos estudios,
obtén unha beca nos EEUU xa antes de rematar a secundaria. Será alí onde escale os chanzos
máis gloriosos da súa ascendente carreira: funcionario consultor da ONU, do BM, do BID, da OIT e
da OCDE, en París. No “Cholo” desexaría verse reflectida esa maioría da poboación do
Perú, que vive postrada na pobreza.
A candidatura de “Perú Posible”, liderada por Toledo, ubicouse no centro. Foi este movemento quen encabezou
as grandes mobilizacións que expulsaron ao anterior réxime do poder. Toledo defende un neoliberalismo
con rostro humano, a chamada terceira vía latinoamericana, prantexa unha populista reivindicación
étnica e propugna a descentralización do país como un dos seus obxectivos principais. Obtivo
45 parlamentarios nos comicios de abril (primeira volta). Aínda que na composición do seu movemento
predomina a heteroxeneidade -dereita, centro e esquerda-, representa o sector político máis coherente.
A transición que agora se inicia será complexa, por mor da informalidade do Estado e a fraxilidade
institucional sobre a que se construiu o réxime fujimorista. Os desafíos de Perú a curto e
medio prazo son importantes: a redacción dunha nova Constitución que ampare a pluralidade social,
a reconstrucción do sistema xudicial e lexislativo, o establecemento dun sistema que garanta a liberdade
de prensa e a loita efectiva contra a pobreza. Nese contexto, un dos elementos máis importantes no futuro
de Perú é o redeseño das relacións civil-militar. Cómpre devolver a autonomía
á institución castrense, despolitizala, asegurar a súa influencia na transición e establecer
un novo modelo de relacións entre ambas esferas onde quede asegurada a profesionalización das Forzas
Armadas. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Man
in the News: Alejandro Toledo”, en The New York Times, 5 de xuño de 2001.
Alejandro Toledo’s election as president
of Peru is the culmination of a remarkable personal journey out of poverty. But it also signifies the coming of
age of a rising urban class of people with Andean Indian roots struggling to find a new identity. |
| |
|
|
| 2 |
|
“Los
desafíos que afronta el Perú”,
editorial en La
Nación, 5 de xuño de 2001.
Con la victoria de Alejandro Toledo... se
abre para el Perú una nueva etapa, durante la cual será necesario afrontar dos grandes desafíos.
Por un lado, habrá que sanear un sistema institucional y político gravamente deteriorado tras el
avasallante autoritarismo de Alberto Fujimori y los focos de corrupción que enturbiaron su gestión.
Por el otro, será indispensable revertir el proceso de decadencia de la economía, que desde hace
tres años se mantiene estancada y sin señas de reactivación a la vista. |
| |
|
|
| 3 |
|
“Nuevo
Presidente en Perú”, editorial
en La Tercera, 5 de xuño de 2001.
Los grandes desafíos de Perú
no los enfrentará exitosamente una administración que no cuente con una base política sólida.
El programa de gobierno de Alejandro Toledo requiere, ante todo, un amplio respaldo incluso de sus opositores. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Alán
García, segundo ganador”, editorial
en La
República, 5 de xuño de
2001.
...Puede sonar paradójico, pero al
cosechar 46% y algo más de los sufragios, el doctor Alán García es un segundo con podio de
ganador. En efecto, esos veinte puntos cosechados sobre su caudal en primera vuelta superan el porcentaje de crecimiento
del propio Alejandro Toledo y lo retornan a un puesto central en la escena política nacional. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Known
devil v unknown devil”, en The Economist, 2 de xuño de 2001.
Democracy sometimes disappoints. So it is
in Peru. In a run-off ballot on June 3rd, Peruvians are due to choose a successor to their disgraced former president,
Alberto Fujimori. They seem to find both the candidates -Alejandro Toledo, a centrist economist of Andean Indian
origins, and Alan Garcia, a populist former president- equally unattractive. The opinion polls show neither man
clearly ahead, and suggest that up to a fifth of voters are likely to abstain in disgust. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Reinventing Democracy in Peru”, por Carmen
Rosa Balbi and David Scott Palmer,
en Current
History, february 2001.
The new government being constructed from
the debris of the 70-day political earthquake that shook Peru to its foundations is renewing the public’s faith
in the electoral process as the vehicle for renovation and change after two decades of mismanagement and abuse.
Although many problems still must be met and overcome, Peru appears to be on its way at last to a more open and
pluralistic democracy. |
| |
|
|
| 7 |
|
“Pérou:
Quel nationalisme dans un État et une nation mal consolidés?”, por Claude
Collin-Delavaud, en Hérodote, nº 99, 4º trimestre de 2000.
À defaut de nationalité culturelle
et sociale, chacun demeure cependant “péruvien”. Le nom conservé, applicable aux Indiens comme aux
créoles, va consolider l’appartenance à un pays bien défini historiquement et territorialement.
Or, si l’État se révèle faible, si la nation tarde et tardera à s’intégrer,
l’armée, les bornes frontières et la puissance de certains pays voisins vont justifier l’existence
du Pérou. À défaut de nation, on va invoquer une patrie. |
|
