| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
Probablemente, Junichiro Koizumi foi o máis sorprendido
polo experimento iniciado en Xapón coa súa designación como xefe de Goberno para suceder ao
brevísimo Yoshiro Mori. Un relativo inconformista do Partido Liberal Democrático, que leva case medio
século á fronte dos destinos nipóns, chegou ata a presidencia do PLD e do gabinete despois
de arrasar nunhas insólitas eleccións primarias e contra a vontade dos mandarins do partido.
Rachando cos moldes dunha política acartonada, Koizumi, de 59 anos, que cultiva non soamente na indumentaria
unha imaxe de rebelde, promete aos seus concidadáns que combatirá aos contrarreformistas, moitos
deles instalados no seu propio partido, e fará ciruxía radical para revivir aquela economía
que foi modelo planetario nos anos oitenta e agora leva unha década estancada.
Con todas as expectativas despertadas -a aprobación da opinión pública por Koizumi rolda un
abrumador 80 por cento-, o novo primeiro ministro non o vai ter moi fácil.
Sacudir contra a vontade dos seus baróns un partido esclerotizado -que xunto coa gran industria e unha poderosa
burocracua forma o trípode sobre o que se sustenta o Xapón de posguerra- é tarea de titáns,
incluso contando co apoio masivo dos militantes de base demostrado nas primarias. O real inconformismo de Koizumi,
doutra banda, debe contemplarse á lus dos trinta anos de obediencia pasados no partido que agora o catapulta
ata as máximas responsabilidades.
O novo líder nipón dispón de tres meses cruciais para afianzarse, antes das eleccións
de xullo á Cámara Alta. Nese tempo, non soamente deberá persuadir aos electores de que realmente
ten un plan, de que os peores tempos económicos que lle augura se verán pronto recompensados. Necesita
tamén convencer aos dirixentes do seu partido que o observan como un interino máis, de que unicamente
él consigue arrastrar aos cidadáns do seu país. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“A
turn to the right?”, en The Economist, 19 de maio de 2001.
Amid these modern nationalist currents lie
traditional conservative roots. Mr Koizumi has spent his entire career in the Liberal Democratic Party (LDP) among
hawks, with what is now called the Mori faction. As a young man, he got a start in politics as a private secretary
to Takeo Fukuda, the faction’s boss at the time. |
| |
|
|
| 2 |
|
“Japan’s
Bleak Economic Outlook”, en Stratfor.com, 17 de maio de 2001.
Despite having a new prime minister, Japan’s
defunct economic policies remain. Tokyo’s continuing refusal to face economic realities is accelerating Japan’s
economic decline and will foment instabilities throughout the East Asian rim. |
| |
|
|
| 3 |
|
“Un
Premier ministre original mais san programme?”,
en Courrier International, 24 de abril de 2001.
En devenant le nouveau chef du Parti libéral-démocrate,
Junichiro Koizumi casse le moule de la politique traditionnelle japonaise. Son but? En finir avec les plans de
relance afin de s’attaquer radicalement aux structures économiques nipponnes. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Japan’s
Prime Minister-designate: Conventional or Unconventional?”,
en Stratfor.com, 24 de abril de 2001.
Japan’s new prime minister-designate, Junichiro
Koizumi, has portrayed himself as a radical freethinker amid the conventional and conservative ruling Liberal Democratic
Party. Koizumi’s radical statements on economic and political change, however, are unsustainable and therefore
little cause for fear among the LDP’s mainstream politicians and powerbrokers. While his domestic policies are
mostly for public relations and show, Koizumi’s foreign policies -particulary regarding Japan’s future military
policies- bear watching closely. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Quelle
thérapie pour le Japon?”, por Jean-Marie Bouissou, en Libération,
26 de abril de 2001.
Il n’était pas le favori des hiérarques
du parti, qui ont dû s’incliner devant sa popularité. Mais celle-ci lui donnera-t-elle les moyens
de s’attaquer avec succès à une crise économique qui entre dans sa onzième année,
et devant laquelle le PLD a eu jusqu’ici comme premier souci de protéger ses clientèles, quitte à
accumuler une dette publique qui dépasse qujourd’hui 130% du PIB? |
| |
|
|
| 6 |
|
“Koizumi:
cómo hacer realidad la promesa de reformar la economía de Japón”, en Asiared,
maio de 2001.
Los críticos del flamante nuevo primer
ministro japonés, Junichiro Koizumi, esperan poder reprocharle que no ha sido capaz de hacer realidad sus
valientes promesas de reforma de la economía estancada desde hace una década. Es la hora de la verdad
y los desafíos son múltiples. |
| |
|
|
| 7 |
|
“Japón:
¿cómo salir de la recesión?”,
por Michael E. Porter e Hirotaka Takeuchi, en Economía Exterior,
número 15, 2000/2001.
El consenso que prevalece respecto a los
fracasos de Japón en los años 90 gira en torno a tres explicaciones relacionadas. Unas es el colapso
de la llamada economía de burbuja basada en acciones sobrevaloradas y bienes raíces. Los precios
implosivos de los activos han transmitido su onda expansiva a través del sistema bancario, haciendo que
el crédito sea escaso. Una segunda explicación es que Japón está regulado por los ministerios.
La tercera afirma que los burócratas han manejado mal la política macroeconómica al subir
los impuestos, no ser capaces de estimular la demanda interna y aferrarse durante demasiado tiempo a un crecimiento
inducido por las exportaciones. |
| |
|
|
| 8 |
|
“Japan’s
Moment of Truth”, por Yoichi Funabashi, en Survival
nº 42, winter 2000/2001.
Japan enters the twenty-first century still
languishing in the “lost decade” of the 1990s. Much of its élite knows that country still has to confront
its economic problems, its lack of political dynamism and the inadequacy of its communication infrastructure and
skills. The era of one-dimensional Japanese power -projected through economic diplomacy and managerial verve- is
long over. |
|
