| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
O secretario xeral da OTAN, o británico George Robertson,
declaraba o pasado luns 7 de maio, que Macedonia atópase ao borde dun abismo. Mentres o goberno de Skopje
estudia a posibilidade de declarar o estado de guerra, a diplomacia europea e da OTAN negocia contra reloxo para
salvar o precario equilibrio que se manten cos partidos albaneses democráticos representados no goberno
e no Parlamento. O principal partido albanés ameazou con abandonar o gabinete de producirse a declaración
do estado de guerra.
Despois de que o goberno de Macedonia e o Exército de Liberación Nacional cesaran as hostilidades
para sentarse a negociar coa fin de revisar e subsanar as desigualdades da minoría albanesa, producironse
movimentos políticos en diversos frentes. Dunha banda, intensificaronse as negociacións entre todos
os partidos para poder formar un novo goberno, baseado na idea dunha gran coalición de forzas, disposta
a estabilizar a escena política neste país dos Balcáns. Esa coalición aglutinaría
os dous principais partidos macedonios —o VMRO-DPMNE e a Unión Social Demócrata— e os dous partidos
albaneses máis importantes —o Partido Democrático dos albaneses, e o Partido para a Prosperidade
Democrática.
Por outra banda, as autoridades macedonias asinaron coa Unión Europea un acordo de estabilidade e asociación,
comprometéndose a presentar en xuño un borrador das reformas constitucionais. Sen embargo, a ambición
dalgúns albaneses de elevar o seu status constitucional de minoría a nación provoca grandes
receios entre os macedonios que temen a desintegración do país.
Os rebeldes do ELN crearon unha plataforma política dende a que reclaman máis dereitos dentro dunha
Macedonia unida.
A declaración do estado de guerra, indispensable segundo algúns sectores gobernamentais para combatir
con eficacia a guerrilla, ademáis de quebrar a actual coalición gobernante, pode provocar que o actual
conflicto, ata agora localizado no norte de Macedonia, dexenere nunha guerra civil totalmente xeneralizada coa
apertura de novas frontes de combate. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“A
paz inacabada”, por Jacques Rupnik,
en O Mundo en Portugués, abril 2001.
O conflicto em potência entre albaneses
e eslavos há muito que existe na Macédonia. Porque é que assistimos agora à sua radicalizaçao?
Porque a comunidade internacional, ao nao resolver o estatuto do Kosovo, deixou nos Balcás uma paz inacabada.
Agora, com o Montenegro a preparar-se para um referendo sobre a independencia, é necessário pensar-se
no Kosovo num cenário pós-Jugoslávia. |
| |
|
|
| 2 |
|
“Macedonia:
vers une nouvelle guerre balkanique?”,
por Glas Javnosti, en Le Courrier des Balkans, 16 de marzo de 2001.
La Macédoine, officiellment FYEOM
(Former Yugoslavia´s Republic of Macedonia), est la saule république qui avait réussi à
se séparer de l’ancienne Yougoslavie, sans verser une seule goutte de sang. |
| |
|
|
| 3 |
|
“War
in the Balkans, again?”, en The Economist, 24 de marzo de 2001.
To anyone who has watched south-eastern
Europe’s miseries over the past decade, the scene in the hitherto agreeable Macedonian town of Tetovo, noted for
its pretty textiles, pleasant cafés and access to the skai slopes, looks dreadfully familiar. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Macédoine:
pour en finir avec la violence”, por The
Institute for War & Peace Reporting, 21 de marzo de 2001.
L’implosion de l’ancienne Yougoslavie a
démontré que seule la guerre attirait l’attention du pouvoir. Seule l’utilisation de la violence
permet d’entamer la recherche de solutions politiques. Elle oblige l’Occident à intervenir afin d’empêcher
que le conflict ne s’étende à l’ensemble de la région. |
| |
|
|
| 5 |
|
“One
step forward, one step back”, en The Economist, 7 de abril de 2001.
While Slav Macedonians are nervous about
the prospect of an independent Kosovo, many reckon the West should have done more to promote economic and political
development in the province. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Kosovo:
Time to Pay the Piper”, en Stratfor.com, 22 de marzo de 2001.
Western governments appear genuinely concerned
that fighting in Macedonia will spark the Balkan tinderbox. But it appears Macedonia can contain the insurgency,
involving a small force of guerrillas. The real crisis brews next door in Kosovo. In March 1999, Washington led
NATO to war on behalf of these guerrillas. Now Western governments face the need to rein in the rebels they helped
create -and the prospect of cooperating with the Yugoslavia they one tried to bomb into submission. |
| |
|
|
| 7 |
|
“Kosovo
Seething”, por David Rohde,
en Foreign
Affairs, may/june 2000.
For the last decade, the primary goal of
Western policy in the Balkans has been to contain violence and instability. Limited diplomatic, economic, and political
efforts have been made in the former Yugoslav republics to pressure and remove nationalist leaders -at least where
this could be done without endangering NATO troops. |
|
