| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
O pasado día 6 de febreiro celebráronse en Israel
as últimas eleccións a Primeiro Ministro cun resultado esperado por todos, pero incerto para o Proceso
de Paz. Ariel Sharon proclamouse vencedor absoluto dos comicios con case un 60 por cento dos votos dun electorado
que en grandes proporcións optou pola abstención.
Hai seis meses semellante situación era totalmente inimaxinable. Sharon foi quen, en setembro, moveu peza
no tan dificultoso ambiente das negociacións de paz, prendendo, coa súa visita á Explanada
das Mesquitas, a mecha que faría estoupar unha nova Intifada que aínda hoxe continúa e a que
agora deberá facer fronte.
O rexurdir de Sharon contenta especialmente aos sectores máis fanáticos ultraortodoxos e á
extrema dereita israelí, pero, ademais, a pesar da súa cuestionada popularidade, obtivo nesta ocasión
un amplo respaldo popular. Ante o fracaso de Barak nas negociacións de paz, os israelís optaron por
un líder máis intransixente e duro (existen movementos internacionais que tentan encausalo para poder
xulgalo como criminal de guerra) que poida poñer fin á onda de violencia e que logre respectar os
criterios de Israel nas futuras conversacións cos palestinos.
A sacralización da seguridade en Jerusalén terá severas consecuencias para o pobo palestino
en forma, sobre todo, de endurecemento das medidas represivas e máis opresión. Todo un caldo de cultivo
para incitar, paradoxalmente, máis rebelión.
A imaxe internacional de Sharon non é doada de edulcorar. Cabe agardar novas voltas atrás na aplicación
dos acordos de Oslo. Se ata agora os asentamentos, os refuxiados e Xerusalén eran o impedimento principal
para acadar un Estatuto Final, con Sharon haberá que negociar de novo, non Xerusalén, se non palmo
a palmo cada parcela de terra de Gaza e Cisxordania. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Sharon’s
Israel”, en The Economist, 10 de febreiro de 2001.
So does the sky fall in, now that the Israelis
have overwhelmingly chosen Ariel Sharon to be their prime minister? No, but is darkly overcast. |
| |
|
|
| 2 |
|
“Sharon’s
famous victory, Barak’s crushing defeat”,
en The
Economist, 10 de febreiro de 2001.
Ariel Sharon, Israel’s new right-wing leader,
did so well in the election that he may not be able to form the national-unity government he wants. |
| |
|
|
| 3 |
|
“Sharon
and the Syrian Factor”, en Stratfor.com, 07/02/2001.
The election of hard-liner Likud leader
Ariel Sharon will undermine the security of Israel’s northern border and the future of the peace process. Anti-Sharon
sentiment in Lebanon and Syria runs deep and will force both governments to take a hard line toward negotiations
in the Middle East peace process. Moreover, Syrian President Bashar Assad’s new government has been unable to control
growing opposition within Lebanon and may be unable to prevent terrorist attacks along the Lebanon-Israeli border. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Sharon
y el fracaso de Barak”, por Gema Martín Muñoz, en El País,
08/02/2001.
Las elecciones a primer ministro celebradas
en Israel el martes y ganadas con 25 puntos de diferencia por Ariel Sharon frente a Ehud Barak han puesto sobre
todo de manifiesto el modo en que Barak ha agotado en un año y medio el enorme caudal de confianza del que
disponía desde su arrollador triunfo electoral en 1999 y cómo Sharon ha sido el principal beneficiario
de este fracaso, si bien su triunfo no se ha caracterizado por el entusiasmo hacia su persona. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Israel’s
dark hour”, por Jonathan Freedland,
en The
Guardian, 07/02/2001.
Ariel Sharon, who once seemed destined for
exile and disgrace, beats Ehud Barak in yesterday’s elections. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Ariel
Sharon triomphe et inquiète”, editorial
en Le
Monde, 07/02/2001.
Le candidat de la droite, Ariel Sharon,
a été triomphalement élu mardi 6 février premier ministre d’Israël, avec 62,5
% des voix. Le taux de participation n’a pas dépassé 62%, chiffre particulièrement faible
dans un pays où il est généralement des 80% des incrits. Ehoud Barak, qui a essuyé
une cuisante défaite, a créé la surprise en annonçant, dès la publication des
résultats, qu’il allait abandonner son mandat de parlamentaire et ses responsabilités à la
tête du Parti travailliste. |
| |
|
|
| 7 |
|
“Sharon
Easily Outs Barak to Become Israel’s Premier”,
por Deborah Sontag, en The New York Times,
07/02/2001.
Mr Sharon prefers a unity coalition with
the Labor Party in order to stabilize his government. This special election was for the premiership alone, and
Mr. Sharon now faces the challenge of building a viable coalition in an unruly Parliament that was elected with
Mr Barak in 1999. |
| |
|
|
| 8 |
|
“Sharon
Faces Formation of Coalition Government”,
en Stratfor.com, 06/02/2001.
Likud leader Ariel Sharon’s landslide electoral
win in Israeli elections Tuesday does not necessarily guarantee a Sharon administration. The newly elected Prime
Minister has 45 days to form a coalition government in parliament or face new elections. |
| |
|
|
| 9 |
|
“Sharon:
The Commando Wins Office”, en Stratfor.com, 06/02/2001.
Winning the Israeli prime minister’s office
in a landslide, Ariel Sharon is probably the last prime minister who will ever be elected having fougth the landmark
1948 war for independence. |
| |
|
|
| 10 |
|
“La
paz, más difícil”, editorial
de ABC, 07/02/2001.
Incertidumbre, pesimismo y compás
de espera. Es lo que se deriva de las elecciones celebradas ayer en Israel... Sharon se encontrará con un
Parlamento absolutamente fragmentado...La entrada de Sharon en la jefatura del Gobierno ha generado desaliento
en el mundo árabe... |
| |
|
|
| 11 |
|
“Rotundo
Sharon”, editorial de El País, 07/02/2001.
La nueva Intifada palestina, fruto de la
frustración de un pueblo, está resultando mucho más violenta que la anterior. Por eso ha ganado
Sharon. |
| |
|
|
| 12 |
|
“Sharon:
triunfo aplastante de la intransigencia”,
editorial de El
Mundo, 07/02/2001.
El mensaje, aderezado de populismo, de Sharon
en la campaña ha sido simple y claro: no más concesiones a Arafat. |
| |
|
|
| 13 |
|
“Heading
off a disaster”, en The Daily Star, 06/02/2001.
But doing so will take far more than the
usual product of Arab summits, for all they lead to is the retoric of a false solidarity, the trappings of dysfunctional
coordination, and counterfeit expressions of military capabilities that don’t exist and would in any event be unhelpful
if they did. |
| |
|
|
| 14 |
|
“The
death of the Israeli left”, por Lindsey Hilsum, en New Statesman,
06/02/2001.
Amnesia has engulfed Israel. Four months
ago, many thought they were on the brink of peace; now they are about to elect as prime minister a man once accused
of being a war criminal. |
| |
|
|
| 15 |
|
“Precisa-se
de Novos Líderes”, por Margarida Santos Lopes, en Público, 24/10/2000.
Se não houver nenhuma reviravolta,
a paz provavelmente só virá quando palestinianos e israelitas tiverem novos líderes, capazes
de aceitar que os direitos nacionais de uns não significam a negação da existência dos
outros. |
|