| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
A rebelión estudiantil na localidade de Al Aaiún
no Sáhara occidental e a posterior represión por parte das autoridades de Marrocos, coloca a problemática
saharaui novamente na dinámica da confrontación directa entre a monarquía alauita e a Fronte
Polisario, tralo conxelamento das negociacións diplomáticas e a reconfiguración xeopolítica
na rexión do Maghreb. Deste xeito, preséntase o peor escenario posible dende o fin da guerra en 1991.
As partes involucradas intentan retomar a iniciativa política. O rei de Marrocos, Mohammed VI, ven desenvolvendo
un intenso labor diplomático cara España, Francia e EEUU, para asegurala soberanía marroquí
na antiga colonia española. Pero tamén o reino alauita reforza a súa política de intolerancia:
a recente expulsión de Marrocos de parlamentarios e periodistas españois revela as intencións
de Rabat de non permitir alternativas de diálogo e negociación directos. Pola súa banda, a
Fronte Polisario atópase nunha delicada situación, produto dun semi-illamento internacional e a detención
de varios dos seus líderes. Tan só Alxeria manifesta un apoio directo e público á causa
saharaui, debido tamén á presenza do campo de refuxiados saharauis en Tinduf. Este escenario provocou
agrias diverxencias entre Alxeria e o seu viciño Marrocos, parcialmente solventadas tralo derradeiro cumio
árabe en Alxer. Sen embargo, a recente mensaxe de felicitación do presidente alxerino, Abdelazez
Bouteflika, á Fronte Polisario polo seu aniversario, reactivou o clima de conflictividade diplomática.
Pola súa banda, as Nacións Unidas atópanse nunha situación de letargo. A misión
militar da MINURSO no Sáhara occidental foi prorrogada en abril por seis meses mais, pero o “plan Baker
II”, xestionado para garantir un posible referendo no Sáhara, non avanza e mesmo hai quen o considera desfasado
ante a negativa marroquina a aceptalo e a posibilidade de que a Fronte Polisario retome a loita armada.
Se ben os outros actores do conflito, España, Francia e EEUU, manifestaron o seu apoio ao “plan Baker”,
os imperativos xeopolíticos e económicos acercan as súas posicións ás de Marrocos.
Washington considera a Rabat un firme aliado na loita antiterrorista. Ademais, o descubrimento de petróleo
nas augas do Sáhara occidental atrae ás petroleiras americanas e francesas e limita a busca dun acordo.
Do mesmo xeito, e a través da Unión Europea, Madrid e Paris negocian con Marrocos unha apertura das
súas augas internacionais para a pesca europea, trala ruptura do acordo asinado en 1999. Ante este panorama,
as aspiracións soberanistas do pobo saharaui enfrontan un obstáculo complexo e poderoso. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Sahara: Des ennemis de trente ans”, por Dominique
Lagarde, en L'Express
(Francia), 16 de xuño de 2005.
En realité, ni le Maroc ni le Polisario
ne sont prêts à accepter un référendum qu´ils ne seraient pas assurés de
gagner (...) Soutenu par l´Algerie, le Polisario, de son côté, exige toujours un référendum
d´”autodetermination”. Il espère de celui-ci puisse déboucher sur l´indépendence
du territoire. Alors, de temps à autre, la polémique enfle entre Algers et Rabat, qui s´acussent
mutuellement d´être responsables de l´impasse. |
| |
|
|
| 2 |
|
“Des Sahraouis très entourés”, por Baya
Gacemi, en L'Express (Francia), 14 de xuño de 2005.
Le fait que le Sahara Occidentale soit une
ancienne colonie espagnole et les conditions dans lesquelles les Marocains en ont pris possession expliquent sans
doute que les ONG espagnoles soient aujourd´hui au premier rang des donneurs d´aide. |
| |
|
|
| 3 |
|
“La situación de El Sahara”, por Inocencio
Arias, en 20minutos (España), 14 de xuño de 2005.
España está en una delicada
posición. De clara partidaria del Plan Baker ha pasado a desear congelarlo. Lo que produce satisfacción
en Marruecos y estupor e irritación entre el Frente Polisario y en Argelia. |
| |
|
|
| 4 |
|
“El Sáhara
que sólo existe en Rabat”, por Paula Lego,
en Agencia
de Información Solidaria (España), 3 de
xuño de 2005.
Los incidentes del Al Aaiún de la
pasada semana son la última demostración de esta visión sesgada. La mayor revuelta saharaui
desde 1999 según diversas fuentes, que dejó decenas de heridos, fue transformada por las autoridades
locales en pequeños incidentes propios “del clima de libertad y democracia” en Marruecos. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Sahara,
el Quijote y Massignon”, por Diego Camacho,
en Western
Sahara-Sahara Occidental, 13 de xuño
de 2005.
A Marruecos siempre le ha interesado presentar
a los saharauis como secesionistas, para de ahí identificar sus acciones con el terrorismo y poder así
ejercer una labor mediática eficaz en los países mencionados. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Què
està passant al Sàhara occidental?”,
por Salvador Pallarès-Garí, en Western Sahara-Sáhara Occidental, 13 de xuño de 2005.
Aquesta població, la del Sàhara
Occidental ocupat, té el privilegi mundial de viure a l´únic país rodejat endash -migpartit-
per un mur, amb mines antipersona, i tancs (made in Spain) I, a la costa, tenen unes patrulles internacionals de
vigilància hispano-marroquines. L´espai aeri del Sàhara Occidental és controlat per
l´exércit espanyol. |
| |
|
|
| 7 |
|
“A people rises up”, editorial en La Tribune (Alxeria), 2 de xuño de 2005.
But Algeria cannot decide in the place of
a people that wants to speak out freely, without pressure, following the total alteration of the voter lists and
following the separation of the good Sahrawi wheat from the chaff, which was introduced since the 1975 Green March
and through all the stages of population colonization aimed at altering the social map of the Western Sahara. |
| |
|
|
| 8 |
|
“A
new Sahara uprising?”, en Friends of Western Sahara, 26 de maio de 2005.
Supporters of the protests noted that the
demostrations roughly coincided with the 32nd anniversary of the founding of the Western Saharan independence movement,
the Polisario Front (...) This week´s protests were met with harsh reprisals from Morocco´s occupational
security apparatus. |
|
