| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
Nuns comicios marcados pola morte do Papa Xoan Paulo II, as eleccións
rexionais italianas do domingo 3 e o luns 4 de abril, amosaron unha contundente derrota para a coalición
gobernamental, “Casa das Liberdades”, do primeiro ministro Silvio Berlusconi, e confirmaron, ao mesmo tempo, o
avance político electoral do centro-esquerda, encabezado polo ex presidente da Comisión Europea,
Romano Prodi, principal detractor do goberno de Berlusconi, sentando un precedente importante de cara ás
próximas eleccións xerais do 2006.
O novo panorama político italiano amosa un espectro rexional moi diferente ás derradeiras eleccións
lexislativas. Once das trece rexións italianas onde se realizaron os comicios, votaron á coalición
Unión, conformada pola maioría dos partidos de esquerda e centro-esquerda. Isto supuso unha severa
debacle electoral para a centro-dereita que nas eleccións rexionais e locais do 2000, obtivera a victoria
en oito rexións. Hoxe só conserva o poder nas norteñas Lombardía e Véneto, controladas
pola ultradereita da Liga do Norte de Umberto Bossi, máis perdendo a importante baza electoral capitalina
do Lazio e as industriais norteñas de Liguria e Piamonte.
Do mesmo xeito, e contra prognóstico, o partido neofascista liderado por Alessandra Mussolini, neta do ex
dictador, tampouco obtivo un resoante avance electoral. Outro dato a resaltar foi a participación, estimada
nun 71%, uns 42 millóns de votantes, unha cifra alta a pesar do clima de luto nacional pola morte do Sumo
Pontífice.
O avance do centro-esquerda adianta tamén un máis que probable escenario para as eleccións
xerais do 2006: a puxa política entre Romano Prodi e Silvio Berlusconi, unha constante na política
italiana do último ano, cando Prodi deixou o seu cargo de presidente da Comisión Europea. Hoxe, Prodi
mantén unha clara vantaxe política a teor do actual escenario post-electoral, completamente diferente
ao existente no 2001, cando Berlusconi chegou ao poder. Entón, o exitoso empresario que controla a maior
parte dos medios de comunicación nacionais, prometeu un novo “milagre económico” italiano, que non
foi tal: unha forte caída do 7% nas exportacións, anémicas taxas de crecemento económico
(0,2% e 1,2% en 2003 e 2004, entre as máis baixas de Europa), e debacle das emblemáticas empresas
Alitalia e Cirio, xunto a escándalos empresariais como o de Parmalat.
Tamén é necesario considerar que o impopular apoio de Berlusconi á guerra de Iraq, que motivou
o posterior anuncio da retirada militar italiana, e os seus continuos escándalos xudiciais por cargos de
corrupción, minaron a confianza electoral na coalición gobernamental.
Outro factor a considerar é o relacionado coa xa crónica inestabilidade política italiana,
o que algúns analistas catalogan como a “arxentinización” do país. Os principiais partidos
políticos rexistran unha grave crise de lexitimidade, só aminorada dun xeito superficial pola aparición
de novos liderazgos abertamente populistas, dos que Berlusconi, Mussolini e Bossi son os principais expoñentes. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Cavaliere senza partito”, editorial en Corriere de la Sera
(Italia), 5 de abril de 2005.
Berlusconi governa, come governa, badando
ai soui interessi, andando dritto ai suoi scopi e premiando i fedeli, indifferente o peggio non solo nei confronti
dell´opposizione, ma di quialsiasi interlocutore non compiacente? |
| |
|
|
| 2 |
|
“L'Italia è cambiata”, por Massimo
Giannini, en La Reppublica (Italia), 5 de abril de 2005.
L´opposizione, conquistando la regione
della Fiat e della media impresa, infila un cuneo decisivo nel “fronte del Nord”, che Berlusconi aveva blindato
insieme a Bossi. Per il Cavaliere e il Senatur sará difficile governare un Paese complesso come l´Italia
dalla “ridotta padana” del lombardo-veneto. Questo voto indebolisce anche quell “asse del Nord”, intorno al quale
Berlusconi ha costruito i suoi successi e la sua provvista di seggi sicuri. |
| |
|
|
| 3 |
|
“Nella Destra inizia la resa dei conti”, por Marcella
Ciarnelli, en L'Unitá (Italia), 4 de abril de 2005.
Pero ora Berlusconi ha perso in numero di
regioni ma a conti fatti dovrebbe essere evidente che ha perso anche in numero di elettori. L´alchimia matematica
che si era inventato è destinata a crollare sotto il voto degli italiani. |
| |
|
|
| 4 |
|
“L'effeto
Papa non a condizionato il voto”, editorial en La Stampa (Italia), 5 de abril de 2005.
Ancora una volta, si conferma la regola
fondamentale del maggioritario: la strategia della copia Prodi-Fassino, quella di un paziente, magari anche estenuante,
ricerca della maggiore aggregazione possibile concede il passaporto per la vittoria. |
| |
|
|
| 5 |
|
“C'è già di elezioni anticipate”, por Franco
Cagnini, en La Nazione (Italia), 4 de
abril de 2005.
La consegueze, in termini di deligittimazione
del governo in carica, sarebbero devastanti. O comunque tali da indurre a chiedersi se non convegna, per uscirne,
ricorrere subito al giudizio d´appello del corpo elettorale con l´anticipo di autentiche politiche. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Berlusconi, un mauvais manager pour l'Italie”, por Dominique
Dunglas, en Le Point (Francia), 5 de abril de 2005.
Berlusconi n´a pas su profiter, en
fait, de la lune de miel postélectorale. Au lieu de faire des grande réformes lorsqu´il en
avait les moyens politiques, son gouvernement s´est acharné dans un combat pour la réforme
de l´obscur article 18 du Code du travail su la réintegration des salaires licenciés injustement
et qui ne concernait que quelques dizaines de cas par an (...) Le climat s´est tendu à un point tel
que l´on a vu réapparaître des grèves génerales. |
| |
|
|
| 7 |
|
“In
the voting season”, en The Economist (Gran Bretaña), 2 de abril de 2005.
Italy´s opposition leaders, mostly
professionals or academics, must envy Ms. Mussolini the populists skills the so manifestly lack (...) Italy´s
socialists and progressive Catholics, its environmentalits and its former communists, all need think hard about
whether they really want the help or a woman whose supporters in Milan greeted her earlier this year with loud
chants of “Duce, Duce”. |
|
