| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
Tralo referendo español, os franceses celebrarán
o próximo 29 de maio unha decisiva consulta popular sobre a Constitución europea, pero resaltado
na súa trascendencia polo contexto, un panorama confuso e crispado, social e políticamente. A publicación
dunha recente enquisa da empresa Ipsos onde, por vez primeira, a opción do “non” acada un 52% de aceptación
popular, provoca unha profunda preocupación tanto no goberno de Jacques Chirac como en Bruxelas.
Como un dos piares do proceso de integración europeo, o escenario francés é sumamente importante
para analizar a viabilidade do proxecto constitucional comunitario. Diversos temas anegan as discusións
políticas e os debates entre a opinión pública francesa. As diverxencias entre as principais
figuras políticas e as direccións dos partidos sobre a opción a elixir, é unha realidade
ineludible. A esquerda gala atópase dividida, aínda que o secretario xeral do partido socialista,
Françoise Hollande, se posicionara a favor do “sí”. Do mesmo xeito, o presidente Chirac e o popular
líder da dereitista UMP (e posíbel sucesor de Chirac), Nicolás Sarkozy, manifestan o seu voto
positivo. Doutra banda, un dos máis influíntes líderes socialistas, Laurent Fabius, e da dereita,
o ex primeiro ministro Jean-Piérre Chevenément, xunto aos principais sindicatos e organizacións
sociais, xa fan campaña a favor do “non”.
No debate constitucional europeo en Francia, dous temas cobran tamén relevancia. O primeiro, dun xeito inédito,
ten que ver con Turquía e a posibilidade de que este país poida ingresar na Unión Europea.
Aínda que o texto constitucional europeo non fai referencia á candidatura turca, este escenario é
motivo de candentes debates na opinión pública gala e, salvo Chirac e poucos líderes políticos
e sociais, o consenso é case maioritario en contra da admisión turca. Polo tanto, un triunfo do “non”
en Francia complicaría o proceso de negociación turco-europeo.
Outra forte discusión suscitase arredor do futuro da Europa social. O presidente Chirac e a clase política
francesa presionan para eliminar a denominada “directiva Bolkenstein”, orientada a implementar un proxecto de liberalización
dos servizos sociais no marco dunha Europa “con liberdade de movementos”. Isto provocou unha puxa política
entre París e Bruxelas, e persoal entre Chirac e o presidente da Comisión Europea, José Manuel
Durao Barroso, oposto á eliminación desta directiva.
O “affaire Bolkestein” revela tamén as tensións sociais internas en Francia, a tenor das numerosas
manifestacións e folgas das derradeiras semanas, onde sindicatos, estudantes e traballadores protestaron
a favor do alza dos salarios, o mantemento da xornada laboral de 35 horas e as axudas sociais. Neste apartado,
a economía francesa pasa por momentos preocupantes: o desemprego aumenta, o déficit público
supera as previsións do 3% e a produtividade e competividade non melloram.
Todo isto afecta á popularidade dun Chirac que aposta firmemente polo “sí” no referendo, como estratexia
electoral que lle permita postularse para a reelección nos comicios presidenciais do 2007. Neste sentido,
opoñerse á “directiva Bolkestein” é un mecanismo para dificultar o posíbel triunfo
do voto negativo no referendo. Para Chirac e para Francia, o referendo do 29 de maio constitúe unha consulta
decisiva. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Pourquoi le non peut gagner”, por Christophe
Barbier, Georges Dupuy, Julien Félix, Corinne Lhaïk, Eric Mandonnet
e Aude Rossigneux,
en L'Express (Francia), 21 de marzo de 2005.
C'est le probléme majeur pour les
partisans de la Constitution: le débat se révèle plus que poreux, véritable passoire
à arguments. Puisque le traité est obscur, on peut en faire le responsable, la caution ou le catalyseur
de toutes les problèmes: Turquie, chômage, délocalisations, etc. Il est alors facile de vendre
le non comme un vote á impact hexagonal, un suite à l'année électorale 2004. Le référendum
devient “raffarindum”: pour déloger le Premier ministre de Matignon, les régionales et les européennes
n´ont pas suffi, mais le 29 mai sera crucial. |
| |
|
|
| 2 |
|
“Constitution: le “non” toujours devant”, en Le Nouvel Observateur (Francia), 21 de marzo de 2005.
Le directeur du département opinion
d´Ipsos explique cependent que le vote des Français est loin d´être figé. Plus
de la moitié (52%) des sondés ont dit ne pas être certains d´aller voter ou n´ont
pas exprimé d´intention de vote. |
| |
|
|
| 3 |
|
“La gauche entre fractures et schism”, por Michel
Noblecourt, en Le Monde (Francia), 19 de marzo de 2005.
Si le réalisme prévaut après
le référendum, la gauche pourrait se retrouver pour réclamer ensemble à l´Europe
un “traité social”. Après pourrait venir le temps de ce que Jean-Christophe Cambadélis, député
(PS) de Paris, appelle une “coalition durable”, dans laquelle les partis de gauche adopteraient une dizaine de
propositions communes, chacun gardant son espace d´autonomie. La reconstruction n´effacera pas le schisme
européen. Il sera juste, et de nouveau, mis de côté. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Protest
days”, en The Economist
(Gran Bretaña), 12 de marzo de 2005.
Given this political atmosphere, the government
is keen, ahead of May 29, to avoid anything that even hints at confrontation (...) But confussion remains. For
one thing, widespread hostility to Turkey´s entry into the EU is muddling voters: should they reject the
Constitution, even though it says nothing about Turkey? For another, the group of rejectionists on the left is
growing, starting with Laurent Fabius, the socialists number two. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Hold-up”, editorial en Le Figaro
(Francia), 21 de marzo de 2005.
Alors que le non à la Constitution
européenne s´installe dans la opinion publique française, formant une socie cimenté
chaque jour un peu plus par le mécontentement social, l´Etat employeur a rendez-vous, cette semaine,
avec les syndicats de la fonction publique pour parler salaires. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Pas de temps de parole pour le non”, por Guy
Carcassonne, en Le Point (Francia), 17 de marzo de 2005.
Toutes les forces significatives ayant ainsi
accès à la campagne, dans le respect de le représentativité de chacune, les positions
qu´elles prendront ne regardent qu´elles et les Français auxquelles elles s´addressent.
Ce ne sont pas le oui et le non qui s´expriment. Ce sont des partis qui prennent position, et le font en
faveur du oui ou du non, ce qui est très différent. |
| |
|
|
| 7 |
|
“Cruxificion”, editorial en Libération
(Francia), 22 de marzo de 2005.
Si les Français disaient non à
la Constitution européenne, tout indique que Jacques Chirac ne quitterait pas l´Elysée pour
aller ruminer son destin dans les landes irlandaises. Mais le chef d´Etat joue gros. L´issue du référendum
scellera son règne. Le oui l´emporte et il pourra continuer à nourrir d´un troisème
mandat. Le non triomphe et il entrera dans l´Histoire comme le président qui a fait imploser l´Europe. |
| |
|
|
| 8 |
|
“Le non monte á Bruxelles”, por Thomas
Lemahieu, en L'Humanité (Francia), 21 de marzo de 2005.
Fait nouveau: au fond, de la France au reste
de l´Europe, le “non” s´exporte bien, de mieux en mieux, comme moyen crédible d´avancer
enfin vers l´Europe sociale. |
|
