| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
No medio dunha campaña electoral fortemente polarizada,
o Partido Republicano levou a cabo durante catro días na cidade de Nova York, a súa convención
nacional cara os comicios do 2 de novembro. O actual presidente George W. Bush, foi ratificado como candidato á
reelección.
Nesta ocasión, a Convención Republicana non estivo exenta de situacións conflictivas. Dende
o domingo 29 de agosto, unhas 200.000 persoas opositoras á política de Bush efectuaron fortes manifestacións
nas rúas e, incluso, o polémico director de cine Michael Moore presentouse no Madison Square Garden
para facerlle ver ao presidente o enorme caudal de impopularidade que provoca a súa xestión. Segundo
diversos sondaxes, o descontento coas políticas de Bush en materia económica e de política
exterior atópanse preto do 50%, debido á cada vez maior impopularidade da guerra en Iraq e á
incapacidade do goberno para crear mais empregos e axudas sociais.
Na convención, e coa intención de tratar de fortalecer a imaxe do partido, practicamente todos os
oradores previos ao presidente Bush enfatizaron a necesidade de desacreditar a figura do candidato demócrata,
John Kerry, e a súa suposta debilidade para afrontar a “guerra contra o terrorismo”.
A reunión republicana permitiu tamén moldear dun xeito subxectivo as posibles candidaturas a futuro,
principalmente a do ex alcalde neoyorquino Rudolph Giuliani e o actual gobernador de California, Arnold Schwarzenegger,
figuras que aproveitaron a convención para dirixir mensaxes de alto caudal político ao electorado
republicano. Nesta convención tamén se evidenciaron as fortes ramificacións dos grupos relixiosos
e dos sectores conservadores mais radicais, na formulación política e electoral do partido Republicano,
os cales semellaron ser moito máis poderosos que a ala dos “moderados”.
O discurso de peche da convención do presidente Bush o xoves 3 de setembro non deixou marxe para a sorpresa.
Nada parece que cambiará no ideario e na práctica política do mandatario ante a posibilidade
de ser reelixido. Bush visualiza estas eleccións como un referendo da súa xestión, por iso
aspira a resucitar o lema do “conservadurismo compasivo” para intentar captar o voto dos indecisos, aspecto clave
ao menos en 17 estados da Unión, e que agora mesmo atópase preto do 10% do electorado. Nembargantes,
mantendo a mesma dirección política, o presidente corre o risco de profundizar a polarización
social.
Do mesmo xeito, Bush fará da seguridade nacional e a guerra contra o terrorismo os seus piares nos próximos
catro anos. Se o primeiro período foron Afganistán e Iraq, outros escenarios como Irán ou
Corea do Norte pódense impoñer de aquí ao 2008, sempre coa mira posta en Al Qaeda. Precisamente,
o mandatario que gusta de definirse coma “o presidente en guerra”, recoñeceu a realidade de que a guerra
contra o terrorismo non podería ser gañada. Simultaneamente á convención republicana,
unha oleada de atentados terroristas azoutaban Rusia, Israel e Iraq.
En materia de seguridade social, Bush a penas modificou a súa intención de semi-privatizar o sistema
de Sanidade e Asistencia social. En canto á economía, espérase un maior gasto público
para a Seguridade Nacional e un cada vez mais acentuado control das corporacións e holdings empresariais.
Recurrindo ao “espírito patriótico” tralo 11-S na cidade que sufriu o peor atentado terrorista na
historia de EEUU, Bush reforzou a súa impresión persoal de forte liderazgo, considerándose
o home máis adecuado para afrontar as ameazas contra o país no futuro. Pero o panorama electoral
atópase moi dividido, e o descontento popular coa súa xestión non é menor, anque esa
impresión de liderazgo pareza ser máis forte no caso de Bush que do seu rival demócrata Kerry.
Coas cartas xa lanzadas, serán os independentes e os “indecisos” os que decidan o 2 de novembro, nas que
se augura como as eleccións coa maior participación na historia do país. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Make or break in Manhattan”, en The Economist
(Gran Bretaña), 2 de setembro de 2004.
The “Grand Old Party” is making its case
for re-electing George Bush at the party´s convention in New York. Moderate republicans have featured prominently,
but Mr. Bush´s proposals for a second term could look like a continuation of his polarising first four years. |
| |
|
|
| 2 |
|
“Mr.
Bush’s case”, editorial, en The Washington
Post (EEUU), 3 de setembro de 2004.
Each candidate devoted most of his acceptance
address to proving his credentials as a wartime leader, though for different reasons: Mr. Kerry hoped to demostrate
his plausibility and the change the subject to the economy, while Mr. Bush hoped to convince Americans that only
he can be trusted in this time of danger. Whatever they intent, the effect has been to set the stage for the first
campaign in many years to turn on national security. |
| |
|
|
| 3 |
|
“Topic
of Terror Overshadowing All Others”, por
Dana Milbank, en The Washington Post
(EEUU), 2 de setembro de 2004.
The wisdom of the emphasis on terrorism
will not be known for two months. The Post poll indicates that the economy is still the most important issue for
voters, with 31 percent ranking it first. Terrorism was rated highest by 19 percent, while Iraq was rated highest
by another 19 percent –giving national security issues a combined 38 percent. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Mr.
Bush’s Acceptance Speech”, editorial en The New York Times
(EEUU), 3 de setembro de 2004.
There was nothing in the speech last night
that suggested a new era in frankness from the White House, or hope that any of those fundamental problems would
be approached with anything but the “my way or the highway” attitude Mr. Bush has used on issues like tax cuts
and Iraq. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Mr.
Bush and the truth about terror”, editorial
en The
New York Times (EEUU), 2 de setembro de
2004.
The Bush campaing is betting the ranch on
the idea that Americans, in the end, will vote for the candidate they think is most likely to keep the nation safe
from terrorism. The president has been honest about saying we will never be totally safe. He has been much less
frank about explaining that even relative safety depends on our ability to create international alliances and to
pick our fights not on the basis of where our armies can successfully fight. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Bush sells himself as candidate for change”, por Julian
Borger, en The Guardian (Gran Bretaña), 2 de setembro de 2004.
Republicans officials say the speech will
showcase Mr. Bush as a “transformational president”, an “agent of change” whose reform programme has only been
half implemented. |
| |
|
|
| 7 |
|
“Bush, «président de guerre»
en quête d'idées nueves”,
por Philippe Gélie, en Le Figaro
(Francia), 2 de setembro de 2004.
Pour George W. Bush, au terme d´un
premier mandat plutôt contrasté, l´enjeu est de montrer qu´il n´a pas fait fausse
route, ni en Irak ni dans sa politique économique, et qu´il reste fidèle à ses promesses
de 2000 (...) Les électeurs républicains ont beau être réputés plus sensibles
aux actes qu´aux paroles, ils attendent de nouvelles propositions pour stimuler les quatre années
à venir. |
| |
|
|
| 8 |
|
“La
última batalla de Bush”, por José Manuel Calvo, en El
País (España), 29 de agosto
de 2004.
Con el nivel de enfrentamiento que hay y
con un electorado dividido casi al 50%, la fórmula para ganar es relativamente sencilla: conseguir que todos
los partidarios voten –que ningún votante en potencia se quede en casa o caiga en la tentación de
pasarse al adversario- y luego ganarse el puñado de electores independientes que determinará los
resultados en los 17 Estados en los que hay diferencias mínimas en los sondeos. |
| |
|
|
| 9 |
|
“El
mundo según Bush”, editorial en
El País (España), 2 de setembro de 2004.
Bush y su país distan mucho de “estar
ganando la guerra contra el terrorismo”, como él mantiene. Más bien, está ocurriendo lo contrario,
como el propio titular de la Casa Blanca admitía (antes de rectificar) en una entrevista televisada el pasado
fin de semana: “la guerra contra el terrorismo no se puede ganar”. |
| |
|
|
| 10 |
|
“Bush,
el candidato de la guerra”, por Lluis Foíx, en La Vanguardia
(España), 2 de setembro de 2004.
Mucho me temo que tanto si tenemos presidente
republicano como demócrata será muy difícil recomponer la situación en el mundo después
de los estropicios causados por la guerra de Iraq, que puede considerarse como un gran error político y
militar (...) El mundo necesita ahora más que nunca un líder capaz de entender lo que está
en juego y mucho me temo que no va a salir de las elecciones del 2 de noviembre. |
| |
|
|
| 11 |
|
“2nd term staked on war on terrorism”, por Susan
Page, en USA Today (EEUU), 3 de setembro de 2004.
But his prime-time address made clear that
the heart of his administration for the next four years would be the battle against al-Qaeda and the search for
safety from those who would do Americans harm. On this issue, he will claim a second term, or lose it. |
| |
|
|
| 12 |
|
“Dernière ligne très à droite de George W. Bush”, por Pascal
Riche, en Libération (Francia), 3 de setembro de 2004.
La peur semble être devenue la seule
carte que les républicains aient décidé de jouer en cette fin de campagne. Le bilan du Président
est en effet difficile à vanter. Ses deux décisions majeures, les baisses d´impôt et
la guerre, sont considérées comme des erreurs par une majorité d´Américains. |
| |
|
|
| 13 |
|
“Three main aims of the President’s crucial speech”, por Gerard
Baker, en The Times (Gran Bretaña), 3 de setembro de 2004.
But the challenge for Republicans is still
to neutralise what threatens to be a significant electoral liability for Mr. Bush –a weak economy that has failed
to produce jobs and has added substantially to the ranks of the poor. |
|
