| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
EEUU acude en novembro a unhas das mais polarizadas eleccións
presidenciais da súa historia recente. A loita pola Casa Branca, que comezará coas convencións
republicana e demócrata de agosto próximo, terá na política exterior e a seguridade
nacional probablemente os temas mais decisivos e acuciantes.
A elección de John Edwards como candidato de fórmula do abandeirado demócrata John Kerry é
o acontecemento mais importante nas derradeiras semanas na estratexia electoral dos candidatos. O dúo Kerry-Edwards
levantou grandes expectativas no seo do partido demócrata, creou preocupación nas filas dos republicanos
e tivo unha grande acollida nos medios de comunicación estadounidenses. Nembargantes, e a pesar de que a
fórmula semella un equilibro político interesante, entre ámbolos dous existen diferencias
significativas: foron rivais nas primarias demócratas de xaneiro, onde Kerry saíu victorioso. As
súas visións políticas son distintas: Kerry é un liberal bostoniano, apasible e con
aire aristócrata; Edwars semella mais populista e posúe unha imaxe mais carismática, aspecto
importante para gañar ao electorado pero que crea dúbidas no seu evoluír futuro. A puxa entre
os candidatos a vicepresidente, Edwards e Dick Cheney, é tamén un interese engadido ás eleccións.
Pola súa banda, o presidente George W. Bush observa como a súa política en Iraq creou zozobra
e descontento no electorado. O seu índice de popularidade e aceptación electoral é inferior
do 50%, mala sinal se tomamos en conta experiencias pasadas. A loita contra o terrorismo ten outra lectura: a maioría
dos americanos consideran que Bush é o líder necesario para facer fronte á ameaza terrorista.
Bush constantemente vende a imaxe de ser un “presidente en guerra”, e as principais axencias de seguridade comezan
a sospeitar da posibilidade dun atentado terrorista de gran evergadura que podería afectar ao desenvolvemento
das eleccións. Velaí que o secretario de Seguridade Nacional, Tom Ridge, advertira da posibilidade
de retrasar as eleccións no caso dun atentado. O “efecto electoral” do 11-M en Madrid suscita paranoia no
goberno de Bush.
Para Bush, a reelección é tamén importante non só para enfatizar os plans de hexemonía
norteamericana no século XXI senón para afastar a pantasma das irregularidades nas eleccións
do 2000 no estado de Florida, onde saiu victorioso fronte ao demócrata Al Gore. Unha contundente victoria
en novembro podería axuda-lo neste sentido. Pola súa banda, Kerry espera propiciar un xiro audaz
na política exterior estadounidense, diferente ao estilo unilateralista de Bush. É por iso que Europa,
a ONU, o multilateralismo e o interese nacional son as bazas electorais na política exterior do candidato
demócrata. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“The patrician and the populist”, en The Economist,
7 de xullo de 2004.
Already, the press is looking forward to
the vice-presidential debates. Mr Edwards is good at playing to the crowd, but he can sometimes seem lightweight
on policy, especially foreign policy. Mr Cheney is unlikely to repeat his gentlemanly performance with Joe Lieberman,
Al Gore’s running mate in 2000. The vice-president will surely try to make Mr Edwards seem unready to run the country
in times of emergency (though the young senator has as much experience in office—just under six years—as Mr Bush
junior did when he ran for president). |
| |
|
|
| 2 |
|
“Kerry
acierta”, editorial en El País, 7 de xullo de 2004.
Cuando tras la convención republicana
de agosto comience en serio la pelea por la Casa Blanca, a los demócratas presumiblemente no les bastará
esperar la autodestrucción de Bush. La designación de Edwards debe marcar entonces la naturaleza
de una campaña en la que Kerry deberá convencer a los estadounidenses de que puede empuñar
el timón del barco. |
| |
|
|
| 3 |
|
“Ha
comenzado la batalla por el Sur”, por
Sidney Blumenthal, en El Mundo,
9 de xullo de 2004.
Ahora que Kerry ha elegido a Edwards, resultan
evidentes sus naturalezas complementarias. Al contar con Edwards, Kerry ha integrado su lema de Las Dos Américas
como algo suyo. (...) La estrategia suprasureña de Bush implica explotar sentimientos de patriotismo, resentimiento
y miedo. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Warming Up Kerry”,
por Howard Fineman e
Richard Wolffe,
en Newsweek, 19 de xullo de 2004.
Blue skies: Their energy was infectious,
but their numbers barely moved. Can Kerry-Edwards convert smiles into votes against Team Bush? Game on. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Can't
Buy Me Populism”, por John Tierney,
en The
New York Times, 13 de xullo de 2004.
Republicans once professed to be appalled
by the politics of envy, but this year they can't resist taking shots at the rich. Just minutes after Senator John
Kerry announced Tuesday morning that Senator John Edwards would be his running mate, the Republican National Committee
was denouncing Mr. Edwards as a "phony and disingenuous" populist because of his wealth. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Por
qué puede perder Bush, por Mark Hertsgaard”,
en La
Vanguardia, 11 de xullo de 2004.
El electorado que se declara independiente
es el que tiene la llave de la presidencia, y ese electorado se opone ahora a Bush. (...) El 2 de noviembre, George
W. Bush se presenta contra sí mismo, en lo que será un plebiscito sobre su gestión. |
| |
|
|
| 7 |
|
“La
amenaza terrorista, baza decisiva en las elecciones”,
por María Ramírez, en El Mundo,
12 de xullo de 2004.
Sea o no substanciada la amenaza, ya se
debate hasta sobre la posibilidad de retrasar las elecciones del 2 de noviembre si hubiera un ataque terrorista
(...) La política exterior y antiterrorista de demócratas y republicanos es, de hecho, casi idéntica. |
| |
|
|
| 8 |
|
“Coup
de John”, por Phillipe Coste,
en L'Express, 13 de xullo de 2004.
Face à Edwards, l'actuel vice-président
Dick Cheney, a l'air d'un vieux matou aigre et cynique, plus proche du grand business qeu de l'Amerique moyen,
et Bush, qui, jusqu'alors, fondait sa campagne sur les travers d'intellectuel huppé de John Kerry, doit
affronter un as du populisme, dont il ne peut pas critiquer l'inexperience. |
| |
|
|
| 9 |
|
“Kerry
elige a Edwards”, en Informe Semanal de Política Exterior, nº 417, 12 de xullo de 2004.
El equilibrio buscado es geográfico
–Norte-Sur (desde 1960 cinco de los ocho tándem demócratas con un candidato sureño han sido
elegidos)- y de clase –un aristócrata con un hombre hecho a sí mismo-, pero también político:
un liberal bostoniano con un campeón de las causas de la clase trabajadora. Edwards compensa los flancos
vulnerables de Kerry, pero aún hay aristas. Tanto personales, dada la falta de química que hasta
ahora han mostrado, como en el terreno de la política económica. |
| |
|
|
| 10 |
|
“Tuesday in November”, en The Washington Post,
14 de xullo de 2004.
A postponed election would not necessarily
have any greater legitimacy than an election disrupted by a terrorist attack. Congress should think through the
consequences of a disrupted election, but it should remain extremely wary of any scheme to hold a presidential
election at any time other than the first Tuesday of November. |
| |
|
|
| 11 |
|
“Leadership doubts dull war president's edge”, por Edward
Alden, en Financial Times, 13 de xullo de 2004.
There is one thing on which Democratic and
Republican pollsters agree: if President George W. Bush is to win re-election this November, he must be seen by
a large majority of voters as the leader best capable of winning the war on terrorism. |
| |
|
|
| 12 |
|
“Kerry-Edwards, le ticket démocrate marque
des points”, por Patrick Jarreau,
en Le Monde, 14 de xullo de 2004.
Sans trop le laisser paraître, le
camp Bush-Cheney est préoccupé par l'orchestration très soignée de la promotion du
ticket démocrate et par la réaction positive des médias. Il était prévu que
la désignation de son colistier, par M. Kerry, remettrait le candidat démocrate sous les feux de
l'actualité, un peu moins de trois semaines avant l'autre "pic" de sa campagne que sera la convention,
réunie à Boston. |
|
