| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
Centrada a atención en Sonia Gandhi, que rexeitou a priori
o cargo de primeira ministra, o propio Partido do Congreso aínda se recupera da sorpresa polo avultado da
súa victoria. Tal coma di a escritora Arundhati Roy, a coalición conservadora encabezada polo Bharatiya
Janata (BJP) de Atal Behari Vajpayee non só foi desaloxada do poder polos votos, tamén foi humillada.Vajpayee
adiantara as eleccións varios meses ante o convencemento de que o rápido crecemento da economía,
en parte provocado por un monzón favorable para a agricultura, o xurdimento dunha clase media nas cidades
e o inicio dun proceso de paz con Paquistán lle darían a victoria clara que vaticinaban as sondaxes.
Non foi así, e se ben a súa mensaxe calou na minoritaria clase media e alta, afastou ó BJP
das decenas de millóns de persoas que seguen agardando a que a luz chegue, literalmente, ás súas
casas. O Congreso e os seus aliados gañaron 217 escanos (a coalición do BJP tiña 185), pero,
en calquera caso, os 137 escanos gañados polos partidos máis pequenos resultarán cruciais
á hora de forma-lo novo goberno. Até a formación do novo gabinete, é previsible que
os mercados financeiros sigan estando inquedos: é imposible saber que peso terán nel os partidos
anti-privatización. O Partido Comunista-Marxista, posible socio de goberno, apresurouse a dicir que o Ministerio
de Privatización –que regulamenta as privatizacións de servicios públicos- debería
desaparecer, pero os analistas están de acordo en que non se agardan grandes cambios, sobre todo no que
atinxe ás relacións coas compañías estranxeiras.
A desfeita do Bharatiya Janata ponlle fin a preto de cinco anos dunha política cun forte sesgo relixioso
que case deixou en entredito as tradicións seculares indias, con graves enfrontamentos entre hindús
e musulmáns e coa introducción dunha educación de considerable contido nacionalista e hindú
nas escolas. O Congreso semella decidido a apostar por unha sociedade máis inclusiva, na que os musulmáns,
que superan o 15% da poboación, e outras minorías se sintan máis partícipes. Nos últimos
anos, a miseria económica e a discriminación social convertéronse nun caldo de cultivo para
o integrismo islámico e, como sinalaba a candidata Noor Vano, do Partido do Congreso, “aquí, coma
no resto do mundo, se está acantoando ós musulmáns, o que é unha fonte de violencia”. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Revolucionario
regreso en India”, en La Vanguardia,
16 de maio de 2004.
El factor más importante en este
vuelco sensacional ha sido el enfado de los votantes con el Bharatiya Janata Party (BJP). El nacionalista hindú
BJP, socio principal de la Alianza Democrática Nacional (ADN) gobernante, había brindado al país
tasas de crecimiento sin precedentes, pero sus políticas y –lo que es más importante– su lenguaje
parecían desatender a la mayoría de los indios pobres, que se han beneficiado poco de la nueva economía
de tecnología avanzada del país. |
| |
|
|
| 2 |
|
“El
regreso de los Gandhi”, Editorial de ABC, 25 de maio de 2004.
Por el momento, resulta tranquilizador que
las primeras indicaciones de la próxima jefa de Gobierno hayan sido para asegurar la política de
reconciliación y estabilidad con el vecino Pakistán y que desde Islamabad esta perspectiva se haya
recibido con satisfacción. Esperadas señales de paz entre dos potencias nucleares y en tiempos de
crisis. |
| |
|
|
| 3 |
|
“El
regreso del Partido del Congreso”, por
Eva Borreguero, en El Mundo,
16 de maio de 2004.
El Congreso se ha apresurado a despejar
los temores y ha declarado que proseguirá con las reformas mediante un proceso de privatización selectiva.
Antes deberá tejer una malla de alianzas para acomodar a las facciones de dentro y de fuera, a las nuevas
generaciones del Congreso y a elementos de la vieja guardia, a los aliados regionales y a las formaciones de izquierda,
o a dirigentes populistas pero seculares de dudosa reputación. En suma, todo un ejercicio de malabarismo. |
| |
|
|
| 4 |
|
“India:
los Ghandi de nuevo”, en AsiaRed,
14 de maio de 2004.
Tras una larga travesía del desierto,
cuando Atal Behari Vajpeyi parecía tenerlo todo a su favor, coyuntura económica y reconciliación
con Pakistán, el apellido Gandhi, bajo el que puede sentirse tan indio un musulmán como un hindú,
ha arrastrado de nuevo a millones de ciudadanos y ciudadanos de la democracia más poblada del mundo. |
| |
|
|
| 5 |
|
“India:
esperemos que lo más siniestro haya pasado”,
por Arundhati Roy, en El Mundo,
15 de maio de 2004.
Los partidos de izquierda, los únicos
partidos que se han mostrado abiertamente (aunque ineficazmente) críticos con las reformas, han recibido
un respaldo sin precedentes. Ahora bien, incluso aunque lo celebremos, sabemos que en todos los grandes temas,
aparte del nacionalismo hindú más grosero (bombas nucleares, grandes embalses y privatizaciones),
el Congreso y el BJP no tienen importantes diferencias ideológicas. |
| |
|
|
| 6 |
|
“India's
New Era”, por Salman Rushdie,
en The
Washington Post, 14 de maio de 2004.
Time will tell, too, whether the defeated
BJP casts off, in opposition, the velvet glove of moderation that Vajpayee imposed during its time of power, and
reinvents itself as a hard-line communalist force. If that happens the years ahead could be full of conflict and
violence. Meanwhile, we can enjoy this rare moment of hope. |
| |
|
|
| 7 |
|
“Blind
to Progress”, en The Washington Post, 17 de maio de 2004.
There were several reasons for this electoral
upset. But prominent Indian intellectuals –Salman Rushdie in The Post, Arundhati Roy in the British Guardian– could
not resist declaring that the failure of growth as an anti-poverty strategy explained at least part of the result.
The "immense countryside India," Rushdie wrote confidently, "...has not benefited in the slightest
from the recent economic boom." According to Roy, the election represented a decisive defeat for "neo-liberalism's
economic 'reforms.' " And so we have a curious inversion. India used to understand growth's importance, but
not how to achieve it. |
| |
|
|
| 8 |
|
“The
dynasty continues”, en The Guardian, 14 de maio de 2004.
If this was a protest vote against Coca
Cola consuming the aquifers of Kerala, or Monsanto being awarded the patents for wheat used for making chapatis,
then Congress will be hard put to respond. It sees nothing wrong and much right in neoliberalism. But the genuinely
good news of this result is what this vote was against. The Hindu nationalist BJP were not just voted out of power,
they were drummed out of it. |
| |
|
|
| 9 |
|
“Towards
a common programme”, en The Hindu, 18 de maio de 2004.
Globalisation, privatisation and labour
reforms are obviously important and contentious issues. The Left, while conceding that globalisation is here to
stay and that foreign investment is welcome subject to conditions, is pressing for significant changes of policy
in all these spheres. The Congress, its allies and supporters also want changes but of a rather less drastic nature. |
| |
|
|
| 10 |
|
“The
Sonia Shock”, en The Times of India, 24 de maio de 2004.
Few politicians ever duplicate the high
of their first big win. For Sonia, the challenges of the next few months will be daunting, for she will have to
confront some of the toughest questions—how to secure the gains of economic reform while satisfying the poor; how
to make peace with Pakistan over Kashmir—that have ever confronted India. Perhaps the most important lesson to
draw from the election is that Indian governments lose popularity quickly. |
| |
|
|
| 11 |
|
“Seeing
red”, en The Economist, 17 de maio de 2004.
Other Asian markets also fell, and there
were global concerns over American interest rates and oil prices. But Indian investors’ main worries were about
the future of economic reform under Congress, and about the stability of the new government. The market has, for
the moment at least, decided that the government may indeed be reformist, and perhaps even stable, but is unlikely
to be both. |
| |
|
|
| 12 |
|
“India:
Big Upset, Small Shifts in Foreign Policy?”,
en Stratfor, 13 de maio de 2004.
The Congress Party has always had an anti-imperial
and anti-colonial mindset, which will be the reason for some adjustments in New Delhi's attitude toward the United
States and Israel. As for India's policies toward its neighboring states, they will remain largely the same under
the emerging Congress-led government –simply because they must. |
|