| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
O lexislativo chinés decidiu impoñer a súa
como a única interpretación válida e aceptable das disposicións legais que figuran
nos Anexos da Lei Básica de Hong Kong, aprobada na véspera da retrocesión do enclave noutrora
británico. O presidente do Parlamento chinés, Wu Bangguo, explicou nunha comparecencia ante os medios
de comunicación que niso consistía a aplicación do principio "un país, dous sistemas",
a fórmula ideada por Deng Xiaoping para recuperar sen sobresaltos o control da colonia.
A afirmación do mini-Parlamento chinés, o Comité Permanente que sesiona entre plenarios, se
produce cando quedan escasos meses para que os hongkoneses sexan chamados ás urnas -será en setembro-
para elixir aos seus representantes no Consello Lexislativo, especie de Parlamento local. Segundo o previsto, dos
sesenta deputados, a metade serán elixidos por sufraxio universal, seis mais que na convocatoria de 2000.
O cupo restante é de designación corporativa e está controlado por Pequín. En 2007,
ao cumprirse a primeira década do traspaso, esta situación podería ser obxecto de alteración.
Pequín sabe que o anuncio desta decisión probablemente vai deparar mais votos en setembro para os
partidarios de Martín Lee, os chamados demócratas, e pouco pode facilitarlle as cousas a Tung Chee
Hwa, o gobernador desta zona especial, que conta co respaldo da Alianza Democrática para a Mellora de Hong
Kong. Pero o prioritario é o control do proceso de democratización que está a recibir fortes
presións, internas e externas, co propósito de forzar a elección directa do gobernador local
e da totalidade do Consello Lexislativo despois de 2007.
China ven a dicir que iso non será posible. Coas miras postas nos Xogos Olímpicos de 2008, observando
de reollo canto acontece no Taiwán de Chen Shui-bian que o próximo día 20 de maio será
investido como Presidente para un novo mandato de catro anos, e mesmo tirando conclusións das masivas mobilizacións
cidadás de xullo pasado en contra da polémica lei antisubversión (logo retirada pero cunha
seria fenda política no gabinete local que se saldou coa dimisión de dous ministros), no que foi
unha primeira tentativa de operar recortes substanciais nalgúns dereitos fundamentais, Pequín non
quere sorpresas nin sobresaltos.
Pese á persistencia de problemas económicos e sociais indisimulables, a economía de Hong Kong
evolucionou satisfactoriamente dende xullo de 1997, soportando as epidemias sanitarias e financeiras da rexión.
Hoxe mantén o quinto lugar mundial en reserva de divisas, despois de Xapón, China continental, Taiwán
e Corea do Sur. As expectativas de crecemento do PIB para este ano son do 6,9%, o desemprego vai á baixa
(6,6%) e as exportacións deben crecer.
O problema esencial está no eido político. A mensaxe que se envía desde Pequín é
contundente: o ritmo político decídese na capital e non en Hong Kong. A iniciativa de cambio debe
ser de Pequín ou do Goberno de Tung Chee-Hwa. O lexislativo local non ten potestade ningunha para iniciar
un proceso de reforma, enténdase democratizador. Que queda da autonomía política? Pouca cousa.
A primacía está clara, aínda que algúns movementos locais non dean por perdida de todo
a batalla.
No fondo non se trata soamente dun problema de maior ou menor entusiasmo democrático. Alén da obsesión
polo control político, un dos debates de maior calado para o futuro de China é o relativo á
organización territorial, profundamente unitaria e centralista.Con eses antecedentes, a fórmula de
"un país, dous sistemas" dificilmente pode seducir a Taiwán, mais escéptica ca nunca
a respecto dunha hipotética unificación, ante o panorama escasamente alentador que observa en Hong
Kong. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Pekín
confirma su control del gobierno de Hong Kong”, por
Rafael Poch,
en La
Vanguardia, 8 de abril de 2004.
Para China es irrenunciable, a menos que
quira perder su soberanía sobre Hong Kong o decida un Estatuto de tipo confederal, pero está chocando
cada vez más con el sentir de la población, lo que, probablemente, se traducirá en más
votos para los “demócratas” en septiembre. |
| |
|
|
| 2 |
|
“Le
régime de Pékin verrouille toute perspective de réformes démocratiques à Hongkong”, en Le Monde,
7 de abril de 2004.
La douche froide pékinoise a manifestement
polarisé davantage les opinions locales. Les scrutins de septembre, qui verront l'élection directe
de la moitié des sièges du Conseil législatif, diront si la population s'est laissé
décourager par le diktat de Pékin. |
| |
|
|
| 3 |
|
“One
country, one system”, en The Economist, 7 de abril de 2004.
China is particularly worried about such
challenges this year. Pro-democracy activists are hoping to demonstrate their strength at a rally to commemorate
the crushing of anti-government protests in Beijing on June 4th, 1989. Thousands normally attend this annual event,
but this year is regarded by organisers as special because it is the 15th anniversary. There could also be a big
demonstration on July 1st, the first anniversary of a protest by half a million Hong Kong people that forced the
government to shelve anti-subversion legislation. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Hong
Kong y la caída de otro mito”, por Roque San Severino,
en Casa
Asia, 7 de abril de 2004.
La tozuda realidad ha terminado por imponerse
al voluntarismo de las partes y, en la misma medida en que, inevitablemente, la economía de Hong Kong se
acerca y diluye en la economía china, el sistema político del territorio muestra crecientes áreas
de coincidencia con el existente en el continente. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Hong
Kong Leader Backs Slow Reform”, en The Washington
Post, 16 de abril de 2004.
Although the activists pushing to expand
direct elections do not have a majority in the legislature, their demands have consistently been supported by about
60 percent of respondents in opinion polls over the past two years. Thus, political figures on both sides of the
debate have suggested that September's vote could produce a majority that would seek to initiate change, presenting
Beijing with a political headache it is eager to avoid. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Who's
in Charge Of Hong Kong?”, en Time, 12 de abril de 2004.
The Basic Law is the foundation for that
experiment; an "interpretation" demonstrates that Beijing has no hesitation in rejigging the rules. Says
Martin Lee, founder of the Democratic Party in Hong Kong: "They want to say, 'Now you know who the boss is:
Beijing. We know you don't like us, but we will do it anyway and you can't do anything.' They want to show Hong
Kong people that their system is dominant and ours subservient. Democracy is out for the foreseeable future". |
| |
|
|
| 7 |
|
“Democracy
on the edge in Hong Kong”, Editorial de
The
Seattle Times, 12 de abril de 2004.
Publicly, China tends to associate such
defiance with "chaos," which it says it will not tolerate. But the protests in Hong Kong were not chaotic.
They were peaceful acts by politically mature people standing up for their interests. Nor were the elections chaotic.
Sometimes elections may result in chaos, as when the losers refuse to accept the result, but generally, democracy
is a way of avoiding chaos. Certainly, elections have been peaceful in Hong Kong. |
| |
|
|
| 8 |
|
“Constitutional
development in Hong Kong should be safeguarded to proceed in line with the Basic Law”, en Beijing Review,
15 de abril de 2004.
If such misunderstandings fail to be clarified
by law, it would be difficult to tell right from wrong, the principle of “one country, two systems” would not be
implemented in an all-round way, and the democratic development called for by the Hong Kong public would not be
carried out in the direction set out by the Basic Law. |
| |
|
|
| 9 |
|
“Mainstream
opinion must be central to constitutional reform”,
en China
Daily, 20 de abril de 2004.
Some opine that universal suffrage is not
the cure for the problem, and radical democracy may conversely aggravate social division and cause social stability.
Others think that an "executive-led" government and "balanced participation" are essential
to a mercantile city like Hong Kong; and that maintaining economic prosperity and political participation is the
foremost task of the SAR. |
| |
|
|
| 10 |
|
“Hong
Kong: Beijing's Chinese Colony”, en Stratfor, 25 de febreiro de 2004.
The future of Hong Kong's political system
is not only about the SAR. The Communist Party is fearful of the effect the dispute will have on Taiwan -- and
the precedent a Hong Kong democracy might set for the rest of China. In Beijing's view, it cannot afford to alienate
Taiwanese public sentiment since it hopes to peacefully reunify with the island someday. |
|