Actualidade Exterior / nº 108-15/2003 de 21 de xullo Volver ó índice
O non de Córsega
 
 
Presentación

     
    O proceso iniciado hai tres anos para desatascar o punto morto no que se atopaba a cuestión corsa, normalizar de paso a relación con París e propiciar un impulso descentralizador á administración gala ven de recibir un duro golpe na consulta celebrada en Córsega. Aínda que por unha reducidísima marxe de votos (50,98% fronte a 49,02%), a proposta de ampliación da autonomía como saída política para rematar coa violencia foi derrotada, liquidando de golpe todo o chamado proceso de Matignon, unha das apostas máis salientables no seu día do mandato Jospin continuada polo seu sucesor. Un non pequeno, 2.190 votos a máis, pero con grandes efectos.

¿Causas? Precipitación na convocatoria, din uns; explicación insuficiente do significado e pormenores dos cambios a introducir; conservadorismo e tribalismo local; a reforma das pensións, afirman outros, ao aseguraren que decantou negativamente ao funcionariado público que representa a terceira parte da poboación activa da illa; a detención inoportuna na véspera de Yvan Colonna, acusado do asasinato do prefecto de París en Córsega, Claude Erignac, en 1998, que desmobilizou aos simpatizantes nacionalistas ao interpretala como un acto de hostilidade.

¿Consecuencias? Córsega vaise conformando como unha proba capital para calquera goberno galo. O futuro da pequena illa revoluciona ata niveis insospeitados todo o Estado francés. Xa no seu día custou a ruptura de Jospin e Chevènement. En París, Nicolas Sarkozy, o ministro do interior actual, figura tan polémica como prometedora, principal valedor da iniciativa, implicado activamente na propaganda do si, afronta un horizonte político máis problemático. En Córsega, Talamoni, o líder de Corsica Nazione, é o branco de numerosas críticas dos seus partidarios. Pero non son os únicos. A maior parte dos líderes políticos da illa e de París, incluso o propio Chirac, apostaron firme e publicamente polo voto afirmativo.

Na illa non todo vai seguir igual. Administrativamente si, pero as posibilidades de remontar a presente crise cunha sociedade practicamente dividida a partes iguais, resultan delicadas. A menos dun ano das próximas eleccións rexionais, todas as forzas políticas deberán reacomodar o seu discurso e o movemento nacionalista enfróntase unha vez máis a un escenario de división e radicalización.
     
     
Índice

     
1   Los corsos rechazan por muy escaso margen la reforma de sus instituciones”, por Fernando Iturribarría, en Diario El Correo, 7 de xullo de 2003.

El triunfo contra pronóstico del “no” supone un fracaso del Gobierno francés y un revés para los independentistas, también favorables al “sí”, que augura tensiones violentas.
     
2   Y ahora en Córcega ¿qué?”, por Cirilo Dávila, en Deia, 8 de xullo de 2003.

Los electores en Córcega no siguieron el pasado domingo las indicaciones del Estado mayor galo, con Chirac y su primer ministro, Raffarin, al frente. Se puede decir que no han comprendido la nueva reforma planteada desde París, pero la política corsa está llena de matices que complican una interpretación lineal.
     
3   Voto a la contra en Córcega”, editorial de El Periódico, 8 de xullo de 2003.

El primer referendo regional en la historia de la Francia centralista se ha saldado con la victoria del no. ¿Cómo es posible que se pierda una consulta en la que el Gobierno, los dos principales partidos franceses y hasta los nacionalistas corsos pedían el sí?
     
4   El revés de Córcega”, editorial de La Vanguardia, 7 de xullo de 2003.

La regionalización corsa debía ser una experiencia piloto para otras regiones francesas. Hay que recordar que Francia acaba de inscribir en su Constitución el concepto de República descentralizada, en un intento de superar la “excepción francesa” y reforzar el estatus de sus regiones como han hecho los países vecinos... Los corsos no acaban de creérselo.
     
5   Fracaso autonómico en Córcega”, editorial de La Razón, 7 de xullo de 2003.

Por el momento parecen tener razón quienes advertían que los franceses no quieren muchas aventuras con su actual modelo de Estado.
     
6   El laberinto corso”, editorial de ABC, 8 de xullo de 2003.

En febrero del pasado año, el Tribunal Constitucional francés abortó el proyecto autonomista de Jospin al considerar que era inconstitucional la transferencia de competencias legislativas a las instituciones de la isla. Para entonces, ya había dimitido el ministro del Interior, Jean Pierre Chévènement, por su desacuerdo con una descentralización que, a su juicio, vulneraba los principios de la unidad republicana de Francia.
     
7   El caso corso”, editorial de El País, 8 de xullo de 2003.

El fracaso del referéndum en Córcega no es una buena noticia para los defensores de la Europa de las regiones. Una corta mayoría de corsos quiere continuar en una República fuertemente centralizada.
     
8   Du fracas dans les urnes”, por François Bazin, en Le Nouvel Observateur, 7 de xullo de 2003.

Sans relais fiables et sans interlocuteurs crédibles, le ministre de l’Intérieur va être contraint d’improviser. A court terme, il y a tout à parier qu’il reviendra à la politique antérieure à celle qui a échoué, confirmant par là même cette loi qui veut qu’en Corse, tout gouvernement suive successivement deux lignes parfaitement contradictoires.
     
9   Une bonne claque!”, por Jacques Julliard, editorial de Le Nouvel Observateur, 7 de xullo de 2003.

Les Corses n’ont pas dit non, dimanche, à la nouveauté ou à l’ouverture mais à la énième resucée d’une politique d’entente plus ou moins secrète avec les nationalistes.
     
10   L’échec Corse”, editorial de Le Monde, 7 de xullo de 2003.

Les corses ont donc rejeté la réforme des institutions de l’île que leur proposait le gouvernement. Même acquise d’un cheveu, la victoire du «non» est lourde de conséquences politiques. En Corse, comme à Paris, ce premier référendum régional ne fait guère, en effet, que des perdants.
     
11   Référendum: victoire du «non», revers pour le gouvernement”, en Le Monde, 8 de xullo de 2003.

La première consultation locale organisée en France est un échec pour ses promoteurs. Dimanche, les électeurs corses ont rejeté à 50,98% le projet d’instaurer une collectivité unique dans l’île. Les nationalistes estiment que l’interpellation, vendredi, d’Yvan Colonna a desservi la cause du «oui».
     
12   Référendum: les raisons d’un échec”, por Jean-Louis Andreani, en Le Monde, 8 de xullo de 2003.

La réalité est aussi que l’île est en situation de rupture avec le gouvernement, le président de la République, la majorité des élus, à moins d’un an des élections régionales qui, du coup, peuvent réserver toutes les surprises. Le rejet du «oui» risque de radicaliser la mouvance nationaliste, même si l’abstention d’une partie de ses électeurs a pu contribuer à ce résultat.
     
13   Jean-Pierre Raffarin trébuche sur la Corse”, por Emmanuel Jarry, en Libération, 7 de xullo de 2003.

Comme tous ses prédécesseurs, Jean-Pierre Raffarin a trébuché sur le dossier corse, ce qui pourrait annoncer des temps plus difficiles pour le Premier ministre, à qui presque tout semblait jusque-là sourire.
     
14   La bergerie providentielle”, por Dominique Bègles, en L’Humanité, 7 de xullo de 2003.

Les résultats du référendum sur les institutions insulaires n’étaient pas encore connus à l’heure de notre bouclage. La donne du vote avait subitement changé vendredi soir avec l’arrestation d’Yvan Colonna, en cavale depuis quatre ans.
     
15   Corse: revue de presse, en Le Nouvel Observateur.

Comentarios da prensa do luns 7 de xullo acerca do referendo en Córcega.
     
16   Le gouvernement relativise la portée du non corse”, por Anne Fulda, en Le Figaro, 9 de xullo de 2003.

A l’Elysée comme à Matignon, on assure que l’échec de la consultation n’a rien de dramatique et ne remet pas en question la décentralisation.
Volver ó índice

Volver ó principio


Ir á páxina de inicio
Instituto Galego de Análise e
Documentación Internacional
www.igadi.org

ÚLTIMA REVISIÓN: 14/07/2003
Fernando Pol