| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
A situación de Cuba non estivo formalmente presente na axenda
dos dirixentes da UE e dos EEUU na reunión celebrada o pasado venres 25 de xuño en Washington, aínda
que case ninguén dubida que podería terse abordado de xeito informal ou bilateral. “Nós temos
a nosa posición e eles a súa, que no fondo aseméllanse moito, sobre todo nestes momentos,
excepto no embargo -estadounidense- á illa”, explicou a voceira do alto representante da PESC, Javier Solana.
Trala recente aprobación por parte dos Quince de sancións diplomáticas contra Cuba e co diálogo
político suspendido, a UE deberá revisar este verán a Posición Común de 1996,
na que se reclamaba unha transición democrática na illa caribeña. Nese senso, o secretario
de Estado, Colin Powell, afirmou a principios de xuño que EEUU podería participar nunha “estratexia
común” cara Cuba, posibilidade que, ata o momento, non foi confirmada nin explicada por ningunha das partes.
Atrás semella quedar definitivamente aquel “período especial en tempos de paz” que veu marcado por
importantes iniciativas diplomáticas e a multiplicación das viaxes e contactos dos representantes
políticos e homes de negocios. En 2000, a Comisión de Relacións de Exteriores do Senado dos
EEUU chegara a pronunciarse en favor do alixeiramento das sancións económicas referentes á
exportación de alimentos e medicamentos, ata entón prohibidas. Nese momento, a concorrencia das empresas
europeas, cada vez máis presentes na illa (España e Italia á cabeza da UE) pulou ós
estadounidenses a prepara-lo seu retorno perante a hipótese dun relaxamento no embargo. A chegada de George
W. Bush á Casa Branca, cun voto decisivo da colonia de Miami, mudou a relativa calma de finais do mandato
Clinton.
Estrictamente, nembargantes, as tensións comezaran antes con Europa. En novembro de 1996 o goberno cubano
retiráballe o seu placet ó novo embaixador de España en protesta polas críticas elevadas
dende Madrid polo goberno de José Mª Aznar. A crise rexurdiría en 2000, coas críticas
de varios países europeos a respecto da situación dos Dereitos Humanos. Cuba retirou daquela a súa
solicitude para entrar a formar parte do acordo Cotonou subscrito pola UE con máis de 70 países de
África, Caribe e Pacífico. Dende entón, son os países latinoamericanos (Uruguai, Costa
Rica, Perú e Nicaragua) os que levan a iniciativa na condena do goberno cubano na Comisión de Dereitos
Humanos da ONU, coa conseguinte ruptura de relacións.
As duras sancións contra algúns disidentes e a execución de tres secuestradores dun ferry
supuxeron a xeralización da condena diplomática internacional nun momento en que os factores do crecemento
económico cubano –turismo, enerxía e investimentos estranxeiros directos- están “exhaustos”,
segundo propia confesión do Centro de Estudios da Economía Cubana, CEEC, abrindo un horizonte de
incertidume. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“El dueño
de todos los cubanos choca con Europa”, por Carlos Alberto Montaner,
en El País, 30 de xullo de 2003.
¿Por qué ese ridículo
comportamiento? Expliquémoslo: lo que se vio en las calles de La Habana no fue una respuesta política
a un conflicto entre Cuba y la Unión Europea, sino una expresión de los serios trastornos psicológicos
que padece Castro, agravados en los últimos años por varios espasmos cerebrales que han aumentado
su agresividad al punto de poderse afirmar que exhibe rasgos clarísimos de demencia senil incipiente. |
| |
|
|
| 2 |
|
“El silencio
colaborador”, por Zoe
Valdés, en El Mundo,
24 de xuño de 2003.
Lo que no esperaba la Unión Europea
era que un día el dictador la comparara con Miami, o sea, que la engalanara con el epíteto de “mafia”
al servicio de Estados Unidos. |
| |
|
|
| 3 |
|
“Incondicionalidad
de una cumbre”, por Arsenio
Rodríguez, en Granma,
21 de xuño de 2003.
Veinticinco estados con más de 450
millones de habitantes, que producen la cuarta parte del Producto Interno Bruto mundial, pero que carecen de un
proyecto propio de defensa y seguridad, mostraron una vez más al mundo su incondicionalidad a los mandatos
de Washington, peligrosamente a solo unas horas de un encuentro de sus principales dirigentes con el presidente
norteamericano George W. Bush. |
| |
|
|
| 4 |
|
“La Unión
Europea ha dicho basta”, en Cubanet,
20 de xuño de 2003.
Las medidas de la Unión Europea son
un duro golpe en el corazón mismo del castrismo. A pesar de que hasta el momento sólo tienen implicaciones
políticas y diplomáticas, hacen blanco donde más le duele al régimen cubano. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Europa
frente a Castro”, editorial de La Nación, 16 de xuño de 2003.
La Unión Europea ha reaccionado con
un ejemplar mensaje de firmeza y claridad ante la escalada contra los derechos humanos en Cuba. El desenlace aún
es incierto, pero ya se han logrado objetivos esenciales: apoyar al movimiento disidente de la isla, mejorar su
estatura internacional y hacer ver al régimen de Fidel Castro que toda acción represiva tiene consecuencias. |
| |
|
|
| 6 |
|
“No eating
my canapés any more”, en The Economist,
21 de xuño de 2003.
It is the kind of rethoric Fidel Castro
normally keeps for his best enemy, theUnited States. But this month he led protest by hundreds of thousand of dutiful
Cubans outside the embassies of Spain and Italy. Spain´s prime minister, José María Aznar,
was denounced as “a little Fuehrer”, and Silvio Berlusconi, his Italian counterpart, as “a ascist”. |
| |
|
|
| 7 |
|
“La
Unión Europea y Cuba: contradicción y pragmatismo”,
por Joaquín Roy, en El Nuevo Herald,
17 de xaneiro de 2003.
La actitud europea contrasta con la norteamericana
basada en la confrontación y en la primacía del protagonismo del exilio. Los europeos, obligados
durante medio siglo a tratar con dictaduras en todo el continente, prefieren el escrupuloso respeto a la soberanía
nacional y a reforzar los vínculos con los sectores interiores que deberán tener un protagonismo
en la transición. |
| |
|
|
| 8 |
|
Declaración
del Ministerio de Relaciones Exteriores, República
de Cuba. |
|