| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
É sabido que o Novo Laborismo foi sabiamente construído
baseándose tamén en certas lendas políticas que operan dentro dunha campaña de mercadotecnia
cimentada no dinamismo e a xovialidade. Unha desas lendas atinxe a como se fraguou, a mediados dos noventa, o liderado
de Tony Blair, percibido no partido como un conservador cun vago sentido da xustiza social. Foron a súa
morneza e ambición, unidas a certa sorte, as que lle permitiron desbancar a Kinnock, demasiado á
esquerda para o momento; a John Smith (faleceu dun infarto); e a Gordon Brown, do que sempre se dixo que lle cedeu
o cargo.
O Blair de 2003 disfrutaba dun poder case absoluto ata que Brown, chanceler do Exchequer (Finanzas), lles ten lembrado
ó primeiro ministro, ós británicos e á Unión Europea, que quen controla a política
fiscal e o Tesouro e conta co apoio do sector tradicional do partido –agrupado e algo revolto- é el. O anuncio
contiña as evidencias dun golpe de forza que leva implícita a súa candidatura cara á
sucesión.
As manifestacións, feitas por Brown, a propósito de que o Reino Unido non está aínda
preparado para o euro, paralelo á posta en marcha dunha vasta campaña de educación cidadá
a fin de acada-lo “SI” no futuro referendo, ponlle freo á misión de Blair de lidera-la nova Europa.
O constante obxectivo do primeiro ministro é, á vez, a ampliación da posición británica
nas institucións europeas, e a promoción da súa misión de construír unha nova
Europa a partir de cooperacións bilaterais e multilaterais, máis ca dunha integración supranacional.
Pero para atinxi-lo obxectivo fixado no Cumio de Lisboa de 2000 de adaptación á “nova economía”
centrada na flexibilización do mercado de traballo, Blair sabe que a Londres non lle abonda con se-la capital
financeira de Europa; debe acadar máis peso no deseño das políticas económicas comunitarias,
cousa que só se consegue entrando no núcleo duro da eurozona.
Se a eurozona co RU semellará un área de libre mercado cun estado do benestar reducido máis
ca unha unión política, é algo que se verá nun espacio relativamente curto de tempo.
Pero neste momento, a impresión é que o Reino Unido ten escapado da parálise no crecemento
económico que afecta a Alemaña e Francia gracias, segundo algúns analistas, a conserva-la
liberdade de acción do seu Banco. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Proof
of Blair pact with Brown fails to resolve promise on leadership”,
por George Jones,
en The
Daily Telegraph, 7 de xuño de 2003.
The first written proof of a pact between
Tony Blair and Gordon Brown has failed to resolve the biggest mystery of their relationship: did Mr Blair promise
to stand down to make way for the Chancellor to become Labour leader? |
| |
|
|
| 2 |
|
“In UK,
only a euro road map”, por Eric Pfanner, en International Herald
Tribune, 10 de xuño de 2003.
"Are we there yet?" For now, Britain's
answer is no. But in rejecting an immediate referendum on whether his country should join the euro, Gordon Brown,
the chancellor of the Exchequer, on Monday presented a road map toward what he insisted was the ultimate destination
- membership in the single currency. |
| |
|
|
| 3 |
|
“Treasury
gives helping hand to anti-euro lobby”, por Anatole Kaletsky,
en The
Times, 17 de xuño de 2003.
How much damage will be done to the British
economy and the Blair Government by last week’s confusing announcement about the euro? At first sight, the answer
may appear to be “quite a lot”. Instead of providing the clarity and stability that businesses had demanded, the
Government has extended the debilitating uncertainty. |
| |
|
|
| 4 |
|
“Blair
orders Labour MPs to sell benefits of euro membership”,
por Andrew Grice,
en The
Independient, 12 de xuño de 2003.
Labour sought to end its divisions over
Europe, as Peter Mandelson apologised to the Chancellor Gordon Brown for remarks at a lunch that he had outmanoeuvred
Mr Blair on the euro because he was obsessed with politics. At a meeting of the Parliamentary Labour Party (PLP)
addressed by Mr Blair and Mr Brown, Mr Mandelson said: "I welcome Monday's statement [by Mr Brown]. It provides
a real basis round which we can all campaign. That includes those of us whose lunchtime remarks have been magnified
and distorted - for which I would like to apologise to Gordon". |
| |
|
|
| 5 |
|
“Tony
Blair and Gordon Brown are friends again. Really”,
en The
Economist, 14 de xuño de 2003.
But for the prime minister, the outcome
is also quite satisfactory.There is now a timetable of sorts for referndum. Mr. Brown is now willing to quantify
in generous terms the potential economic, as opposed to the merely political, advantages of joining the euro. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Britain
and the Euro – Just Say No?”, por Uwe Bott, en The Globalist, 6 de xuño de 2003.
Truth be told, the overriding rationale
for the euro was political in the first place. Gordon Brown’s recommendation will center, however, around five
economic tests tailor-made for the UK case. |
| |
|
|
| 7 |
|
“¿Y
si en vez de sumarse al euro Inglaterra se uniera al Nafta?”,
por Renato García Jiménez, en El Diario Financiero,
13 de xuño de 2003.
En Inglaterra la idea de integrarse al Nafta
es tanto un interés comercial como un reflejo del deseo de no renunciar a su autonomía cultural y
cambiaria. A diferencia del pacto norteamericano, que es una alianza estrictamente comercial, la eurozona tiene
la desventaja de traer aparejada una compleja red de organismos políticos y normas comunes que entran en
conflicto con las más tradicionales instituciones inglesas, de las cuales la más sagrada es precisamente
la libra esterlina. |
| |
|
|
| 8 |
|
“Brown
and Blair destroy credibility of their own tests”, en
no-euro
campaign, 7-13 de xuño de 2003.
Tony Blair and Gordon Brown have today destroyed
the credibility of their own 5 tests policy on the euro by announcing that they intend to manipulate Britain’s
economy in the short term in a dash to try to present a picture of “convergence” within the next 9 months. |
| |
|
|
| 9 |
|
“Las
ventajas del euro son mayores de lo que pensábamos”,
Internacional, en El
País, 11 de xuño de 2003.
“Por supuesto que es también una
custión política. Pero para nosotros, el primer y principal criterio es económico. Recuerde
que en el Reino Unido tenemos un muy fuerte sentimiento antieuropeo entre los políticos de la oposión
y gran parte de la prensa, y será un error dar la impresión al pueblo británico de que estamos
queriendo sacrificar su prosperidad en aras de un proyecto político europeo...”. |
|
