Actualidade Exterior / nº 105-12/2003 de 9 de xuño Volver ó índice
Folla de Ruta: ¿a onde?
 
 
Presentación

     
    Máis unha vez, estamos ante un acordo difícil. Os fracasos nas numerosas e anteriores ocasións obriga a todos a ser moderadamente optimistas. O elemento central da negociación que agora se inicia non é tanto o que está escrito como o que non figura no papel e que, sen embargo, todas as partes saben a conciencia que é o substancial. A Folla de Ruta simboliza dos mínimos que Israel non quere superar e que a Autoridade Nacional Palestina entende como un punto de partida.

A nova proposta que lidera o chamado Cuarteto pero que, en realidade, instrumenta Washington coa anuencia de Israel, aspira á creación dun Estado palestino en 2005. Pero, evidentemente, a cuestión de qué Estado para Palestina é paralela a qué Estado para Israel. Calquera futuro Estado palestino baseado nas fronteiras de 1967 haberá de ser escindido en, cando menos, dúas partes. Calquera Estado viable debe ter continuidade territorial, fronteiras libres e soberanía sobre os seus recursos naturais e o seu espacio aéreo. Estas cuestións, tan básicas, están formalmente ausentes na Folla de Rota pero non poderán obviarse para a rota, entendida como camiño, chegue a un fin aceptable para as partes.

Sharon, o Cuarteto, e Abu Mazen deberían contar cunha referencia indispensable na súa reflexión, as resolucións da ONU, que Israel nunca tivo en conta para cumprir. Pero son demasiado incómodas, propias dunha época na que EEUU tiña enormes dificultades para achegarse a Oriente Medio. Agora, presente en Iraq, intimidados Siria e Irán, coa anuencia dos principais países árabes, nin a Unión Europea, principal financiadora da autonomía palestina xurdida de Oslo, nin Rusia (xunto a EEUU, o Cuarteto artífice do Plan) poderán supervisar o proceso de forma efectiva.

A Folla de Ruta, unha paréntese máis no eterno conflicto que enfronta a árabes e israelís, aspira cando menos a instaurar a paz fría en terras bíblicas. Está por ver que o entusiasmo militante de tantas Intifadas se resigne a unha soberanía limitada como a prometida por Abu Mazen e máxima concesión de Sharon e Bush. O mapa está escrito. O tesouro, a paz, non será doado de acadar. Quizais haxa piratas de máis.
     
     
Índice

     
1   La suerte juega en contra de Abu Mazen”, por Fawaz A. Gerges, en La Vanguardia, 3 de xuño de 2003.

La Administración Bush y el Gobierno dirigido por el Likud se apresuran a diferenciar entre los dos líderes palestinos y dan por sentado que Abu Mazen se halla en condiciones de actuar de modo independiente y marginar a Arafat. Nada más lejos de la verdad. Abu Mazen necesita a Arafat y su círculo más que nunca, de forma que éste aparezca como la instancia legítima y representativa de los intereses de la “shabab”.
     
2   Sabemos y creeemos que es importante acabar con la violencia”, entrevista con Abu Mazen, en El País, 1 de xuño de 2003.

Abu Mazen, primer ministro palestino, asegura en esta entrevista que su Gobierno está dispuesto a cumplir escrupulosamente la Hoja de Ruta, y que EEUU, patrocinador del plan de paz, le ha recomendado ignorar las objeciones al mismo por parte de Ariel Sharon.
     
3   Sharon, Abbas Inching Toward a Cease-Fire?”, en Stratfor.com, 30 de maio de 2003.

Outside pressures also are driving the rhetoric on both sides to at least make it appear that an effort is being made toward a cease-fire. The Israeli economy is possibly entering its third year of recession, largely due to the intifada. And Finance Minister Benjamin Netanyahu undoubtedly is pressuring Sharon to deal with the Palestinian issue and help quell the violence in order to revive the economy.
     
4   Bantustanes”, por Adrián Mac Liman, en La Insignia, 2 de xuño de 2003.

Finalmente, es preciso subrayar el hecho de que los errores de cálculo de la Administración Bush también podrían desembocar en la creación de nuevas repúblicas islámicas, más radicales e intolerantes que el régimen jomeynista de la década de los 80. Un excelente pretexto éste para contemplar la conquista y, por supuesto, la "bantustanización" de las tierras del Islam.
     
5   Three Men and a Road Map”, por Jim Hoagland, en The Washington Post, 29 de maio de 2003.

Make no mistake. Each leader has tactical reasons for agreeing to show up in Aqaba. Sharon's acceptance of the road map has the earmarks of a move made to deflect American pressure -- more precisely, to maintain the political friendship that Bush and Sharon present as a glowing and productive one that helps each electorally.
     
6   The price set by Hamas”, por Danny Rubinstein, en Haaretz, 2 de xuño de 2003.

The question that is bothering Abu Mazen and his Palestinian leadership colleagues is whether Sharon and his government will be able to rise to the challenge. Nearly all Palestinian spokesmen agree that Israel's military activities in the territories - roadblocks, movement restrictions, infrastructure demolition (like the uprooting of citrus orchards at Beit Hanun, which was defined by an Israeli military source as "the elimination of foliage that provided concealment to terrorists") - are aimed not only at providing security, but also at punishing and humiliating the Palestinians.
     
7   ¿'Hoja de ruta' o ruta hacia la muerte?”, por Rashid Khalidi, en The Nation, 22 de maio de 2003.

He aquí que la 'Hoja de ruta' es el más imperfecto de todos los planes. La 'Hoja de ruta' desaprovecha una oportunidad para poner fin a este conflicto al cometer el fallo de no centrarse en la ocupación israelí de Cisjordania, Gaza y Jerusalén Oriental, a punto de cumplir los 37 años, ni en los asentamientos israelíes, que apuntalan esa ocupación.
     
8   Israel's Abu Mazen government”, en Palestine Times, nº 143, maio 2003.

The Abu Mazen government is clearly Israel’s and America’s choice, not the Palestinians’ choice.Abu Mazen, a man the Palestinians know very little about, has been notorious for his willingness to compromise Palestinian national rights, including the paramount right of return for millions of impoverished Palestinians, expelled from their homes at gunpoint and dispersed to the four corners of the globe.
     
9   Pointing the way to pace”, por Eyad Alsarraj, en Middle East Times, 30 de maio de 2003.

Israel must accept world condemnation of its occupation of the West Bank and Gaza as the root of evil. Indeed, many Jews have warned against the serious detrimental and demoralizing effects of oppressing another nation and subjugating millions of people who simply want their freedom and rights. Such a brutal and long-standing occupation has produced an inhumane environment for Palestinians, with horrifying results.
     
10   Une feuille de route pour nulle part...”, en L'Intelligent, nº 2212, 1-7 de xuño de 2003.

Rien n´indique qu´Ariel Sharon soit prêt à affronter ces excités qu´il a toujours soutenus. Ni que George W. Bush, de passage dans la région, voudra l´y inciter.
     
11   Could George Bush's personal involvement light the darkness?”, en The Economist, 31 de maio de 2003.

More important, an end to the Israeli incursions, assassinations and house demolitions would give tangible proof to Palestinians that the road map is something more than words of paper.
Volver ó índice

Volver ó principio


Ir á páxina de inicio
Instituto Galego de Análise e
Documentación Internacional
www.igadi.org

ÚLTIMA REVISIÓN: 08/06/2003
Fernando Pol