Actualidade Exterior / nº 102-10/2003 de 12 de maio Volver ó índice
Persistencia do peronismo
 
 
Presentación

     
    Coma un virus de longuísima, e agora larvada, incubación, o peronismo resístese a abandona-la súa exitosa fórmula para conservar o poder. De acordo no fondo (evita-las eleccións internas e habilitar varios candidatos peronistas para concorrer na elección presidencial), Menem e Duhalde aceptaron a principios de ano o fallo da xuíza menemista María Romilda Servini: “o sistema implantado polo congreso do Partido Justicialista é inconstitucional, pero debe aplicarse porque non queda tempo para face-las eleccións internas”. A sentencia autorizou a participación de tres candidatos: o “conservador”, Menem; o “progresista”, Kirchner, e o “populista”, Rodríguez Saá, coa condición de que ningún pretendese erixirse en representante oficial do justicialismo, o partido peronista por excelencia.

Os tres candidatos peronistas obtiveron na primeira volta do 27 de abril un caudal de votos superior ó 60%, certificando o paradoxo de que, a maior división dun movemento antes unificado menor resistencia da cidadanía a presta-lo seu voto ás distintas ofertas do mesmo postor. Isto, que sucede co peronismo, non é válido para a alternativa de esquerda. Historicamente dividida, nesta ocasión atisba o risco de desaparición da Unión Cívica Radical (2,3% dos votos), “suicidada” pola desastrosa xestión de De la Rúa e o breve ciclo de impugnación ó sistema representativo aberto en 2001 polo movemento rexeneracionista de clase media –sobre todo porteña-, que saíu ás rúas coas cacerolas. O electorado non peronista móvese con facilidade e non asegura a ninguén unha lealdade permanente, como queda demostrado no caso dos radicais. Elisa Carrió, coa Afirmación para una República Igualitaria – ARI- obtivo o 14,15% dos votos (e a maioría entre os que votaron dende Galicia) nas súas primeiras eleccións; parte daquel rexeneracionismo está con ela. Pola contra, o instinto conservador do votante peronista é o que mantén a flote este movemento, mesmo cando vota ó reformista López Murphy (16,3%), que se presenta como unha opción de dereita de futuro, baseada nembargantes en postulados moi próximos a Menem.

O paso á segunda volta de Menem (24,2%) e Kirchner (21,9%) obriga ós electores non peronistas, se resolven non absterse, a inclina-la balanza do movemento peronista entre o rexeitamento a Menem e a claudicación a través do continuísmo: Kirchner.
     
     
Índice

     
1   ¿Hay futuro para la República Argentina?”, por Horacio Vázquez Rial, en ABC, 29 de abril de 2003.

Si de algo son culpables los argentinos es de no haber terminado con un sistema de partidos arcaico y no representativo, pero habría que comprender que para perpetuar ese régimen se hizo desaparecer a treinta mil personas y exiliarse a más de un millón, para perpetuar ese régimen actuaron las sucesivas dictaduras desde 1966 hasta 1983, con escasos y relativos respiros, y para perpetuar ese régimen trabajaron los gobernantes electos a partir de esa fecha.
     
2   Mal menor o mal mayor”, por Roberto Montoya, en El Mundo, 29 de abril de 2003.

A pesar de lo desastrosos, corruptos y autoritarios que han sido los distintos gobiernos peronistas que se han sucedido en el poder desde los 70, el paraguas del Partido Justicialista (peronista) sigue siendo una inestimable ayuda para todo el que se presente bajo sus siglas.
     
3   Argentina pierde”, Opinión en La Vanguardia, 29 de abril de 2003.

Ni Carlos Menem ni Néstor Kirchner, los dos candidatos que se enfrentarán en la segunda y decisiva vuelta de las elecciones argentinas el próximo 18 de mayo, parecen en disposición de aplicar poco más que superficiales operaciones de cirugía estética a las graves deformaciones económicas, sociales y políticas que Argentina padece.
     
4   Argentina, sin recambio”, Editorial de El Periódico de Cataluña, 29 de abril de 2003.

En las elecciones del pasado dominngo se ha visto que nadie se fue, y menos que nadie Carlos Menem, uno de los grandes responsables del marasmo que se vive en el país.
     
5   Menem frente a Kirchner”, por Alejandro Rebossio, en El País, 4 de maio de 2003.

Ambos son peronistas, pero asumen dos modelos económicos aparentemente distintos para resolver una crisis que ha dejado al 57% de la población en la pobreza: el neoliberalismo del ex presidente Carlos Menem y el neokeynesianismo de Néstor Kirchner, gobernador de Santa Cruz.
     
6   Los peronistas ganan”, por Carlos Malamud, en El Correo, 29 de abril de 2003.

Segundo, los argentinos suigen pensando que sólo los peronistas son garantía de gobernabilidad. Todavía está fresco en la memoria de la gente el recuerdo de la traumática renuncia de Fernando de la Rúa, que empujó el país la abismo en que se vivió durante buena parte de 2002.
     
7   Será un plebiscito sobre Menem”, en Política, La Razón, 29 de abril de 2003.

Respecto del votante de López Murphy, Zuleta hace tres categorías: “el que lo votó por sus propuestas económicas –los menos- pueden hallar coincidencias con Menem; quienes lo votaron por su carácter e imagen seguramente se abstengan o voten en blanco; y una gran porción de voto radical moderado histórico, probablemente vote a Kirchner”.
     
8   El peso del pasado y los problemas pendientes”, por Eduardo Van de Kooy, en Clarín, 29 de abril de 2003.

No tendrán ni Carlos Menem ni Néstor Kirchner un sendero bordeado de flores para llegar al ballottage. Las razones son diversas pero existe una, sobre todo, que tiene que ver con el mosaico político dibujado en la edición del domingo: la notable fragmentación y la certeza de que ningún candidato es propietario absoluto de sus votos.
     
9   El agujerito sin fin”, por Eduardo Aliverti, en Página 12, 5 de maio de 2003.

Esta vez, la consecuencia de esa última actitud es una de las más formidables y al mismo tiempo hirientes lecciones políticas que se recuerden: el 18 de mayo, desde ese abanico impreciso pero de buen volumen que se denomina “campo progresista”, unos –la gran mayoría– irán a resolver la interna peronista entre Menem y Duhalde; y otros votarán en blanco o se quedarán en su casa viendo este partido espantoso que podría haberse evitado, o corregido, o influenciado de otra manera.
     
10   El enfoque porteño”, Opinión de La Nación, 29 de abril de 2003.

En principio, la capital entronizó a Ricardo López Murphy como nuevo referente nacional por el distrito, aunque no le dejó espacio para sentirse demasiado cómodo. Al cabo, el margen de su victoria sobre Elisa Carrió y Néstor Kirchner no resultó aplastante, ni mucho menos.
     
11   Contra viento y marea”, Editorial del Buenos Aires Herald, 5 de maio de 2003.

Allá por 1948 el candidato republicano a la presidencia de Estados Unidos, Thomas Dewey, “arrancó la derrota de las fauces de la victoria,” según la memorable frase del día, y el ex-presidente Carlos Menem debe de estar esperando que algo parecido ocurra con su rival en el ballottage, Néstor Kirchner, dentro de dos domingos.
Volver ó índice

Volver ó principio


Ir á páxina de inicio
Instituto Galego de Análise e
Documentación Internacional
www.igadi.org

ÚLTIMA REVISIÓN: 09/05/2003
Fernando Pol